«Δεν υπάρχει η πολυτέλεια να χαθεί ούτε μία μέρα»

Ο ευρωπαϊκός αριθμός έκτακτης ανάγκης 112, που παραμένει «απενεργοποιημένος» έναν χρόνο μετά την εθνική τραγωδία στο Μάτι, θα έπρεπε να λειτουργεί έστω και πιλοτικά, αναφέρει στα «ΝΕΑ» ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκος Πιερρακάκης. Ηδη αναζητούνται λύσεις για το φετινό καλοκαίρι, ενώ «το σύστημα οφείλει να είναι λειτουργικό μέχρι το τέλος του έτους». Μιλά για τους βασικούς στόχους του, το «παράδειγμα της Αγγλίας» αλλά και για τις αναπτυξιακές ευκαιρίες που κρύβονται στο νέο υπουργείο.

Η τραγωδία στη Χαλκιδική επανέφερε τα ερωτήματα για τη μη ενεργοποίηση του 112. Γιατί τόση καθυστέρηση;

Ο διαγωνισμός για το 112 και την Υπηρεσία Εκπομπής Κυψέλης (Cell Broadcasting Service) προκηρύσσεται για πρώτη φορά το 2011. Από τότε έχουν παρέλθει οκτώ χρόνια. Είναι δεδομένο πως έχουν υπάρξει μεγάλες καθυστερήσεις, κυρίως σε σχέση με τη γραφειοκρατία της χρηματοδότησης του έργου και τη μεταφορά των κονδυλίων από το ένα ΕΣΠΑ στο επόμενο. Ομως, έναν χρόνο μετά την τραγωδία στο Μάτι, θα έπρεπε να είχαμε έστω μια «πιλοτική λύση» στα χέρια μας.

Πότε εκτιμάτε ότι θα λειτουργήσει πλήρως;

Κατ’ αρχάς, τονίζω ότι δεν υπάρχει η πολυτέλεια να χαθεί ούτε μία μέρα. Συμμετείχα σε μια δοκιμή του συστήματος την Παρασκευή και συνολικά το σύστημα οφείλει να έχει παραδοθεί και να είναι λειτουργικό μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους. Θεωρήστε, όμως, δεδομένο πως είμαστε σε αναζήτηση λύσεων τις οποίες θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε στο ενδιάμεσο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Τεχνικά είναι εύκολο να εφαρμοστεί χωρίς αστοχίες;

Η εμπειρία σε όλη την Ευρώπη δείχνει ότι το 112 λειτουργεί αποτελεσματικά, σε κάποιες περιπτώσεις αποτρέποντας ή σε κάποιες άλλες έστω μετριάζοντας τις ανθρώπινες απώλειες από φυσικές ή άλλες καταστροφές. Το πιο δύσκολο κομμάτι, όμως, θα σας έλεγα πως δεν είναι το τεχνικό. Είναι το περιεχόμενο και η στρατηγική. Δηλαδή, το ποιο μήνυμα θα στείλεις, σε πόσες και ποιες γλώσσες, σε ποιον αποδέκτη. Και αυτό ως ευρύτερο κομμάτι μιας προσέγγισης που θα πρέπει να περιλαμβάνει τη γνώση της εκάστοτε περιοχής. Τελικός χρήστης του έργου θα είναι η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, τα στελέχη της οποίας θα διαμορφώσουν τη στρατηγική.

«Κηρύσσουμε ψηφιακό ανένδοτο» είπατε. Πώς το εννοείτε και ποιοι είναι οι τρεις πρώτοι στόχοι;

Εννοώ ότι η γραφειοκρατία στην Ελλάδα έχει φτάσει σε ένα επίπεδο που πλέον είναι αφόρητη στους πολίτες. Ενας από τους βασικούς στόχους που έθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας. Και αυτό σε όλο τον κόσμο έχει γίνει αποτελεσματικά, όπου συναντήθηκαν αντίστοιχες δυσλειτουργίες, με έναν τρόπο: τον συνδυασμό απλοποίησης και ψηφιοποίησης.

Ο πρώτος μας στόχος αφορά την απλοποίηση των λεγόμενων γεγονότων ζωής. Από την αρχή μέχρι το τέλος της, η ζωή μας χαρακτηρίζεται από γεγονότα τα οποία απαιτούν την αλληλεπίδραση του πολίτη με το κράτος. Και καθένα από αυτά περιλαμβάνει γραφειοκρατικές ενέργειες – δηλαδή ουρές. Οι ουρές αυτές είναι αναγκαίες γιατί τα συστήματα δεν «μιλάνε μεταξύ τους». Ο πρώτος στόχος λοιπόν αφορά μια σειρά από απλοποιήσεις διαδικασιών, με αρχική έμφαση στη γέννηση ενός παιδιού και στην απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Ο δεύτερος στόχος αφορά τη δημιουργία ψηφιακών ταυτοτήτων κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα για να μπορούν οι πολίτες να αποκτούν πρόσβαση σε ψηφιακές υπηρεσίες. Ο τρίτος, τη δημιουργία ενιαίας πύλης εισόδου για το Δημόσιο. Δηλαδή, τη συγκέντρωση όλης της διαθέσιμης πληροφορίας σε ένα σημείο, κατά τα πρότυπα του αγγλικού Gov.uk.

