«Στη σχολή έγινε η μεγάλη ανατροπή»

Η ταλαντούχα ηθοποιός Βίκυ Παπαδοπούλου αποκαλύπτει ότι χάρη σε μια σκηνή αυτοϊκανοποίησης από τη «Λούλου» του Φρανκ Βέντεκιντ που έπαιξε μπροστά στους συμφοιτητές της μπόρεσε να ξεπεράσει τη βασανιστική ως τότε συστολή της.

Επιστρέφετε στην τηλεόραση έπειτα από δέκα χρόνια. Αν δεν κάνω λάθος, η τελευταία φορά που εμφανιστήκατε σε πρωταγωνιστικό ρόλο ήταν στο «LAPD». Τι σας δελέασε;

Η σειρά «Κρατάς μυστικό;» που θα προβληθεί στον Alpha αποτελείται από πολύ καλούς συνεργάτες. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που αποφάσισα να το κάνω. Εχω ανάγκη να συναναστρέφομαι, όχι μόνο στη δουλειά αλλά και γενικότερα στη ζωή μου, με ανθρώπους που εκτιμώ. Θέλω να θαυμάζω τα άτομα που βρίσκονται γύρω μου. Ετσι μόνο εξελίσσομαι, γίνομαι καλύτερος άνθρωπος συνεχώς. Είμαι αιώνια μαθήτρια. Και ευτυχώς ήμουν τυχερή γιατί δούλεψα με υπερταλαντούχους ανθρώπους. Οπως ο Νίκος Περάκης και άλλοι, με τον οποίο συνεργάστηκα στο ξεκίνημά μου.

Ποιο είναι το μεγάλο κέρδος που αποκομίσατε;

Με έκαναν να πιστέψω στον εαυτό μου. Συνειδητοποίησα ότι σε αυτή τη δουλειά με την πίστη, τη σκληρή δουλειά μπορείς να σταθείς στα πόδια σου, να είσαι ανοιχτός και να εκφράσεις αυτό που έχεις μέσα σου με πάθος. Βρέθηκα δίπλα σε ανθρώπους που είχαν όραμα και αφοσίωση για την τέχνη τους. Είναι δώρα ανεκτίμητα, ειδικά στην Ελλάδα που είναι τόσο δύσκολα. Είναι μια δουλειά που εκθέτεις ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου και ταυτοχρόνως βάλλεσαι.

Γίνατε ευρέως γνωστή και κάνατε επιτυχία μέσα από την τηλεόραση. Απομακρυνθήκατε από το μέσο. Δεν είχατε προτάσεις;

Είχα, αλλά επιδίωξα να κάνω θέατρο και σινεμά, που το λατρεύω. Σινεμά έβλεπα από πολύ μικρή ηλικία με μανιώδη τρόπο διότι είχα την ανάγκη να παραμυθιάζομαι. Εβλεπα τρεις ταινίες την ημέρα. Εχω πάρα πολλούς αγαπημένους σκηνοθέτες, όπως ο Κιούμπρικ. Αλλά αν με ρωτήσεις σε ποια ταινία θα ήθελα να είχα παίξει, θα σου έλεγα τον «Γιο του Σαούλ». Μια ιστορία πολύ γνωστή και χιλιοειπωμένη πήγε ένα βήμα παραπέρα.

Είναι ο λόγος που γίνατε ηθοποιός;

Καθόλου. Ημουν πάρα πολύ ντροπαλή – ακόμα είμαι – από παιδί και δεν είχα καμία βλέψη προς αυτό το επάγγελμα. Οταν ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι θα πάω στη δραματική σχολή, σχεδόν γελάσανε στα μούτρα μου. Δεν το πίστεψαν και δίκιο είχαν. Αλλά τελικά ευτυχώς που το έκανα. Οχι μόνο για τους προφανείς λόγους.

Τι εννοείτε;

Μπαίνοντας στη σχολή έγινε μια μεγάλη ανατροπή. Ημουν στο πρώτο έτος και ο συχωρεμένος ο Τσιτσόπουλος μου είχε δώσει να παίξω τη Λούλου του Φρανκ Βέντεκιντ. Ενα πολύ δύσκολο και ωραίο έργο. Είχα μια σκηνή στην οποία αυτή χαϊδευόταν, αυτοϊκανοποιούνταν. Για να το δείξω εγώ αυτό, που ήμουν τόσο ντροπαλή και δεν είχα ξεπεράσει άλλα πιο απλά θέματα, ήταν μια τρομερή υπέρβαση.

Γι’ αυτό θεωρείτε πως σας επέλεξε;

Δεν πιστεύω ότι ήταν τυχαίο. Το δούλευα αυτό το κομμάτι του ρόλου πολύ καιρό, αλλά δεν ήμουν σίγουρη ότι τελικά θ’ ανταποκριθώ στις απαιτήσεις. Ηταν μεγάλο άνοιγμα για εμένα το να παίξω κάτι τέτοιο μπροστά στους συμφοιτητές μου.

Και τελικά πώς το τολμήσατε;

Ηταν το πιο ριψοκίνδυνο κομμάτι. Είπα «ξέχνα τα πάντα, ανοίξου και αφέσου». Από εκείνα τα λεπτά, πριν ξεκινήσω να παίζω τη σκηνή, δεν θυμάμαι τίποτα. Μόνο τον Τσιτσόπουλονα λέει «πάμε» και τη φωνή που μου έλεγε μέσα «ή τώρα ή ποτέ». Την κάνω τη σκηνή, βγαίνω από αυτή την κατάσταση στην οποία είχα μπει και νιώθω μια θλίψη. Επικρατούσε η σκέψη «ωχ τώρα ανοίχτηκα πολύ και πώς θα με κρίνουν». Δεν κοιτούσα καν τους συμφοιτητές μου και περίμενα με αγωνία τι θα πει ο Τσιτσόπουλος. Η επιβράβευσή του με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι αυτό είχα ανάγκη ως ηθοποιός και ως άνθρωπος για να προχωρήσω. Ηταν απίστευτα δύσκολο να το κάνω, αλλά σωτήριο. Με λύτρωσε.

