Μήπως ζούμε σ’ άλλη χώρα; *

Αυτή εδώ είναι η δική μας χώρα; Αυτή είναι η ωραία Ελλάς, για την οποία είμαστε περήφανοι, αφού εμείς την έχουμε φτιάξει ή είμαστε μόνο για τους μακρινούς προγόνους μας περήφανοι, που δεν ξέρω ακριβώς ποία η σχέση μας μαζί τους; Σκληρά ερωτήματα, δε λέω…

Μερικά πράγματα δεν συνηθίζονται, εκτός κι αν αφεθείς να τα συνηθίσεις. Παραδείγματος χάριν, δεν αντέχεται να ζεις σε μια πόλη που δεν έχει κανονικά πεζοδρόμια ή που, όπου υπάρχουν, είναι κατειλημμένα με μηχανάκια, κούτες σκουπιδιών, τραπεζοκαθίσματα, σκάλες, περίπτερα, κολόνες μικρές και μεγάλες και ό,τι άλλο θες, που κάθε λίγο διακόπτονται από κατασκευής ή λόγω προέκτασης κτίσματος ή λόγω έργων που δεν έχουν ολοκληρωθεί, οπότε ο πεζός αναγκάζεται να κατέβει στο οδόστρωμα, μόνος ή οικογενειακώς, αφού δεν χωράνε όλοι σε πεζοδρόμιο ενάμισι μέτρου μετ’ εμποδίων. Σε άλλη χώρα δεν το συναντάς αυτό. Τα αυτοκίνητα είναι παρκαρισμένα παντού, πάνω στις λίγες μπάρες αναπήρων, πάνω στο πεζοδρόμιο, κατά μήκος ή και κάθετα, στο μισό ή και σε ολόκληρο και μπορεί να μην τα απομακρύνει για ώρες, για μέρες ούτε ο χρήστης τους ούτε κανείς άλλος. Και μιλώντας για παρκαρισμένα, υπάρχουν στους δρόμους του κέντρου και των γύρω δήμων μερικές εκατοντάδες χιλιάδες – χωρίς υπερβολή – ακινητοποιημένα, εγκαταλειμμένα, νεκρά αυτοκίνητα που αν κάποια υπηρεσία τα μάζευε θα άλλαζε η όψη, ο ρυθμός κίνησης και η ατμόσφαιρα όλου του πολεοδομικού συγκροτήματος. Σε καμιά άλλη χώρα δεν το συναντάς αυτό. Εγώ και μερικοί φίλοι μου μπορούμε να κλείσουμε για όσες ώρες επιθυμούμε οποιονδήποτε κεντρικό δρόμο περπατώντας στο οδόστρωμα άνετα και χαλαρά, αραία-αραία, καμιά σαρανταρέα(!) με ή χωρίς αναπεπταμένο πανό, όπου αναφέρεται η συλλογικότητα και αναγράφονται καθώς και «φωνασκούνται» τα πάντοτε δίκαια αιτήματά μας. Ντουντούκα, ροκάνες και στειλιάρια, προαιρετικά. Κι αν κάνα κωλάμαξο μάς ενοχλήσει τρώει και μια αγωνιστική κλωτσοπατινάδα. Σε καμιά άλλη χώρα δεν το συναντάς αυτό. Μια μεγαλούτσικη παρέα, καμιά δεκαριά νοματαίοι, ως αναρχική, αντιεξουσιαστική, αντιφασιστική ή/και νεοφασιστική, θρησκευτική, αθλητική, ρατσιστική/αντιρατσιστική ή όποια άλλη συλλογικότητα, αφού το αποφασίσει στη γιάφκα με δημοκρατικές πάντα διαδικασίες, μπορεί να μπουκάρει στα γραφεία περιοδικού, στον χώρο εφημερίδας, ραδιοσταθμού, πρεσβείας, τράπεζας, οργανισμού, ιατρείου, προποτζίδικου, εκκλησίας, σουβλατζίδικου ή όποιου