Είναι εφικτό για την Ελλάδα το «μοντέλο Εσθονίας» ή το ψηφιακό παράδειγμα της Αγγλίας;

Οντως, το παράδειγμα της Αγγλίας είναι πιο ταιριαστό στην περίπτωσή μας, δεδομένου ότι η Εσθονία έφτιαξε ένα ψηφιακό κράτος από το μηδέν. Οι Αγγλοι έχουν βέβαια πιο λειτουργικές κρατικές δομές από τις δικές μας, ωστόσο έπρεπε και εκείνοι να λύσουν αντίστοιχες δυσλειτουργίες. Το 2011 ίδρυσαν τη λεγόμενη Ψηφιακή Υπηρεσία της Κυβέρνησης (Government Digital Service), την ευθύνη της οποίας έφερε αντιστοίχως ένας υπουργός Επικρατείας. Ο στόχος μας είναι να κινηθούμε γρήγορα και να κάνουμε τη χώρα μας να συγκλίνει με τον μέσο όρο των χωρών της ΕΕ μέχρι το τέλος της τετραετίας. Ο στόχος είναι φιλόδοξος, καθώς σήμερα είμαστε 26οι στα 28 κράτη – μέλη. Εκτιμώ όμως πως είναι και εφικτός.

Εχετε και την αρμοδιότητα του Εθνικού Κέντρου Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας. Κρύβουν αναπτυξιακή ευκαιρία για την Ελλάδα οι ξένες παραγωγές;

Το ΕΚΟΜΕ καταρχήν είναι ένας οργανισμός ο οποίος έχει υπό την αρμοδιότητά του πολλαπλά έργα ψηφιοποιήσεων. Σε ό,τι αφορά τις ξένες παραγωγές, θέλουμε ακόμα καλύτερες επιδόσεις, θέλουμε η Ελλάδα να γίνει διεθνής προορισμός ξένων παραγωγών όχι μόνο για τη φυσική της ομορφιά, αλλά και για τις δυνατότητες που παρέχει. Και ταυτόχρονα θέλουμε το brand της Ελλάδας και των περιοχών της να γίνει γνωστό διεθνώς. Το ΕΚΟΜΕ θα έχει στενή συνεργασία με όλα τα σχετικά υπουργεία. Γενικά, πιστεύω πως αναπτυξιακές ευκαιρίες βρίσκονται σε όλους τους οργανισμούς του νέου υπουργείου, αρκεί να σχεδιαστούν σωστά η δομή και η λειτουργία τους και να στελεχωθούν από τους κατάλληλους ανθρώπους. Το ΕΚΟΜΕ είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις.

Από τις σπουδές σε MIT και Harvard, στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, έπειτα στον κύκλο του Κυριάκου Μητσοτάκη και τώρα υπουργός. Κάποιος που πιστεύει σε στερεότυπα ίσως να μπερδεύεται…

Ολοι έχουμε την προσωπική μας πορεία, η οποία είναι γνωστή και δημόσια. Από τον Ιανουάριο του 2015 εντάχθηκα στο δυναμικό ενός νέου ερευνητικού οργανισμού – της διαΝΕΟσις -, ιδιότητα που έφερε συγκεκριμένα ασυμβίβαστα με κομματική δραστηριότητα πρώτης γραμμής. Το 2015, επίσης, ψήφισα τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην εσωκομματική διαδικασία επειδή πιστεύω στη βούλησή του για μεγάλες αλλαγές στη χώρα μας και στη βαθιά γνώση των θεμάτων που έχει. Αλλά ας το δούμε ευρύτερα. Είμαστε σε μια φάση που αποτελεί ιστορικό σημείο καμπής. Αν δει κανείς τον ελληνικό 20ό αιώνα, στα σημεία καμπής οι διαχωριστικές γραμμές του πολιτικού συστήματος επαναχαράσσονται – συχνά από το μηδέν. Ας θυμηθούμε κάποια μεγάλα πολιτικά μεγέθη. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ – Τοσίτσας υπήρξε υφυπουργός σε κυβερνήσεις του Κέντρου πριν γίνει συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ενώ κάποτε ο Γεώργιος Παπανδρέου υπήρξε υποψήφιος με τον συνδυασμό του Αλέξανδρου Παπάγου. Εκτιμώ πως διανύουμε μια τέτοιου τύπου φάση. Επειτα από δέκα χρόνια κρίσης, καλούμαστε να επανεφεύρουμε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Απαιτούνται νέες συνθέσεις και διάθεση μεγάλων υπερβάσεων. Αυτή ήταν και η εντολή της 7ης Ιουλίου.