Αν δεν το αποφασίζατε, δεν θα ήταν αυτή η πορεία σας;

Μπορεί και να μην το έκανα ποτέ, μπορεί και να το έκανα. Δεν μπορώ ν’ απαντήσω με σιγουριά. Το βέβαιο είναι ο Τσιτσόπουλος εκείνη τη στιγμή με έκανε ν’ αποδεχτώ τον εαυτό μου. Και σίγουρα νιώθω ευγνωμοσύνη γι’ αυτό.

Ανατρέξατε σε αυτόν τον μικρό άθλο σας για ν’ αντιμετωπίσετε αλλες δύσκολες καταστάσεις που ήρθαν στη ζωή σας;

Είμαι του «τώρα κολύμπα». Δεν θα σου κρύψω ότι νιώθω γερά δομημένη, ότι πατάω στα πόδια μου πια. Αυτό έγινε σιγά-σιγά. Είχα μια ψυχραιμία ως άνθρωπος. Οτι όλα μπορούν να περάσουν. Ο,τι ερχόταν το αγκάλιαζα μέχρι να το ξεπεράσω. Προσπαθώ να μην πανικοβάλλομαι.

Ηταν δύσκολη η παιδική σας ηλικία;

Ζούσα σε έναν δικό μου κόσμο. Δεν μοιραζόμουν τις σκέψεις μου γιατί φοβόμουν ότι δεν είναι οι πιο φυσιολογικές που θα μπορούσαν να είναι. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι μια χαρά ήταν, ότι όλα τα παιδιά περνούν αυτή τη φάση. Ημουν μέσα σε ένα σκοτάδι. Θυμάμαι από μικρή να μου λένε «τα μάτια σου κρύβουν μια άλλη ζωή». Το αισθανόμουν αυτό. Ημουν και πολύ ώριμη για την ηλικία μου.

Ενα παράδειγμα;

Εξωτερικά μπορούσα να χειριστώ καταστάσεις πολύ ψύχραιμα και ώριμα. Δεν έδειχνα ποτέ την ταραχή. Σαν να ήμουν ένας ενήλικος που μπορούσε να τα βάλει όλα σε τάξη. Μέσα μου δεν συνέβαινε αυτό φυσικά. Τώρα δεν το κάνω αυτό. Ο,τι νιώθω κι ό,τι αισθάνομαι το δείχνω. Είτε τρομάξει, είτε θυμώσει, είτε απομακρύνει τους άλλους. Με αυτόν τον τρόπο απελευθερώθηκα.

Η πρώτη μεγάλη δοκιμασία σας ποια ήταν;

Οταν χάσαμε τον πατέρα μου μέσα σε μια μέρα. Ηταν μόλις 54 χρόνων. Αυτό ήταν ένα τεράστιο σοκ. Εκείνη τη στιγμή το έβαλα στον αυτόματο το συναίσθημά μου. Εκείνη τη στιγμή είπα «ψύχραιμα τώρα, πάμε, προχωράμε». Ηταν πολύ βαθιά η θλίψη μου. Μέχρι να εξωτερικευτεί μου πήρε πάρα πολλά χρόνια. Με είχε κλονίσει και ακόμη το κουβαλάω. Ετσι αντιδρώ όμως.

Πώς νιώσατε με αυτή την απώλεια;

Σαν να έχασα το ένα από τα δύο μου πόδια, το στήριγμά μου. Ημασταν πολύ δεμένοι σαν οικογένεια. Ακόμα νιώθω ότι κάτι μου λείπει και πιστεύω ότι δεν ξεπερνιέται ποτέ. Είναι σαν τους στόχους με τα βελάκια που πετάμε. Πετάς το βελάκι, πετυχαίνεις τον στόχο, πας να το βγάλεις αλλά η τρύπα έχει μείνει εκεί για πάντα.

Εχει αλλάξει ο τρόπος που εκτιμάτε τη ζωή;

Απολύτως. Περνάω κρίσεις που λέω «τώρα τι άλλο να μου συμβεί;» Ανήκω και εγώ σε αυτούς που έχουν πέσει για ύπνο και είπαν «ας μην ξυπνήσω». Ξέρω ότι είναι αχαριστία, αλλά έχω υπάρξει και τόσο γεμάτη – όχι ευτυχισμένη -που δεν με νοιάζει αν θα φύγω.

Πότε νιώθετε ότι η ζωή είναι ανεκτίμητη;

Οταν βρίσκομαι με παιδιά. Με συγκινεί η αθωότητά τους. Σκέφτομαι ότι ζουν το τώρα, ότι η ζωή είναι μπροστά τους και φαντάζομαι να μεγαλώνουν και να γίνονται αυτό που θέλουν.

Θέλετε να γίνετε μητέρα;

Ναι, βέβαια, αλλά δεν αποκλείω τίποτα. Αλλά τίποτα πια.

Το λέτε με πάθος.

Εχω φανταστεί τον εαυτό μου σε διάφορες ακραίες εκδοχές. Από το να ζω στην Αυστραλία μέχρι το να βρεθώ άστεγη σε ένα πεζοδρόμιο.

Η ζωή σας πια έχει χαρά και σταθερότητα. Σχετικά πρόσφατα παντρευτήκατε…

Ναι, σε όλες αυτές τις σκέψεις είναι και ο άντρας μου μαζί. Είναι συν ένας.