άλλου ενοχλητικού χώρου γουστάρει και να τα κάνει λαμπόγυαλα. Γιατί αυτή η συλλογικότητα αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο, κατά πως ακράδαντα πιστεύει, από μόνη της, και την πνίγει το δίκιο. Κι αν καούν και άνθρωποι μέσα στον χώρο-στόχο, χεστήκαμε. Παράπλευρες απώλειες είναι. Σε καμιά άλλη χώρα, δεν νομίζω ότι… Δυο παλικάρια – απ’ τ’ Αϊβαλί; ίσως, μπορεί κι απ’ την Κορυτσά, τα Σεπόλια ή απ’ τον Χολαργό -, μπορούν να πάρουν μερικά πολύχρωμα σπρέι και να γράψουν ολόκληρες εκθέσεις – ωραίων – ιδεών στους τοίχους οποιουδήποτε δρόμου. Θα γράψουν πολιτικά, αθλητικά, ερωτικά κι ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή, μέχρι να αδειάσει το χρώμα και να κάνει τακ-τακ η μπίλια μέσα στο σπρέιτ, που ‘λεγε και μια θειά μου. Οχι στον τοίχο του σπιτιού τους γιατί η μανούλα τους θα τα σπάσει στο ξύλο, τα αγωνιστάκια, σε τοίχους άλλων σπιτιών ή δημόσιους θα κάνουν την επανάστα. Μετά, μετά των άλλων φίλων, που ‘λεγε κι ο μέγας Μποστ, θα κολλήσουν αυτοκόλλητα στα σήματα της τροχαίας και σε πινακίδες δρόμων και, κατά τις αργάμισι, αφού ανάψουν και κάνα μπάφο, σπάνε άμα λάχει και τίποτα τζαμαρίες με βαριοπούλες, έτσι, για πιο ζόρικα. Για το γαμώτο. Σε κάποια άλλη χώρα ούτε που να το διανοηθείς. Μπορούμε όποτε θέλουμε, εμείς κι εμείς, να κάνουμε κατάληψη σε όποιο δημόσιο κτίριο θέλουμε, κατά προτίμηση σε κάποια από τα εκατοντάδες εγκαταλειμμένα, ακόμα και σε παλιά σχολεία, ξενοδοχεία, αποθήκες, στα εστιατόρια που τρων τα συνεργεία, όπου μάς γουστάρει. Μπορούμε να σπάμε κάθε μέρα ακυρωτικά μηχανήματα στο μετρό, να ανατινάζουμε ΑΤΜ, να καίμε τρόλεϊ στην Πατησίων, να πετάμε δυναμίτες σε γραφεία κομμάτων, να κρυβόμαστε σε Πανεπιστήμια-εργαστήρια μολότοφ και κάθε Παρασκευή λίγο πριν από τα μεσάνυχτα να εκσφενδονίζουμε τα αναμμένα μπουκάλια από τις μπίρες που ήπιαμε στους μπάτσους στη γωνία της Τοσίτσα, στη Ναυαρίνου και στη Χαριλάου Τρικούπη και ΠΑΣΟΚ γωνία. Σε καμία άλλη χώρα δεν γίνονται αυτά. Προφανώς, επειδή στις άλλες χώρες δεν υπάρχουν τέτοιοι νεαροί αγωνιστές και τα επαναστατημένα ανιψάκια του θείου Σκρουτζ, ο Χιούι, ο Λιούι κι ο Ντιούι, που κατεβαίνουν από Ψυχικό, Παπάγου και από τις επαύλεις του εφοπλιστή μπαμπά τους στην Εκάλη να πολεμήσουν ενάντια στην πλουτοκρατία και στο σύστημα, να αγωνιστούν κόντρα στον ζάπλουτο κομμουνιστή κηδεμόνα Πρόεδρο για έναν καλύτερο κόσμο. Για τη φτωχολογιά – για σένα κάθε μας τραγούδι.

