Πολιτικοί χωρίς σύνορα

Ας δούμε πρώτα το κακό σενάριο. Προχθές το βράδυ, ο Ματέο Σαλβίνι επισημοποίησε τη ρήξη στον κυβερνητικό συνασπισμό της Ιταλίας και ζήτησε τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών. Από τις εκλογές αυτές είναι βέβαιο ότι η ακροδεξιά Λέγκα θα βγει ενισχυμένη. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις μάλιστα δείχνουν ότι μαζί με τους ακόμη πιο ακροδεξιούς «Αδελφούς της Ιταλίας» θα ξεπεράσει το 40% που εξασφαλίζει την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ο Σαλβίνι θα γίνει πρωθυπουργός, η κυβέρνησή του θα επιλέξει τον επόμενο πρόεδρο της Δημοκρατίας και η Ιταλία θα ολοκληρώσει την αντιευρωπαϊκή, εθνικιστική και φιλορωσική στροφή της. Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα δύσκολα θα αντέξει ένα τέτοιο πλήγμα, πολύ περισσότερο μάλιστα στην – μάλλον απίθανη πάντως – περίπτωση που η Βρετανία του Μπόρις Τζόνσον ξεπεράσει γρήγορα το σοκ από ένα άτακτο Brexit και η οικονομία της απογειωθεί.

Το καλό σενάριο θα μπορούσε και πάλι να επικεντρωθεί σε αυτούς τους δύο πόλους. Ενας ικανός αριθμός σοβαρών βρετανών βουλευτών, έστω με οδηγό την ηγεσία των Εργατικών, καταφέρνει να εμποδίσει τα σχέδια του clown-in-chief και να σταματήσει, ή τουλάχιστον να καθυστερήσει, το no-deal Brexit. Ενας ικανός αριθμός μυαλωμένων ιταλών βουλευτών, έστω με γνώμονα την πολιτική τους επιβίωση, καταφέρνει να σταματήσει την προέλαση της Ακροδεξιάς και να κρατήσει τη χώρα σε φιλοευρωπαϊκή τροχιά. Ο γαλλογερμανικός άξονας ξαναβρίσκει τον βηματισμό του και εξαπολύει την πολυπόθητη αντεπίθεση. Με αιχμή του δόρατος έναν… ιταλό πολιτικό.

Πρώην στέλεχος της Κομισιόν στις Βρυξέλλες και στη συνέχεια υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στις κυβερνήσεις Ρέντσι και Τζεντιλόνι, ο Σάντρο Γκότσι έθεσε υποψηφιότητα στις πρόσφατες ευρωεκλογές με τον συνδυασμό του Εμανουέλ Μακρόν. Αν και εξελέγη, θα πρέπει να περιμένει την αποχώρηση των βρετανών ευρωβουλευτών για να αναλάβει τη θέση του. Μέχρι τότε, θα εργάζεται στην κυβέρνηση του Εντουάρ Φιλίπ ως σύμβουλος ευρωπαϊκών θεμάτων. Αυτό προκάλεσε τη μήνι της Ρώμης, με τον αρχηγό των Πέντε Αστεριών Λουίτζι ντι Μάιο να φτάσει να ζητήσει την αφαίρεση της  υπηκοότητάς του επειδή υπηρετεί τα συμφέροντα μιας ξένης κυβέρνησης!

«Ξένη κυβέρνηση είναι εκείνη της Βόρειας Κορέας, όχι της Γαλλίας», απαντά ο ιταλός διπλωμάτης στο Politico. «Δεν πρόδωσα τη χώρα μου, ανέλαβα έναν συμβουλευτικό ρόλο σε μια χώρα που είναι σύμμαχός μας».

Συμβολίζει άραγε ο Σάντρο Γκότσι την Ευρωπαϊκή Ενωση του μέλλοντος, μια οικογένεια πολιτικών χωρίς σύνορα οι οποίοι υπηρετούν κυβερνήσεις που είναι οργανωμένες όπως οι ποδοσφαιρικές ομάδες, εισάγουν δηλαδή πολύτιμους παίκτες από άλλες χώρες; Αυτό ήταν πάντα το όνειρο του Μακρόν και των φεντεραλιστών (το υποστήριξε και ο Βαρουφάκης με την αποτυχημένη υποψηφιότητά του στη Γερμανία, αλλά για λόγους ναρκισσισμού, όχι ευρωπαϊσμού). Ο δρόμος για την ευρωπαϊκή υπηκοότητα είναι ακόμη μακρύς και γεμάτος αγκάθια. Μπροστά στην επέλαση του εθνικολαϊκισμού, όμως, δείχνει όλο και περισσότερο να αποτελεί μονόδρομο.