Ο άνθρωπος που (δεν) θα γινόταν χασάπης!

Το βράδυ της περασμένης Δευτέρας ο Νίκος Γέμελος διεκπεραίωσε την α λα «business as usual» ρουτίνα του στον Αλιμο και την επόμενη μέρα φόρτωσε την οικογένεια και τα λοιπά συμπράγκαλα στο καράβι και μην τον είδατε μην τον απαντήσατε!

Αραχτός και λάιτ, που λένε, ο προπονητής του μεγιστάνα της κολύμβησης Ολυμπιακού απολαμβάνει τις διακοπές του στην Πάρο απ’ όπου κατάγεται η μητέρα του και το μυαλό του στριφογυρίζει πέρα δώθε, μηδέ ενός χασάπικου εξαιρουμένου!

Ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ έγραψε τη νουβέλα «The man who would be king», αλλά στα μικράτα του ο γεννημένος στις 19 Μαρτίου του 1968, ινστρούχτορας του «αυτοκράτορα με το μαγιό» δεν είχε τέτοιες μεγάλες βλέψεις: ο ορίζοντάς του έφτανε μέχρι το κρεοπωλείο του πατέρα του, Αναστάση, που βρισκόταν στην Αγια-Σοφιά του Πειραιά, απέναντι από τον κινηματογράφο Καλιφόρνια και εκεί έπλαθε τα όνειρά του…

Ερωτας με το νερό

Ο άνθρωπος που θα γινόταν χασάπης άραγε; «Οχι, αν και για να πω την αλήθεια, βοηθούσα κάθε μέρα τον πατέρα μου στις δουλειές και μάλιστα έκοβα πολύ καλό μοσχαρίσιο κιμά για μπιφτέκια» απαντά γελώντας ο Γέμελος, ο οποίος εξ απαλών ονύχων μαγεύτηκε από το νερό και όλα τα άλλα είναι Ιστορία!

«Ο πατέρας μου ήξερε τον τότε προπονητή του Ολυμπιακού και μεγάλο δάσκαλο Μάκη Χαρίτο και με άφησε στα χέρια του, όταν ήμουν τεσσάρων χρονών» ξετυλίγει το κουβάρι της πρώιμης ζωής του. «Τότε κολυμπούσαν στον Ολυμπιακό η Σοφία και η Ελλη Ρουσσάκη, ο Ζαφείρης Χαραλαμπίδης, ο Μανουσάκης και πολλοί άλλοι και χώθηκα κι εγώ ανάμεσά τους. Ειδικευόμουν στο ελεύθερο και στην πεταλούδα, αυστηρά όμως στο κατοστάρι, γιατί δεν έστριβα με τίποτε για να πάω παραπέρα»!

Φόλα Ολυμπιακός ο Γέμελος κρέμασε το σκουφάκι του το 1987 στην Καλαμάτα, όπου ο Ολυμπιακός βρέθηκε (μετά την ακύρωση του Ηλία Μάλαμα στα 100 μ. ύπτιο) δεύτερος πίσω από τον ΠΑΟΚ και παράλληλα με τις σπουδές του στα ΤΕΦΑΑ πήρε τη σφυρίχτρα και άρχισε να πηγαινοέρχεται πάνω-κάτω κατά μήκος των διαδρομών. «Πρώτα στην εκμάθηση, ύστερα στις μικρές ηλικίες και πάει λέγοντας. Διδάχθηκα πολλά από τον Δημήτρη Καρύδη, τον Αμερικανό Εντι, τον Κώστα Κοσκινά και τον Τέρη Κουτουμάνη, το 1991 βρέθηκα στο πλάι του Ρώσου Βλαντιμίρ Γιορντάσεφ, ύστερα ανέλαβα για μια χρονιά την ομάδα του ΑΟ Αθηναίων και το 1997 γύρισα στις ρίζες μου»…

Εκκωφαντικά «όχι»

Γύρισε για να μην ξαναφύγει! Γύρισε επίσης για να μην ξαναχάσει, καθότι ο Ολυμπιακός που από το 1968 και εντεύθεν είχε απολέσει μονάχα δυο τίτλους στο εθνικό πρωτάθλημα (1987 και 1995), έκτοτε τους παίρνει όλους παραμάζωμα!

