Ασήκωτη ελαφρότητα

Μετά τη συγγραφή από τον Θερβάντες του «Δον Κιχώτη», σε όλα τα μυθιστορήματα που σέβονται τον εαυτό τους, εκτός από τον θετικό κεντρικό ήρωα, απαιτείται οπωσδήποτε η σκιαγράφηση και τουλάχιστον ενός ελαφρού, ενός αστείου χαρακτήρα. Ενός Σάντσο Πάντσα, που δεν χρειάζεται πάντα να κυνηγάει ανεμόμυλους. Στη σύγχρονη πλοκή των μυθοπλασιών, μπορεί να κυνηγάει απλώς τη δημοσιότητα.

Αν, υπό την ευρεία έννοια, η πρόσληψη των πολιτικών δεδομένων ως ενιαία αφήγηση, ως αφηγούμενη ιστορία, συχνότατα απαιτεί μυθιστορηματική δομή, είναι εύλογο ότι και η πολιτική ζωή απαιτεί τους δικούς της ελαφρούς χαρακτήρες. Είναι απαραίτητοι για να ξεκουραζόμαστε, εμείς οι κοινοί θνητοί, από το βάρος της σοβαρότητας που διέπει τις αντιπαραθέσεις. Για να χαλαρώνουμε και να διασκεδάζουμε.

Η δημόσια διασκέδαση είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο είναι δημοφιλείς προσωπικότητες που δεν πρωταγωνιστούν αλλά, συχνά-πυκνά, εμφανίζονται στο προσκήνιο χαλαρωτικά και αναψυκτικά. Παρέχουν διαλόγους και εικόνες που τοποθετούν την πολιτική δίπλα στη σοβαροφάνεια της κεντρικής σκηνής της. Αυτή η ποπ εκδοχή της πολιτικής, προφανώς, έχει τους δικούς της υπηρέτες, πρόσωπα που συνήθως έχουν μακρά και εκρηκτική θητεία στον στίβο της ελαφρότητας.

Δυο από τα πρόσωπα αυτά, που εσχάτως απολαμβάνουν μεγάλη λαϊκή αποδοχή χάριν της οποίας εκλέγονται και ξαναεκλέγονται στη Βουλή, είναι ο Παύλος Πολάκης και ο Κώστας Ζουράρις. Ο πρώτος, πιο γνωστός για τις εκρήξεις του, είναι ο αψύς Κρης που περιφέρει μια ναΐφ μαγκιά την οποία επιδιώκει να ταυτίσει με την επαναστατική απείθεια. Είναι ο αντιήρωας. Δημοφιλής ως το αντίστροφο είδωλο αυτού που πρέπει να αποφεύγουμε.

Ο δεύτερος, ο Ζουράρις, είναι πιο σύνθετος. Είναι ένα πρόσωπο της δημόσιας ζωής επινοημένο από την αρχή μέχρι το τέλος από τον ίδιο. Ενας εξυπνάκιας σοφολογιότατος, που μπορεί να είναι ταυτόχρονα τα πάντα: κοσμικός και θεούσα, ευρωφοβικός και ευρωλιγούρης, αντιεξουσιαστής και στυγνή εξουσία, Τσίπρας και Καμμένος. Ενας επιδειξίας της δημόσιας ζωής.

Τι επιδεικνύει; Αχρηστες γνώσεις. Θουκυδίδη που δεν είναι Θουκυδίδης και αστεία σε επιτηδευμένη καθαρεύουσα που πολύ συχνά περιστρέφονται γύρω από τον περίφημο και ασφαλώς περήφανο ανδρισμό του. Τον φημισμένο σε όλη την οικουμένη. Αν ήξεραν καθαρεύουσα οι οργανώσεις που αστυνομεύουν τις έμφυλες ταυτότητες θα τον είχαν συνέχεια στη σέντρα.

Τι άλλο έχει διαπράξει εκτός από το να επιδεικνύει «τα πέη του, τα κλέη του», κατά τη δική του παλαιά έκφραση, ο συγκεκριμένος βουλευτής; Τίποτα. Απολύτως τίποτα.

Παιδί του γαλλικού Μάη του ’68 και ανανεωτής κομμουνιστής τα νεανικά του χρόνια, ο Ζουράρις συνύφανε τη ζωή του με αντιμεταρρυθμιστικές επιλογές. Υπονόμευσε τον εκσυγχρονισμό της τοπικής αυτοδιοίκησης, υπήρξε πρόεδρος στο Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο διότι «η Μακεδονία είναι ελληνική» αλλά επί της ουσίας στήριξε τον Τσίπρα μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, έχει υπερασπιστεί τον μακαρίτη Χριστόδουλο αλλά και τον Γιωτόπουλο στη δίκη της «17 Νοέμβρη».

Τι έχει αφήσει πίσω του, για τι θα τον θυμούνται οι επιγενόμενοι; Για τις διαρκείς και συστηματικές κωλοτούμπες στον χώρο του «ό,τι να ‘ναι». Δηλαδή για το τίποτα.

Αν και δεν είναι το τίποτα η χαλάρωση και η διασκέδασή μας, αγαθά για τα οποία φροντίζει συστηματικά, ως καθ’ έξιν δευτεραγωνιστής στην περιοχή της ελαφρότητος.