Προπόνηση {LF}μόνος ή με παρέα;

Dean Hardman

«Γράψου σε μια ομάδα

και δεν θα χάσεις»

Το τρέξιμο αποτελεί εκείνο το κομμάτι της ημέρας που κρατάτε για τον εαυτό σας, έτσι δεν είναι; Είναι ο «δικός σας» χρόνος. Τότε μπορείτε να γίνετε ένα με το περιβάλλον και να ξεφύγετε από όλα, μπορείτε να αναλογιστείτε σημαντικά πράγματα της ζωής ή μπορείτε να φτάσετε στα όριά σας μέσα στην υπέροχη, μελαγχολική μοναξιά σας. Γιατί λοιπόν θα θέλατε ποτέ να χαλάσετε όλα αυτά μπαίνοντας σε μια δρομική ομάδα και να έχετε άλλους δρομείς να σας παίρνουν τ’ αφτιά την ώρα που κάνετε ένα οχτάρι σε σταθερό ρυθμό; Και ούτως ή άλλως, οι σύλλογοι είναι μόνο για τους γρήγορους ή εκείνους που παίρνουν το τρέξιμο πολύ σοβαρά, έτσι δεν είναι;

Χμ, η αλήθεια είναι πως, όχι. Η απόφαση να ενταχθεί σε μια δρομική ομάδα είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί να κάνει ένας δρομέας, όποιο και αν είναι το επίπεδό του. Η ένταξη σε μια ομάδα μπορεί συχνά να προκαλέσει μεγάλες βελτιώσεις στην απόδοση και, πιο σημαντικό, να προσφέρει ωραίες αναμνήσεις, εμπειρίες και συντροφικότητα.

Ολοι τρέχουμε για διάφορους λόγους, είτε πρόκειται για να χάσουμε βάρος, για να κρατηθούμε σε φόρμα, είτε για να συμμετέχουμε, ακόμη και να κερδίζουμε βάθρα σε αγώνες. Αλλά όποιο κι αν είναι αυτό που μας δίνει κίνητρο να φορέσουμε τα αθλητικά μας, υπάρχει ένας αναμφισβήτητος λόγος για τον οποίο το να είμαστε μέλη ενός συλλόγου μπορεί να μας βοηθήσει να τρέχουμε ακόμα καλύτερα.

Δεν τρέχουν όλοι για να μπουν σε αγώνες και οι δρομικές ομάδες δεν έχουν θέμα με αυτό, αλλά αν σας αρέσει να αγωνίζεστε, τότε οι περισσότεροι σύλλογοι σας βάζουν εύκολα στη διαδικασία συμμετοχής σε αγώνες οργανώνοντας ομαδικές συμμετοχές ή και ταξίδια. Η ενθάρρυνση με φωνές και η ηθική υποστήριξη μπορεί συχνά να κάνει τη διαφορά μεταξύ ενός καλού και εξαιρετικού τρεξίματος, όπως και η δυνατότητα να συναγωνιστεί δρομείς με παρόμοιες ή ελαφρώς καλύτερες επιδόσεις.

Το κίνητρο μπορεί επίσης να είναι ένα ζήτημα για μερικούς: μια ματιά έξω έναν κρύο βροχερό Γενάρη ίσως είναι αρκετή για να σε κάνει να φορέσεις…  πιτζάμες αντί για τεχνικό τισέρτ. Ωστόσο, όταν ξέρεις ότι θα μοιραστείς με άλλους την εμπειρία να παίρνεις τους δρόμους μέσα στην παγωμένη βροχή, είναι μεγαλύτερες οι πιθανότητες να κάνεις τελικά την προπόνηση.

Ομοίως, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για θέματα όπως το pace ανά χιλιόμετρο, ο εβδομαδιαίος όγκος χιλιομέτρων ή μια ιδιαίτερα ευχάριστη δεκάρα διαδρομή που μόλις ανακάλυψες. Συντρέχτες της ομάδας όμως νοιάζονται· φιλίες δημιουργούνται και συμβουλές ανταλλάσσονται.

Οποιος έχει δει έναν τοπικό αγώνα δρόμου, πόσω μάλλον κάποιος που έχει τρέξει έναν, ξέρει ότι οι δρομείς κάποιας ομάδας ή συλλόγου μπορούν να βρίσκονται μπροστά, στα μετόπισθεν και παντού ενδιάμεσα. Οι ομάδες και οι σύλλογοι σίγουρα δεν είναι ελιτίστικοι και γενικά ενδιαφέρονται για όλους, από τον σούπερ ανταγωνιστικό δρομέα έως τον δρομέα αναψυχής, οπότε δεν χρειάζεται να φοβάστε ότι θα μείνετε πίσω σε ομαδικά τρεξίματα ή να ανησυχείτε ότι το να είστε αργοί θα σας κάνει να ξεχωρίζετε. Πραγματικά, κανείς δεν νοιάζεται και πάντα θα υπάρχει κάποιος άλλος στα δικά σας στάνταρ.

Δεν είναι όμως μεγάλη δέσμευση; Ενα από τα σπουδαία πράγματα για το τρέξιμο είναι η ελευθερία να το κάνετε όπου και όποτε θέλετε. Θεωρείτε υπερβολικό το να χρειάζεται να πάτε για προπόνηση συγκεκριμένες μέρες και ώρες σε συγκεκριμένα μέρη; Και πάλι, σε αντίθεση με τα ομαδικά αθλήματα, οι ομάδες και οι σύλλογοι δεν υποχρεώνουν τα μέλη τους να δηλώνουν «παρών»  σε όλες τις προπονήσεις. Είναι ευέλικτες: όλοι τρέχουν όσο και όταν μπορούν, είτε αυτό είναι δύο φορές την εβδομάδα είτε μια φορά τον μήνα.