Στην πραγματικότητα έλειψε από τον Ολυμπιακό για τρία χρόνια (2000-03), όταν διετέλεσε κατ’ αποκλειστικότητα ομοσπονδιακός προπονητής, ενώ από το 2004 συνδυάζει και τους δυο ρόλους και βαρέθηκε να ρίχνει χυλόπιτες!

«Ναι, όντως, έχω δεχθεί τέσσερις πολύ καλές προτάσεις από το πανεπιστήμιο της Φλόριντα, τον Πανιώνιο, τα Αραβικά Εμιράτα και την Ελβετία, αλλά δεν υπέκυψα στον πειρασμό και μου αρέσει το… χωριό μου»!

Του αρέσει επίσης και το… σχολείο του καθότι ο Γέμελος είναι γυμναστής στο 27ο Δημοτικό της Νίκαιας και γενικώς του αρέσουν τα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων και των τεσσάρων δικών του: του Τάσου, του Μερκούρη που παίζει πόλο στη Γλυφάδα, του Γιώργου και της Ασημίνας.

«Μου αρέσουν, αλλά τα έχω παραμελήσει, όπως και τη σύζυγό μου και ίσως αυτός είναι λόγος της επιτυχίας μου» τονίζει με ενοχικό ύφος. «Είμαι πολύ αφοσιωμένος στο προπονητιλίκι και αυτή η στοχοπροσήλωσή μου με αναγκάζει να θυσιάζω προσωπικές και οικογενειακές στιγμές. Να, για παράδειγμα, μέσα στους πρώτους επτά μήνες του 2019 έλειψα από το σπίτι μου τους μισούς, για προετοιμασία και αγώνες. Πιστεύω ότι το ζητούμενο είναι πόσο θέλεις να γίνεις κάτι και τι κάνεις για να γίνεις κάτι. Ευτυχώς από τα πρώτα βήματά μου είχα πάντοτε ανοιχτά και τα μάτια μου και τα αφτιά μου, άνοιξα παρτίδες με προπονητές σε όλο τον κόσμο και δεν ήμουν ποτέ κρυψίνους».

Τελειομανής

Ο Γέμελος ανήκει στην (ορισθείσα από τον Νίκο Καζαντζάκη) κατηγορία των… αφχαρίστητων! Είναι κι ελόγου του ανικανοποίητος και τελειομανής, κοιτάζει πάντοτε μπροστά και ψηλά και – όπως είχε πει κάποτε ο Νίκος Φώσκολος – «κάθε φορά που τελειώνω μια Οδύσσεια και φτάνω στην Ιθάκη, πηγαίνω στην Τροία και αρχίζω μια καινούργια Ιλιάδα»!

Ποια καινά δαιμόνια εκτιμά ότι έχει εισαγάγει στην προπονητική; «Δεν είμαι εφευρέτης, ούτε λανσάρω ακραίες τακτικές» απαντά γελώντας. «Δίνω όμως μεγάλη έμφαση στην προετοιμασία στο υψόμετρο. Να, για παράδειγμα, φέτος πήγαμε στο Μπέλμεκεν της Βουλγαρίας και στο Φον Ρεμό των Πυρηναίων».

Κατά τα άλλα, «είμαι φωνακλάς, απαιτητικός, σκληρός, ενίοτε και βάναυσος,  αλλά στο τέλος της ημέρας νιώθω ότι δικαιώνομαι. Στο κάτω κάτω της γραφής περισσότερο από τους τίτλους, μετρούν οι χαρακτήρες και το να μπορούν οι αθλητές να εκπροσωπούν με υπερηφάνεια τον σύλλογό τους και την πατρίδα τους».

Ολο το ζουμί είναι να φτάνεις πρώτος απέναντι!

