Τα post-Olympic blues του Τσίπρα

Η εικόνα που συζητήθηκε πιο πολύ από τη νέα Βουλή, έτσι όπως αυτή προέκυψε από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, είναι η μετα-Ολυμπιακή δυσθυμία του Αλέξη Τσίπρα. Δυσθυμία που σχολιάσθηκε και από τον Ανδρέα Λοβέρδο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δυσθυμία που καίτοι οι πρώτες εβδομάδες έχουν περάσει, δεν λέει να παρέλθει. Το πρόσωπο του κ. Τσίπρα είναι συνεχώς σαν εκείνο το χαρτονόμισμα ή ραβασάκι που ξέχασες στο πλυντήριο, και βγήκε δυσανάγνωστο και κατατσαλακωμένο. Διότι αυτό ακριβώς έκαναν τα «χαμηλά» έδρανα στο εγώ του αρχηγού της αντιπολίτευσης: το συνέθλιψαν.

Η κατάθλιψη – ας αποτινάξουμε από τον όρο οποιοδήποτε ψυχιατρικό φορτίο, ας τον αντιμετωπίσουμε στη γλωσσική του καθαρότητα – του Αλέξη Τσίπρα είναι γιγαντιαίων διαστάσεων, είναι μετα-Ολυμπιακή. Ανάλογη με ενός Φελπς, μιας Σμιτ ή ενός Σπιτς (o Φελπς των ’70). Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι αθλητές, νικητές και μη, είναι επιρρεπείς σε συναισθηματική κατάρρευση. Αυτή η ψυχολογική πτώση, η μετα-Ολυμπιακή δυσθυμία, δεν διαφέρει από το αίσθημα που βιώνουμε όλοι μας μετά από σημαντικούς σταθμούς στη ζωή μας, όπως τον γάμο, τη γέννηση ενός παιδιού ή την έκδοση ενός βιβλίου. Ομως στην περίπτωση των Ολυμπιακών αθλητών, δεν μπορούν να το διαχειριστούν και καταλήγουν με κλινική κατάθλιψη.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουν οι αθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων για να αποφύγουν μία τέτοια κρίση; Το κλειδί σύμφωνα με την αθλητική ψυχολογία είναι η ικανότητά τους να χτίσουν μία ταυτότητα εκτός γηπέδων: «Το αποτέλεσμα, είτε θετικό είτε αρνητικό, δεν είναι αυτό που είσαι», «Πρέπει να είσαι σε θέση να διαχωρίζεις εαυτόν από το αποτέλεσμα». Η ζωή μετά τους Αγώνες είναι δυσβάσταχτα πεζή, σε σύγκριση με το στάτους ενός υπερ-ήρωα κατά τη διάρκεια των Αγώνων. Οι αθλητές που ταυτίζονται υπερβολικά με το άθλημά τους διατρέχουν τον κίνδυνο να απολέσουν το αίσθημα της ταυτότητάς τους, του ποιοι είναι. Βρίσκουν τον διαχωρισμό δύσκολο, αν όχι αδύνατο.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνει ο κ. Τσίπρας προκειμένου να ανακτήσει το ηθικό του; Να κάνει πλάνα και πέρα από την πολιτική, αλλά κυρίως να δομήσει μία ταυτότητα εκτός πολιτικής. Κάτι που αποτελεί μεγάλη πρόκληση, δεδομένου ότι από μαθητής αντιλαμβανόταν εαυτόν αποκλειστικά ως πρόεδρο δεκαπενταμελούς.

Κι αν όλα τα παραπάνω ενδεχομένως εντάσσονται σε έναν ψυχιατρικό ολοκληρωτισμό αμερικανικού τύπου, ας καταφύγουμε σε ένα από τα πλέον ατόφια κομμάτια πολιτισμού στον πλανήτη μέσα στον χρόνο, πριν από κάθε ύποπτη επικράτηση της ψυχιατρικής, μιας επιστήμης όπου αντικείμενο και μέθοδος ταυτίζονται. «Η αλαζονεία γεννάει τυράννους και όταν παραφουσκώσει, φτάνει σε μεγάλα ύψη και από εκεί γκρεμοτσακίζεται», βάζει ο Σοφοκλής τον χορό να λέει στο β’ στάσιμο στον «Οιδίποδα Τύραννο».