«Κάθε μάχη έχει το τίμημά της»

Ο γενικός γραμματέας της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας είναι ο γιος του Δημήτρη Χριστόφια, πρώην προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και γενικού γραμματέα του Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ). Ο Χρίστος Χριστόφιας είναι ένα πολιτικό πρόσωπο της νέας γενιάς που έχει καταφέρει να είναι αυτόφωτο. Μιλάει στα «ΝΕΑ» για την επίθεση που δέχτηκε ο Δημήτρης Χριστόφιας αλλά και για τις εξελίξεις στο Κυπριακό, προειδοποιώντας ότι ένα μέρος της Κύπρου κινδυνεύει να γίνει «νομός της Τουρκίας»…

Ας ξεκινήσουμε από τον Δημήτρη Χριστόφια. Ως πρόεδρος δέχτηκε σφοδρές επιθέσεις. Γιατί;

Η ανελέητη επίθεση που δέχτηκε ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν στόχευε το πρόσωπο, αλλά ό,τι εκπροσωπούσε, τις διαχρονικές θέσεις του ΑΚΕΛ, τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Τα πανό για «τον γιο της πλύστρας» έξω από το Προεδρικό Μέγαρο τότε ήταν το απότοκο ξεκάθαρα της όξυνσης της ταξικής διαμάχης.

Για πρώτη φορά στην Ιστορία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε αυτά που έλεγε και έλεγε αυτά που έκανε. Δεν περιορίστηκε μόνο στο να μιλάει για το όραμα του Λαϊκού Κινήματος για τη λύση του Κυπριακού, αλλά έδωσε σάρκα και οστά σε αυτό. Διαμόρφωσε πολιτική πρόταση για τη λύση και μιλούσε ξεκάθαρα και ειλικρινά στον λαό γι’ αυτήν, υποδεικνύοντας ότι πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Κύπρος είναι το κοινό σπίτι Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Αρμενίων, Μαρωνιτών και Λατίνων. Αυτό είναι κάτι που το ΑΚΕΛ διαχρονικά έπραττε και πράττει. Ηταν λοιπόν αναμενόμενο να υπάρχουν αντιδράσεις.

Στα θέματα της οικονομίας και της εσωτερικής διακυβέρνησης ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ στοχοποιήθηκαν ακριβώς επειδή είχαν άλλες θέσεις. Η αντίθεση στις ιδιωτικοποιήσεις, η φορολόγηση του πλούτου, η προστασία των εργαζομένων, η κατοχύρωση και η αύξηση του κατώτατου μισθού, η θέση ότι οι τράπεζες δημιούργησαν την κρίση στην Κύπρο και όχι τα δημοσιονομικά ήταν θέσεις τις οποίες υπερασπίστηκε μέχρι τέλους. Σε ό,τι αφορά το τίμημα, κάθε μάχη έχει το τίμημά της.

Πραξικόπημα και εισβολή. Μπορεί να υπάρξει λύση ύστερα από 45 χρόνια και πώς σχολιάζετε το σχέδιο Μονακό;

Το «πέρασαν τόσα χρόνια» δεν πρέπει να είναι άλλοθι για όσους δεν θέλουν λύση, απελευθέρωση κι επανένωση της Κύπρου. Πρέπει να είναι καμπανάκι για όλους μας. Η ιστορική εμπειρία αποδεικνύει κάτι ξεκάθαρα: κάθε φορά που υπήρχε στασιμότητα στο Κυπριακό, και με δική μας ευθύνη, η υπόθεση της λύσης πήγαινε πολλά βήματα πίσω. Η κύρια ευθύνη του συνεχιζόμενου αδιεξόδου ανήκει μεν στην κατοχική Τουρκία, ταυτόχρονα δε το θέμα είναι η δική μας πλευρά τι κάνει.

Υπάρχει συμφωνημένο πλαίσιο, υπάρχουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, υπάρχουν οι συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ. Ολα αυτά οφείλει η σημερινή διακυβέρνηση να τα αξιοποιήσει, αν ακόμα πραγματικά θέλει τη λύση του Κυπριακού. Αν κάνει όλα όσα πρέπει να κάνει και προσκρούσει στην τουρκική αδιαλλαξία, τότε, τουλάχιστον, δεν θα έχει την ευθύνη.

Το σχέδιο Μονακό είναι ένα ακόμα εργαλείο της Τουρκίας για την ενσωμάτωση των Κατεχομένων. Πρόκειται για μια πολιτική της Αγκυρας που ακολουθείται με συνέπεια εδώ και χρόνια, προκειμένου να καταστείλει τις αντιστάσεις της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Μια πολιτική που όσο εμβαθύνει, μας φέρνει όλο και πιο κοντά στην οριστικοποίηση της διχοτόμησης, τη μετατροπή δηλαδή ενός μέρους της Κύπρου σε νομό της Τουρκίας. Στην τουρκοκυπριακή κοινότητα υπάρχουν σημαντικές προοδευτικές δυνάμεις που παλεύουν για τη λύση, όμως δεν θα αντέξουν εσαεί.