Η συμμετοχή σε ένα σύλλογο / ομάδα μπορεί μόνο να ενισχύσει τη δρομική σας εμπειρία, είτε μέσω του συναγωνισμού, των ομαδικών προπονήσεων, της υποστήριξης ή των συμβουλών. Οι ομάδες δεν έχουν απαραίτητα πίεση και προσθέτουν επιλογές σε έναν δρομέα. Δεν αντικαθιστούν τα μοναχικά τρεξίματα που όλοι μας απολαμβάνουμε, παρέχουν απλώς μια περιστασιακή εναλλακτική λύση. Ουσιαστικά δεν έχουν μειονεκτήματα.

Michael Cavanagh

«Αξεπέραστο το µοναχικό

τρέξιµο, µακριά από όλα»

Οπως σημειώνει ο Ντιν, υπάρχουν πολλά πιθανά οφέλη από το να συμμετέχετε σε μια δρομική ομάδα, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας του να συγκρίνουμε τα δεδομένα από τα ρολόγια μας και τις… καρδιακές μας συχνότητες ή το να υπάρχει κάποιος που μας οργανώνει για να λάβουμε μέρος σε ομαδικές δραστηριότητες και αγώνες.

Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να ξεπεράσει το μοναχικό τρέξιμο.. Μια έρευνα από του αμερικανικού περιοδικού Runner’s World ανέφερε ότι το 60% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως ο… εαυτός τους είναι ο αγαπημένος τους συντρέχτης (σε σύγκριση με το 18% που μίλησε για άτομα από τον σύλλογο ή την ομάδα τους) και δεν είναι δύσκολο να δούμε γιατί.

Το τρέξιμο μπορεί να είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να ξεφύγεις από τη βαβούρα και τον ανταγωνισμό της καθημερινότητάς σου. Το τρέξιμο είναι ελκυστικό επειδή σου δίνει την ευκαιρία να βάλεις τα αθλητικά σου παπούτσια, να βρεις κάπου να ασφαλίσεις το κλειδί του σπιτιού σου και να… εξαφανιστείς χωρίς να ασχολείσαι με το να ψάξεις να βρεις μπάλες, ρακέτες, εξοπλισμό, ακόντια ή οτιδήποτε άλλο χρειάζεται σε άλλα αθλήματα. Γιατί παρόλο που το τρέξιμο με μια ομάδα ή με άλλους έχει πλεονεκτήματα, κάποιοι από εμάς θέλουμε απλά να έχουμε λίγο χρόνο και χώρο όπου δεν χρειάζεται να μιλάμε (ή να ακούμε), όπου μπορούμε να αποφασίσουμε ποια διαδρομή θα επιλέξουμε ή πόσο γρήγορα θέλουμε να πάνε, όπου μπορούμε να αλλάξουμε κατεύθυνση όποτε μας αρέσει. Λίγο χρόνο στον οποίο ακόμη κι αν δεν μπορούμε να «ξεχάσουμε» τα πάντα, μπορούμε να μείνουμε με τον εαυτό μας και να σκεφτούμε. Θα μπορούσαμε ενδεχομένως να θέλουμε να αφήσουμε το τρέξιμο με παρέα μόνο για τους αγώνες ώστε να αποφύγουμε να οδηγηθούμε σε κάποιο μονοπάτι (κυριολεκτικά) που μετατρέπεται σε ένα βούρκο μόνο και μόνο επειδή ένας μπροστάρης παλαίμαχος της ομάδας σκέφτεται ότι έτσι θα σκληραγωγηθούμε ή το να διασχίσουμε έναν πολυσύχναστο δρόμο ο ένας πίσω από τον άλλον σαν τα λέμινγκ, χωρίς να παρατηρούμε ότι έχει ανάψει κόκκινο φανάρι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι δρομικές ομάδες εξυπηρετούν έναν σκοπό, αλλά σίγουρα δεν είναι για όλους. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, η αίσθηση της ελευθερίας που σου δίνει το να είσαι έξω μόνος σου για τρέξιμο, είναι ένα συναίσθημα απαράμιλλο. Δεν είναι πάντοτε τέλειο, φυσικά, και σίγουρα περιπτώσεις όπως το να βρεθείς να τρέχεις κόντρα σε καταιγίδες ή μέσα σε πυκνοκατοικημένες γειτονιές με πολυκατοικίες κάθε άλλο παρά δρομικά ονειρικές είναι.

Αλλά υπάρχουν και στιγμές που πραγματικά μπορεί να αισθανθείς ότι απολαμβάνεις τα απλά πράγματα της ζωής. Βγες έξω για ένα τρέξιμο την Κυριακή νωρίς το πρωί και δες την πόλη όπως φαίνεται μόνο για ελάχιστες ώρες την εβδομάδα, όταν ακόμη και οι μεγαλύτερες μητροπόλεις μοιάζουν να παίρνουν μια ανάσα έπειτα από τη νύχτα που έφυγε.

Ή κάνε λίγα χιλιόμετρα σε μια περιοχή που περιβάλλεται από πράσινο, παρατήρησε ζώα και πουλιά και χάσε τον εαυτό σου λίγο. Ξέχνα ποιος μπορεί να ποστάρει στο Facebook, τις ειδοποιήσεις στο κινητό σου, την καθημερινή ρουτίνα, βάλε μουσική αν θες και βγες έξω να τρέξεις όπως εσύ θέλεις.