Monika

Μέσα από το χειρόγραφο ημερολόγιο της Μόνικας

Χριστοδούλου

Ολα είναι μια χαρά. Ωσπου έρχεται η ώρα του ύπνου… Περιμένω να με τυλίξεις με τα ζεστά σου χέρια πριν περάσει να μας πάρει ο Μορφέας. Θ’ ανέβουμε στο όχημά του αγκαλιά και θα μας ξεναγήσει σε μέρη αγνώριστα, σε όλα αυτά που θα διηγηθεί ο ένας στον άλλον το επόμενο πρωί που το φως θα λούζει με περισσή αγάπη τα βλέμματά μας.

Εσύ δεν ήρθες. Ο Μορφέας όμως πέρασε. Με ανέβασε ο ίδιος στο άρμα του μιας κι εγώ δεν είχα το κουράγιο. Μου ψιθύρισε «Μην ανησυχείς, θα σε βοηθήσω εγώ να τον βρεις απόψε».

Αρχίσαμε και τρέχαμε, μου φώναξες να τρέξω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Ετρεχα, έτρεχα, πέρασα από κάμπους με κιτρινοπράσινα μικρά λουλούδια, από εξοχικά με χτιστά έπιπλα, πέρασα μέσα από πολύ κόσμο, συναυλίες, αρχαίες τραγωδίες, ανέβηκα σ’ ένα ποδήλατο και απέκτησα ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα, συνέχισα σε λόφους με κάστρα, κατέβηκα παραθαλάσσιες κατηφόρες, μπήκα σ’ ένα αυτοκίνητο και οδήγησα σε βουνά, πέρασα από καμένα τοπία, λειβάδια με λίμνες με καυτά νερά, ξενοδοχεία ώσπου ξαφνικά κουράστηκα… Πού πήγες; Σταμάτησα. Το ηχοσύστημα του αυτοκινήτου άνοιξε ξαφνικά και άρχισε να παίζει «A moment with you…». Με μια απότομη κίνηση το έσπασα. Δεν θα σε άφηνα να έμπαινες έτσι πονηρά μέσα μου. Με είχες χάσει κι εσύ. Σκέφτηκα τον Μορφέα. «Πού να έχει πάει;».

– Με φώναξες, τυχερό μου αστέρι;

– Με συγχωρείς το παράκανα με το τρέξιμο. Σε παρακαλώ, έλα να πάμε μια τελευταία βόλτα πριν ξημερώσει, είμαι κουρασμένη. Νιώθω πολύ κουρασμένη..

Βρισκόμαστε μέσα σ’ ένα αεροπλάνο και πετάμε πάνω απ’ την Κέρκυρα. Εγώ είμαι κολλημένη στο τζάμι του παραθύρου και προσπαθώ να διακρίνω «σκουλίκια» στη βόρεια πλευρά του νησιού. Δεν βλέπω τίποτα. Ο Μορφέας δίπλα μου έχει πιάσει κουβέντα με την αεροσυνοδό και δεν μου δίνει σημασία. Ανοίγω ένα από τα περιοδικά που βρίσκονται στη θέση μου. Καθώς το ξεφυλλίζω σε βλέπω σε κάθε σελίδα, άλλοτε κρατώντας μια κιθάρα ντυμένος ρωμαίος στρατιώτης, άλλοτε παίζοντας πιάνο σ’ ένα μισοσκότεινο δωμάτιο, άλλοτε χορεύοντας ξέφρενα, άλλοτε κρατώντας με αγκαλιά, σε μια εικόνα ντύνεις ένα άλογο, σε κάποια τρως πρωινό, μετά μου λες «σ’ αγαπάω» μέσα από ένα ιπτάμενο δελφίνι κι εγώ συγκινούμαι. Γυρίζω τις σελίδες μία-μία με αργό ρυθμό σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η αεροσυνοδός φεύγει και κάνω πως διαβάζω αφοσιωμένη. Ο Μορφέας εξακολουθεί να μη μου δίνει σημασία. Σε μία απ’ αυτές τις φωτογραφίες είμαστε μαζί πάνω στη σκηνή του Gagarin. Πίσω μας βρίσκονται όλοι μας οι φίλοι, ο Αγγελος, ο Λιλής, η Φελίσια, η Μάρω και άλλοι που δεν τους διακρίνω καθαρά. Κάθομαι και τους παρατηρώ έναν – έναν. Αλλοι έχουν μελαγχολικό βλέμμα και άλλοι αδιάφορο. Κανείς δεν είναι χαρούμενος εκτός από εμάς τους δύο.

– Τι διαβάζεις;

– Ε, τίποτα, χαζομάρες..

– Πότε δίνεις πάλι συναυλία;

Κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο.

– Φτάσαμε.

Βρίσκομαι σε ένα μαύρο σκοτεινό δωμάτιο. Στη γωνία πάνω δεξιά έχει ένα μικροσκοπικό παράθυρο, σαν φεγγίτη. Βλέπω τον Μορφέα να με αποχαιρετά μ’ ένα φιλί.

– Σ’ αγαπώ.

– Κι εγώ τυχερό μου αστέρι.