Η σοπράνο μαραθωνοδρόμος

Στο βιογραφικό της γράφει υψίφωνος. Και μάλιστα από τις πιο περιζήτητες παγκοσμίως. Τα τελευταία χρόνια έχει διαγράψει μια θεαματική πορεία τις μεγαλύτερες όπερες παγκοσμίως και φέτος κέρδισε δύο από τα σημαντικότερα βραβεία όπερας. Ομως η Λιζέτ Οροπέσα, όταν σβήνουν οι προβολείς της Μητροπολιτικής Οπερας της Νέας Υόρκης της οποίας είναι τέκνο ή κατεβαίνει από τη σκηνή της Σκάλα του Μιλάνο, φοράει τα αθλητικά της. Γιατί η 35χρονη σοπράνο είναι λάτρις του τρεξίματος, έχοντας κρεμάσει ήδη έξι μετάλλια Μαραθωνίου στον λαιμό της κι άλλα πολλαπλάσια ημιμαραθωνίων. Η αμερικανίδα τραγουδίστρια με ρίζες από την Κούβα έρχεται την ερχόμενη εβδομάδα στο Ηρώδειο για να ερμηνεύσει τον κεντρικό ρόλο στην όπερα «Τραβιάτα» του Βέρντι που παρουσιάζει η Εθνική Λυρική Σκηνή στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου. Πριν από την πρεμιέρα μίλησε στο «Τρέχω».

Πώς ξεκινήσατε το τρέξιμο;

Αρχισα να τρέχω περίπου πριν από οχτώ ή εννέα χρόνια, γιατί ήμουν πολύ κακή σε αυτό και ήθελα να γίνω καλύτερη. Ποτέ δεν έτρεχα πραγματικά. Εκανα γυμναστική στο γυμναστήριο και προσπαθούσα να τρώω σωστά, αλλά ποτέ δεν έκανα τίποτα για να τρέξω. Εφτασα σε ένα σημείο που ο σύζυγός μου κι εγώ αρχίσαμε να ταξιδεύουμε περισσότερο για την όπερα και δεν μπορούσα πάντα να πάω στο γυμναστήριο και είπα ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε τι πρέπει να κάνουμε. Μας άρεσε να είμαστε έξω και έτσι προσπαθήσαμε να τρέξουμε. Θυμάμαι ότι ήταν πολύ ζεστές μέρες και πολύ δύσκολο και τρομερό. Δεν μας άρεσε και πολύ, αλλά είπαμε ότι θα συνεχίσουμε να ασκούμαστε και θα βελτιωθούμε. Κι αυτό συνέβη. Και τώρα τρέχω τρεις ή τέσσερις ημέρες την εβδομάδα. Μέσα σε διάστημα λίγων ετών, έκανα έξι Μαραθωνίους και πολλούς ημιμαραθωνίους. Τους αγαπώ τους αγώνες επειδή φέρνουν σε επαφή όλα τα είδη των ανθρώπων από όλο τον κόσμο. Και αφήνουν μια ανάμνηση που ποτέ δεν θα ξεχάσεις. Δουλεύεις γι’ αυτό πολύ σκληρά και είναι σαν μια παράσταση. Υστερα από όλη την προετοιμασία που κάνεις, όλες τις πρόβες και την προσπάθεια που καταβάλλεις  είναι σαν μια ευκαιρία να διασκεδάσεις.

Πώς σας βοηθάει το τρέξιμο στη δουλειά σας;

Με βοήθησε σε κάθε τομέα της ζωής μου. Στα πάντα – από το να αναπνέω καλύτερα ενώ τραγουδώ, μέχρι να είμαι πιο υγιής, πιο χαρούμενη, τρέχοντας έξω στη φύση και βλέποντας όμορφα πράγματα, μακριά από τον υπολογιστή μου για λίγο, μακριά από τους ανθρώπους. Εχω αυτόν τον χρόνο για να φορτίσω και πάλι τις μπαταρίες μου και να έρχομαι σε επαφή με το σώμα μου. Είναι εξαιρετικά χρήσιμο. Ακόμα κι αν δεν τραγουδάς όπερα, είναι ένα πολύ καλό πράγμα να κάνεις. Στο τραγούδι με βοήθησε πάρα πολύ με την αναπνοή μου, με την αντοχή μου. Στην όπερα δεν κουράζομαι πλέον τόσο εύκολα όπως πριν ξεκινήσω το τρέξιμο, γιατί τώρα έχω περισσότερη ενέργεια και δύναμη. Ολα αυτά τα πράγματα με κάνουν να αισθάνομαι γενικότερα καλύτερα.