Πόσο εύκολη είναι η επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων και με τι προοπτική;

Τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ ήταν ξεκάθαρος: οι δύο πλευρές πρέπει να πείσουν ότι θέλουν και μπορούν να μπουν σε μια διαδικασία που να έχει νόημα και προοπτική. Γι’ αυτό υπέβαλε ότι πρέπει να αποδεχθούν την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων από το σημείο που διακόπηκαν στο Κραν Μοντανά, με διασταυρούμενη διαπραγμάτευση σε δύο τραπέζια, ένα για την ασφάλεια και ένα για τις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού, με στόχο την κατάληξη σε στρατηγική συναντίληψη στα έξι βασικά θέματα.

Σήμερα, ενώ ο κ. Αναστασιάδης διατείνεται ότι θέλει την επανέναρξη των συνομιλιών, επιχειρεί να ξανανοίξει θέματα που συμφωνήθηκαν και έκλεισαν. Δίνει έτσι την εντύπωση ότι μάλλον θέλει να οδηγήσει τα πράγματα αλλού, σε μια κατάληξη μοιραία, καταδικάζοντας τον κυπριακό λαό να ζήσει σε μια πατρίδα διχοτομημένη, σίγουρα όχι από άγνοια ή αφέλεια. Ο μόνος τρόπος να αποφύγουμε μια τέτοια αρνητική εξέλιξη των πραγμάτων είναι να δείξει έμπρακτα τη βούληση της ελληνοκυπριακής πλευράς για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου, με την ταυτόχρονη απαίτηση να τερματιστεί πρώτα η τουρκική προκλητικότητα στην κυπριακή ΑΟΖ.

Αναλυτές μιλούν για «ψυχρό πόλεμο» στους κόλπους του ΝΑΤΟ. Θεωρείτε πιθανό ένα θερμό επεισόδιο σε Αιγαίο ή κυπριακή ΑΟΖ και με τι συνέπειες;

Αυτό που συμβαίνει στην κυπριακή ΑΟΖ το τελευταίο διάστημα είναι ενδεικτικό. Και δυστυχώς κάποιος μπορεί να πει ότι δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκη να λάβει χώρα «ένα θερμό επεισόδιο», αν το πολιτικό προσωπικό που βρίσκεται στην εξουσία στην Κύπρο μπορεί και θέλει να εκπληρώσει τους στόχους τού ιμπεριαλισμού έτσι κι αλλιώς.

Τουρκικές γεωτρήσεις. Ποιες είναι οι επιδιώξεις της Αγκυρας; Ευρήματα ή πρόκληση;

Μάλλον και τα δύο. Η Αγκυρα διεκδικεί την απεξάρτησή της στα ενεργειακά, διεκδικεί να γίνει η ερώτηση στο ζήτημα της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και η απάντησή του. Η ενεργειακή πολιτική της Τουρκίας είναι μέρος της ευρύτερης περιφερειακής πολιτικής και στόχου για ενίσχυση της αυτονόμησής της και δημιουργίας προϋποθέσεων περιφερειακής ηγεμονίας. Οι αντιπαραθέσεις στη θάλασσα αλλά και η αντιπαράθεση σε σχέση με τους S-400 είναι ένδειξη των ευρύτερων παγκόσμιων αντιθέσεων και της αμφισβήτησης των ΗΠΑ ως του μοναδικού κυρίαρχου πόλου στον σύγχρονο κόσμο.

Πώς σχολιάζετε τη σύσφιγξη των σχέσεων με τις ΗΠΑ; Η Κύπρος μπορεί να υπολογίζει σε συμμάχους σε ενδεχόμενη απειλή;

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη έχει πλέον αποδειχτεί περίτρανα ότι δεν χτίζει συμμαχίες, αλλά «σχέσεις υποτέλειας». Αρνείται την αξία που μπορεί να έχει για την Κύπρο αυτή τη στιγμή μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, αυτό που εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνεται. Υπηρετεί τυφλά το δόγμα μετατροπής της Κύπρου σε «προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης». Ειδικά, με την υιοθέτηση του νομοσχεδίου Μενέντεζ – Ρούμπιο, επέλεξε στρατόπεδο πλήττοντας τις σχέσεις της Κύπρου με παραδοσιακά φίλες χώρες, αφήνοντας τη χώρα να περπατά ξυπόλητη στ’ αγκάθια.