Νίκος Γέμελος περί ανέμων και (στην κυριολεξία) περί υδάτων…

Η συνταγή της επιτυχίας του Ολυμπιακού είναι ότι δίνουμε – και μάλιστα σε όλα τα επίπεδα – στα παιδιά να καταλάβουν πώς θα δώσουν σάρκα και οστά στα όνειρά τους.

Το μεγαλύτερο ταλέντο που έχω προπονήσει είναι χωρίς καμιά αμφιβολία ο Σπύρος Γιαννιώτης, θα ήταν άλλωστε ασέβεια εκ μέρους μου να κατονομάσω άλλον!

Το ταλέντο που πέρασε από τα χέρια μου και δεν έφτασε εκεί που προσδοκούσα είναι η Ζωή Δημοσχάκη.

Πέταξα στα ουράνια στις 16 Αυγούστου του 2016, στην Κοπακαμπάνα του Ρίο ντε Ζανέιρο, τη στιγμή που ο Σπύρος Γιαννιώτης έκανε εκείνο το τρομερό come back στα τελευταία μέτρα της κούρσας των δέκα χιλιομέτρων των Ολυμπιακών Αγώνων και γράπωσε το ασημένιο μετάλλιο.

Η σχέση μου με τον Γιαννιώτη εκτείνεται στο… άπειρο, άλλωστε επί είκοσι χρόνια περάσαμε μαζί πιο πολλές ώρες απ’ όσες ο καθένας με τη γυναίκα του!

Η μεγαλύτερη απογοήτευση που ένιωσα δεν είναι μία, είναι πολλές, περισσότερες από τις χαρές, αλλά τις προσπερνάω αμέσως και δεν τις αφήνω να μου χαλάσουν τον ψυχισμό.

Η πρόκληση που με εξιτάρει είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο και να στρώσω τον δρόμο όχι μόνο στους αθλητές τους οποίους προπονώ, αλλά και στους νεότερους προπονητές, άλλωστε ο Γιαννιώτης έρχεται με χίλια!

Οι βασικοί άξονες του δόγματός μου συνίστανται στο αδιάκοπο διάβασμα και στη σκληρή δουλειά.

Κολύμβηση δεν είναι να μετράς τα πλακάκια της πισίνας και να πεθαίνεις από τη μονοτονία!

Κολύμβηση είναι να βουτάς στο νερό, να ακούς στα αφτιά σου εκείνο τον περίεργο βόμβο, να δουλεύεις με τα χέρια, τα πόδια και το μυαλό σου και να ξεπερνάς τον εαυτό σου.

Ολο το ζουμί είναι, αν και φαίνεται απλοϊκό, να κολυμπάς στη διαδρομή σου και να προσπαθείς να φτάσεις απέναντι γρηγορότερα από τους άλλους!

Ο προπονητής κολύμβησης είναι η πιο συγκροτημένη μορφή προπονητή και δασκάλου και συνάμα κόουτς, γυμναστής, ψυχολόγος, παιδαγωγός, φίλος, εμψυχωτής και… παρηγορήτρα στις δύσκολες στιγμές!

Η πρώτη εικόνα μου από την πισίνα, ο αστείος τρόπος με τον οποίο το 1972 ο Μάκης Χαρίτος βούταγε το κεφάλι του στο νερό και έβγαζε κιόλας έναν τεχνητό βόμβο για να μας διδάξει πώς πρέπει να παίρνουμε τις αναπνοές.

Σημάδεψαν την καριέρα μου ο Δημήτρης Καρύδης, ο Βλαντιμίρ Γιορντάσεφ και ο συχωρεμένος Αντόνιο Καστανιέτι.

Από τους μεγάλους κολυμβητές θα ήθελα να προπονήσω τον Ολλανδό Πίτερ Φαν ντεν Χούγκενμπαντ από τους παλαιότερους και τον Γερμανό Φλόριαν Βέλμπροκ από τους νεότερους.

Θα αποσυρθώ από την ενεργό δράση όταν θα κατακτήσω άλλο ένα ολυμπιακό μετάλλιο.