Αγώνες (του) δρόμου…

Στίχοι ξυπόλητοι διατρέχοντας το ατέλειωτο αλφαβητάρι

Προσπαθώντας να ξεπεράσουν τα εμπόδια που στήνουν

πληγωμένα αισθήματα από εκμυστηρεύσεις καταγόμενα

Μακριά από επετειακές εκδηλώσεις

με καταθέσεις στεφάνων…

Τάσος Πορφύρης,Στίχοι ΙΙ

Πριν αρχίσεις τον αγώνα [του] δρόμου ίσως να πρέπει να δεις ποιον δρόμο έχεις/είχες μέχρι τώρα διαλέξει και γιατί. Ετσι μπορεί κάποιος να διαπιστώσει ότι υπήρξαν τα παρακάτω δρομο-λόγια:

– από τη χαμογελαστή Αριστερά μέχρι τους προβληματισμένους και μελαγχολικούς αριστερούς, μιας τετραετίας του Ιανού δρόμος

– από τη δαιμονοποίηση της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας μέχρι την αγιοποίηση του 31,5%, ενός εξωραϊσμού για την ήττα δρόμος

– από το γονίδιο του γνήσιου(;) λαϊκού κινήματος μέχρι το παλίμψηστον της «προοδευτικής συμμαχίας», μιας αριθμητικής σκοπιμότητας δρόμος

– από την ταξική μεροληψία μέχρι το «όλοι μαζί», μιας φοβικής διαχείρισης της αυταπάτης δρόμος

– από την κληρονομική(;) ιδιοκτησία του λαού μέχρι τη συνειδητοποίηση ότι οι εχθροί του λαού μπορεί να ‘ναι και ημέτεροι, μιας προδομένης ιδεοληψίας δρόμος

– από τον λαϊκισμό της δικαίωσης των αποτυχημένων μέχρι τον εξοστρακισμό των «μη-δικών μας» επιτυχημένων, ενός συμπλέγματος δρόμος

– από την αδιάψευστη κουλτούρα των αριστερών υπογραφών μέχρι τις ξεθεμελιωμένες γέφυρες των προθύμων, μιας πολιτικής κακοτεχνίας δρόμος

– από τη στιγμιαία υποχώρηση αρχών μέχρι τη μόνιμη παράκαμψη διαδικασιών κι αλλοίωση κανόνων, μιας ηθικής απαξίωσης δρόμος

– από τον ανορθολογισμό στην άσκηση της εξουσίας μέχρι την αναζήτηση της πλήρους εξουσίασης (επί) των πάντων, μιας καθεστωτικής αντίληψης δρόμος

– από την πολιτική (και προσωπική;) ευθύνη για τα λάθη πορείας μέχρι την υπερτίμηση του «άχαστου», μιας αλαζονείας δρόμος

– από την ιδεοληπτική καθαρολογία μέχρι τον φανατικό ακτιβισμό (;), μιας εθελοτυφλούσας ανομίας δρόμος

– από την απαξίωση του μικροαστού κυρ Παντελή μέχρι τη δοξολόγηση κάθε παρέκκλισης, μιας προσβολής της αξιοπρέπειας του κάθε αυτοκαθοριζόμενου ανθρώπου/πολίτη δρόμος

– από την ψήφιση του ΠτΔ, ως άξιου και πράου πολιτικού μέχρι την καταγγελία του ως αμετανόητου δεξιού, μιας αντισυνταγματικής ντρίπλας δρόμος

– από τον Ρότσιλντ στον Βελουχιώτη, ενός πολτικού διπολισμού δρόμος

– από τη ριζική αναδιάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας μέχρι τον αναγκαίο μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ, μιας αναγνώρισης δομικών αδυναμιών δρόμος

– και τέλος, από το προσωποκεντρικό κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς μέχρι τους οραματισμούς του Μεγάλου Τιμονιέρη για έναν ΚεντροΔεξιό Αριστερισμό των αγώνων (;) του δρόμου, επιλογή πανικού ενός άκαρπου και άγονου τακτικισμού.

Ο δρόμος της αντιπολίτευσης είναι μεγάλος, τραχύς και πολλές φορές μοναχικός. Είναι όμως ταυτόχρονα ίσως και ο μόνος δρόμος της ωρίμανσης του ηγέτη, ο οποίος έχει πλέον την (πικρή;) πείρα από τους λαθεμένους δρόμους που εκών/άκων ακολούθησε. Αυτό ας το έχει κατά νουν ο Αλέξης Τσίπρας για να παραμείνει ζωντανός παίκτης στο πεδίο της αστικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας (στην οποία άλλωστε ορκίστηκε) κι ας πάψει να ζει με τα φαντάσματα του παρελθόντος και με τα πεθαμένα τσιτάτα (περί καταλήψεων των όποιων ανακτόρων) με τα οποία τον παραμυθιάζουν οι διάφοροι αυλοκόλακές του.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών