Δημοσιογράφοι

Το κύμα διαμαρτυρίας είχε σηκωθεί πριν από τις εκλογές. Και από τα δύο μεγάλα κόμματα που όρισαν τον διπολισμό σε αυτήν την αναμέτρηση. Οι μεν κατηγορούσαν τους δε για τη συμμετοχή δημοσιογράφων στα ψηφοδέλτια. Ενα επάγγελμα που έχει δαιμονοποιηθεί τα τελευταία χρόνια, όπως ακριβώς ο αγγελιαφόρος δυσάρεστων μαντάτων στις αρχαίες τραγωδίες και τα σαιξπηρικά δράματα, μπήκε και με αυτήν την αφορμή στο στόχαστρο. Τέλος πάντων, οι εκλογές έγιναν, η νέα Βουλή ξεκίνησε τις εργασίες της και πολλοί βουλευτές είναι δημοσιογράφοι – ας αποφύγουμε τον ακριβή αριθμό αφού κάποιοι από αυτούς είναι δημοσιογράφοι κατά δήλωσή τους.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Μπορεί η επαγγελματική ιδιότητα κάποιου και η πιθανή αναγνωρισιμότητα που συνεπάγεται να του φέρνει ψήφους δεν είναι, όμως, ή τουλάχιστον δεν πρέπει να είναι, αυτό το «φορτίο» του ως βουλευτής. Πιθανόν να μπήκε στη Βουλή επειδή είναι δημοσιογράφος, τη δουλειά του όμως την αφήνει έξω, στο περιστύλιο. Αν κάνει το λάθος και πάρει μέσα, μαζί του, τη δημοσιογραφική στάση απέναντι στα γεγονότα, την εκφορά του λόγου ή στοιχειώδεις συνθήκες όπως, για παράδειγμα, το να μην αποκαλύπτει τις πηγές του, τόσο το χειρότερο για τον ίδιο. Και θα το καταλάβει πολύ γρήγορα, όπως το έχουν καταλάβει όσοι έπεσαν σε αυτή την παγίδα.

Εντάξει, για τα αυτονόητα μιλάμε τώρα. Ο δημοσιογράφος μέσα στη Βουλή παύει να είναι δημοσιογράφος. Οπως ακριβώς ο βουλευτής που είναι γιατρός δεν θα κάνει από το βήμα διάλεξη για την κολίτιδα, τη γαστρική παλινδρόμηση ή την ουρολοίμωξη. Ο πρώην ποδοσφαιριστής δεν θα αρχίσει τις ντρίμπλες και ο τραγουδιστής δεν θα βάλει εμβόλιμα στις ομιλίες του τα ρεφρέν από τις αγαπημένες του μπαλάντες.

Πριν από λίγες ημέρες, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εκλέχθηκε ο 63χρονος Νταβίντ Σασόλι, ένας κομψός, ως Ιταλός, σοσιαλδημοκράτης από τη Φλωρεντία. Ο Σασόλι υπήρξε ένας από τους πιο δημοφιλείς δημοσιογράφους στη χώρα του. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και για περισσότερα από 15 χρόνια ήταν ο παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων αλλά και υποδιευθυντής της RAI 1, του πρώτου καναλιού της δημόσιας τηλεόρασης. (Η οποία βέβαια και ως προς την τηλεθέαση και ως προς την αντικειμενικότητα απέχει κατά πολύ από τις δικές μας ΕΡΤ). Η ενασχόλησή του με τα κοινά ξεκίνησε το 2009 και πολύ πιθανόν οι 400.000 πολίτες που τον τίμησαν με την ψήφο τους και του εξασφάλισαν την είσοδό του στο Ευρωκοινοβούλιο να το έκαναν λόγω της οικειότητας που καλλιεργεί η καθημερινή τηλεοπτική παρουσία.

Από τότε ο Σασόλι εγκατέλειψε τη δημοσιογραφία. Ας ελπίσουμε ότι θα εγκαταλείψουμε και εμείς αυτούς τους κοινωνικούς αυτοματισμούς που θεωρούν ότι οι δημοσιογράφοι που γίνονται βουλευτές υπονομεύουν, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, τον πολιτικό πολιτισμό.