Μια μέρα, παλιά, όταν ήμουν πατέρας του Εθνους –  επί Σοσιαλισμού ΣυριζΑνεξελ, μιλάμε τώρα -, πηγαίναμε με πουλμανάκι στις φυλακές Α.Σ. ως εκπρόσωποι της Επιτροπής Σωφρονιστικού Συστήματος για να επιθεωρήσουμε τις συνθήκες διαβίωσης και να συζητήσουμε και με κρατούμενους και με σωφρονιστικούς υπαλλήλους και λοιπούς απασχολούμενους. Σ’ όλο τον δρόμο, ένα χάλι μαύρο, μουτζούρες, συνθήματα – έξυπνα και ηλίθια -, αυτοκόλλητα σ’ όλα τα σήματα, σπασμένα μαγαζιά, αφίσες άθλιες κολλημένες παντού, σκουπιδαριό και εγκατάλειψη στη Σταδίου(!), στη Βάθη, στην Αχιλλέως, στη Λένορμαν και μέσα σ’ ένα αστικό κέντρο ντροπής, γενικά, κάτι παιδιά – τα ανιψάκια του Ντόναλντ -, έγραφαν συνθήματα και κάτι μπούρδες του τύπου «μίσος ταξικό» – σαν να καλούσαν τον ταξικό εχθρό να τα κουτουπώσει… – και κάτι σαν «θάνατος στην ανάπτυξη, λεφτεριά στα ζώα, όχι στα αφεντικά, μετανάστες αδέρφια μας, φωτιά στα Σαββατόβραδα», κάτι τέτοια έγραφαν. Οχτώ το πρωί, μόλις θα ‘χαν βγει ντίρλα, από τον τεκέ της Μαριγώς. Γυρνάω δίπλα στη συντρόφισσα Α, συριζαία «βουλέφτρια»(!) από τη Μακεδονία (όχι την ξένη τη Βόρεια, τη δική μας, το βόρειο τμήμα του πρώτου μέρους…) και της λέω «μα, ρε συντρόφισσα, είναι τώρα κατάσταση αυτή; Αυτό το χάλι, να γράφουμε παπαριές στους τοίχους; Δεν είναι κάποια ηρωική πράξη, όπως όταν έγραφαν οι δικοί μας Κάτω η Χούντα ή στην κατοχή Κάτω οι Γερμανοί. Είναι μια ηλιθιότητα που απλώς δείχνει το μίσος μας προς την πόλη, προς την αισθητική, προς τον ίδιο τον άνθρωπο… Γιατί παρακολουθείς τη δράση αυτών των παιδιών με περηφάνια;» Και τι μου λέει! «Καλά, σε ξέρουμε τι μαύρη αντίδραση είσαι πσαργιανέ, και σού απαγορεύω να με λες συντρόφισσα! Ποτέ δεν θα καταλάβεις τον ηρωικό και άδολο αγώνα αυτών των νέων εργαζόμενων ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Είσαι τυφλός από ταξικό μίσος, μάλλον!» Εκεί ήταν που λιποθύμησα, από μέσα μου. Δεν ξαναμίλησα ποτέ στην Καγκεμπέ. Περιττό να σας πω ότι όταν φτάσαμε στις φυλακές, με αηδία παρατηρούσε τους εργαζόμενους-υπαλλήλους του Αγίου Στεφάνου, ενώ με θαυμασμό και με ανυπόκριτο πόθο πλησίαζε τους ισοβίτες, που ο καλύτερος είχε σκοτώσει για πλάκα τη μάνα του. Θα σας πω κι άλλα για τις δέκα φυλακές που έχω επισκεφθεί, αλλά αφού προχωρήσει λίγο η αλλαγή πλεύσης που ευτυχώς ψηφίσαμε προχθές.

Και θα σας ρωτήσω, για το τέλος, κι εσάς κι εμένα: – Θέλετε να αλλάξουμε αυτή τη χώρα, Ναι ή Οχι;

(*στίχος του Μάνου Ελευθερίου)