Προσγείωση

Δεν ξέρω αν πρόκειται για φραστικές παρεκτροπές δυο – τριών υπουργών ή για κυβερνητική γραμμή. Αλλά αν συνεχίσει έτσι η κυβέρνηση κινδυνεύει να χρεωθεί για τις Πρέσπες με μεγαλύτερη κωλοτούμπα από ό,τι ο Τσίπρας για το Μνημόνιο.

Εκείνος είχε τουλάχιστον τη δικαιολογία ότι προσπάθησε, συγκρούστηκε, απέτυχε και παρέδωσε τα όπλα.

Οι σημερινοί δίνουν την αίσθηση ότι βιάζονται να ξεφορτωθούν τα όπλα πριν καν προσπαθήσουν. Σχεδόν με ανακούφιση. Ο Κοτζιάς ζητάει να του πουν και συγγνώμη.

Να είμαι σαφής.

Κάθε πολιτική οφείλει να προσαρμόζεται σε νέες συνθήκες και νέες καταστάσεις. Και η κυβέρνηση πρέπει να αποδεχτεί ότι οι Πρέσπες αποτελούν πλέον μια πραγματικότητα από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει χωρίς μεγάλο κόστος.

Δεν θέλει να το αναλάβει. Κατανοητό.

Αλλά από εκεί μέχρι να ανακαλύπτει καλούς σκοπούς και κρυφές ομορφιές υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Αν δεν απατώμαι οι Πρέσπες παραμένουν μια κακή κι εθνικά επιζήμια συμφωνία (οι χαρακτηρισμοί ανήκουν στην πρώην αντιπολίτευση και είναι οι επιεικέστεροι που χρησιμοποίησε…), η οποία αποκλείεται να έγινε καλύτερη κι επωφελέστερη απλώς επειδή η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές.

Το θέμα όμως δεν είναι η προσγείωση της κυβέρνησης. Πάντα υπάρχει κάποια απόσταση μεταξύ αντιπολιτευτικής ρητορικής και κυβερνητικής πράξης.

Το θέμα είναι ότι η κυβέρνηση δημιουργεί την αίσθηση πως προσφέρει διαρκώς εχέγγυα σε σχέση με όσα έλεγε στην αντιπολίτευση. Στην Ουάσιγκτον με τις Πρέσπες, στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών με τον Σχοινά, στον Ρέγκλινγκ για την τήρηση των δημοσιονομικών στόχων, στην αντιπολίτευση με τον Παπαδημούλη κ.ο.κ.

Προφανώς ουδείς τούς ζητάει να το παίξουν Βαρουφάκηδες. Αλλά κι ο εθελοντικός κατευνασμός είναι μάλλον αχρείαστος ή υπερβολικός για μια νέα κυβέρνηση. Οσο δίνεις τόσο θα σου ζητούν περισσότερα.

Ούτως  Ή άλλως, στην πολιτική κάνουν καριέρα τα «κακά παιδιά». Και τελευταίο παράδειγμα είναι ο ίδιος ο Μητσοτάκης: έκανε μια εντυπωσιακή πορεία από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση ως «κακό παιδί».

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι εκείνοι που η κυβέρνηση προσπαθεί σήμερα να κατευνάσει είχαν επί τέσσερα χρόνια στην καρδιά τους τον Τσίπρα.

Ο Σχοινάς, ας πούμε, εκπροσωπούσε (εκ θέσεως, να το δεχτώ…) ένα κονκλάβιο που σε μόνιμη βάση χάιδευε τον πρώην πρωθυπουργό, υπηρετούσε αγόγγυστα τα σχέδιά του και αποδομούσε με εξοργιστικό τρόπο την αντιπολίτευση επειδή έκανε αντιπολίτευση.

Είναι αλήθεια επίσης ότι τίποτα δεν ωφέλησε τελικά τον Τσίπρα. Εχασε καθαρά κι αμετάκλητα. Ευτυχώς μάλιστα ο Γιούνκερ, ο Μοσκοβισί και το υπόλοιπο fan club φεύγουν παρέα του.

Αλλά αυτό είναι και το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας μας.