Stand-up comedy

Ατάκες δεν λένε μόνο οι ηθοποιοί. Στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Εξίσου ικανοί και σφόδρα ανταγωνιστικοί είναι οι πολιτικοί. Και χωρίς τη συνδρομή συγγραφέων και σεναριογράφων. Ο,τι λένε, ό,τι βγαίνει από το στόμα τους είναι 100% δικό τους δημιούργημα. Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Κάτι σαν stand-up comedy. Κοινή η αφετηρία, κοινή η προσπάθεια. Ο ηθοποιός προσπαθεί να εντυπωσιάσει το κοινό, ο πολιτικός τον ψηφοφόρο. Ο ένας ζητάει το χειροκρότημα, ο άλλος τον σταυρό προτίμησης. Προσπαθώντας να πουν κάτι που θα γράψει. Κάτι που θα δώσει τίτλους. Κι αν στην περίπτωση της πολιτικής είσαι στην αντιπολίτευση, δεν τρέχει κάστανο. Δεν έχεις κι άλλη δουλειά να κάνεις. Από το μιλάς. Να καταγγέλλεις και να κάνεις κριτική.

Φάλτσο

Οπως και ως βουλευτής της συμπολίτευσης. Τι πιο εύκολο από το να υπερασπίζεσαι το κυβερνητικό έργο; Τα ρίχνεις στους προηγούμενους και καθάρισες. Αμέτρητος είναι ο διαθέσιμος χρόνος. Οταν όμως μιλάς κάθε μέρα όλη μέρα ο κίνδυνος του φάλτσου είναι ορατός. Με τις ανάλογες επιπτώσεις. Ειδικότερα μάλιστα αν πρόκειται περί υπουργών. Οταν στην προσπάθειά τους να εντυπωσιάσουν και να πουν το κάτι παραπάνω χάνουν το μέτρο. Οπως ο Κώστας Αχ. Καραμανλής (μικρή φωτογραφία), με τα «αποβράσματα της κοινωνίας» που δεν πληρώνουν εισιτήριο στο μετρό. Με την όποια προσπάθεια διόρθωσης εκ των υστέρων να μην έχει το παραμικρό αντίκρισμα.

Λακκούβες

Ο Κωστής Χατζηδάκης είναι έμπειρος πολιτικός. Χρόνια στο κουρμπέτι έχει μάθει να αποφεύγει τις λακκούβες. Ωστόσο στη μάχη της ατάκας που λέγαμε έχει ξεφύγει. Δεν είναι η δουλειά του να δίνει τίτλους. Δουλειά των υπουργών είναι να λύνουν τα προβλήματα. Το πρόβλημα θα το αναδείξεις μία φορά. Αντε δύο. Το κάθε μέρα καταντάει κουραστικό. Με τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας να δίνει τίτλους σε καθημερινή βάση. «Η ΔΕΗ τη βγάζει δεν τη βγάζει». «Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα». «Αν καταρρεύσει η ΔΕΗ, θα καταρρεύσει και η χώρα». Με αποκορύφωμα, «όταν κάποιος είναι στην Εντατική (σ.σ.: όπως η ΔΕΗ) δεν ρωτάμε πότε θα χορέψει. Ρωτάμε πότε θα γίνει καλά». Στη μάχη της ατάκας πράγματι ο Κωστής Χατζηδάκης παίρνει άριστα.

Σταριλίκι

Από δουλειά τι γίνεται; Τι προσφέρουν όλα αυτά, πέραν της δημοσιότητας; Κατανοητό ότι ο πολιτικός την έχει ανάγκη. Από αυτήν τρέφεται. Αν δεν βγαίνεις στη τηλεόραση, αν δεν μιλάς στα ραδιόφωνα, δεν υπάρχεις. Αν δεν σε βλέπει και δεν σε ακούει, ο ψηφοφόρος σε ξεχνάει. Κατανοητό ότι έτσι παίζεται πλέον το παιχνίδι. Οι εντυπώσεις μετράνε περισσότερο. Οι παρουσίες στα ΜΜΕ. Η ουσία λιγότερο. Για αυτά που λέει μπήκε ο Βελόπουλος στη Βουλή. Οχι για αυτό που είναι. Ο Βαρουφάκης εξαγόρασε το σταριλίκι που εκπέμπει. Οταν όμως πρόκειται για υπουργούς, να μη χάνεται και το μέτρο που λέγαμε. Είτε στην υπερβολή (Καραμανλής – Μιχαηλίδου) είτε στην υπερέκθεση. Κι αν τα βάλεις κάτω, όταν πρόκειται για 50 και πλέον νοματαίους και λίγα είναι τα κρούσματα.