Βοηθάει και στην ψυχολογική σας προετοιμασία πριν από τις συναυλίες;

Ω ναι! Σου δίνει την ευκαιρία να συγκεντρωθείς. Οταν τρέχεις δεν μπορείς να σκεφτείς πραγματικά τίποτα, γιατί όταν φτάσεις σ’ αυτό το σημείο, πρέπει να επικεντρωθείς στο σώμα σου. Εγώ δεν ακούω ούτε μουσική. Απλά τρέχω και με τον άνδρα μου πηγαίνουμε μαζί. Καμιά φορά μιλάμε, καμιά βλέπουμε τους ανθρώπους να περνούν, καμιά φορά δεν μιλάμε καθόλου κι απλά τρέχουμε. Σου καθαρίζει το μυαλό. Κι όταν τελειώνεις μπορείς να συγκεντρωθείς καλύτερα σε ό,τι θέλεις. Το μυαλό σου αδειάζει από τα πάντα και μπορεί να φορτώσει μετά ξανά. Γι’ αυτό και κάνει καλό στην πνευματική σου υγεία.

Βρίσκετε ομοιότητες μεταξύ του τρεξίματος και της όπερας;

Ναι. Οσον αφορά την αντοχή και τη διάρκεια. Η όπερα έχει μια αρχή, μια μέση κι ένα τέλος και κάπως έτσι είναι και το τρέξιμο. Ξεκινάς και νιώθεις κάπως, στη διάρκεια του τρεξίματος νιώθεις αλλιώς και στο τέλος νιώθεις διαφορετικά. Είναι ένα ταξίδι και δεν είναι το ίδιο στην αρχή και στο τέλος. Και η ποσότητα του χρόνου που του αφιερώνεις είναι κρίσιμη. Γιατί με το τρέξιμο ακόμα κι αν πηγαίνεις λίγο πιο γρήγορα από όταν περπατάς, δεν πηγαίνεις τόσο γρήγορα όσο όταν οδηγείς ένα αυτοκίνητο ή παίρνεις ένα τρένο. Μπορείς να πας μόνο τόσο γρήγορα όσο πηγαίνει το σώμα σου. Στην όπερα όμως είναι ένα συναισθηματικό ταξίδι. Πας από το ένα σημείο στο άλλο με μια ιστορία. Συνήθως μέχρι το τέλος είσαι πολύ ζεστή και ιδρωμένη.

Ποιο είναι το προσωπικό σας ρεκόρ στον Μαραθώνιο;

Είναι 4.15.50. Δεν είναι τόσο άσχημο. Αν σκεφτείς ότι στον πρώτο μου Μαραθώνιο έκανα 4 ώρες και 50 λεπτά. Αλλά αυτός ο Μαραθώνιος ήταν πιο εύκολος γιατί ήταν όλο κατηφόρα και καλός καιρός. Είναι ακριβώς όπως και στην όπερα. Αν είναι μια κακή συνθήκη, μια κακή παραγωγή, ένα άβολο κοστούμι, ένας όχι και τόσο καλός συνάδελφος, ένας δύσκολος συνθέτης, τότε δεν θα έχεις αυτή την εμπειρία που όλα είναι τέλεια κι αισθάνεσαι καλά.

Και στον ημιμαραθώνιο;

Είναι 1.52. Οτιδήποτε κάτω από τις δύο ώρες είναι καλό για μένα. Τον πρώτο μου ημιμαραθώνιο τον έκανα σε 2.15. Φυσικά όλοι θέλουν να γίνουν γρηγορότεροι, αλλά εγώ δεν θέλω να γίνω πιο γρήγορη. Προπονούμαι απλά για να τερματίζω. Δεν είναι σημαντικός ο χρόνος για μένα. Θα έπρεπε, αλλά δεν θέλω να το κάνω, γιατί δεν θέλω να ξεκινήσει να είναι πρόβλημα. Να κάνω τον αγώνα στρεσογόνο. Θέλω απλά να ευχαριστιέμαι, να περνάω καλά και να διασκεδάζω. Αν αρχίσεις να το κάνεις για τον χρόνο και να βάζεις στόχους, τότε αρχίζεις να μαστιγώνεις τον εαυτό σου αν δεν τα καταφέρνεις. Κι εγώ αυτό ήδη το έχω στη δουλειά μου, στην όπερα. Η όπερα είναι περισσότερο ανταγωνιστική, πιο φιλόδοξη, γιατί προσπαθείς να είσαι τέλειος όλη την ώρα. Προσπαθώ πάντα να γίνομαι καλύτερη κάθε φορά που τραγουδάω, οπότε έχω ήδη όλο αυτό στη δουλειά μου. Αν εφαρμόσω το ίδιο και σε οτιδήποτε άλλο στη ζωή μου, θα υποφέρω. Επομένως το τρέξιμο είναι κάτι που κάνω για μένα και μόνο για μένα. Δεν με νοιάζει τι νομίζουν όλοι οι άλλοι ή τι κάνουν. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι καλύτεροι, που πάνε γρηγορότερα, είναι πιο εύκολο για εκείνους παρά για μένα. Τους επευφημώ, τους θαυμάζω και τους υποστηρίζω. Ακόμα κι αν δεν είμαι μία από τους καλούς, που δεν είμαι, δεν με πειράζει, δεν με νοιάζει.