Η επιβίωση της αντιλόπης

Το 4% θα ήταν πανωλεθρία, το 10% θρίαμβος. Αλλά τι είναι αυτό το 8% που πέτυχε το ΚΙΝΑΛ στις εκλογές; Ακόμη χειρότερα, τι είναι το 8% του ΚΙΝΑΛ όταν ο ΣΥΡΙΖΑ καταλαμβάνει με το μεγαλοπρεπές 31,5% την επικράτεια του δεύτερου πόλου; Αν έμπαινε κανείς στον πειρασμό να κλέψει τον Κωνσταντίνο Τζούμα που καπάρωσε τον όρο σε ένα βιβλίο του, θα έλεγε πως το 8% είναι πανωλεθρίαμβος. Είναι κάτι ανάμεσα στο ένα και το άλλο άκρο, τόσο ανάμεσα που μοιάζει με στασιμότητα. Είναι σαν να μη μένει στο ΚΙΝΑΛ να κάνει τίποτε άλλο από το να επαναλαμβάνει τον προεκλογικό εαυτό του.

Εγκλωβισμένο σε αυτόν τον προεκλογικό εαυτό, λέει αυτή η σχολή σκέψης, το ΚΙΝΑΛ δεν μπορεί παρά να εγκλωβιστεί στην ίδια στρατηγική του διμέτωπου. Λίγο αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ, λίγο καβγάς με τον όμορο ΣΥΡΙΖΑ. Τη μία αντιδεξιά ρητορική για τους ανάλγητους φιλελεύθερους της ΝΔ, την άλλη καταγγελτικός λόγος για τους αδίστακτους υφάρπαγες του ΣΥΡΙΖΑ. Και κόντρα στον αστυφύλαξ και κόντρα στον χωροφύλαξ. Τι βάθος στον χρόνο έχει όμως κανείς όταν αυτοακυρώνεται από την πολλή μονοτονία; Πώς γίνεται να μην οδηγήσει το κοινό του στα πιο βαθιά χασμουρητά όσο οξύς και αν γίνει ο αντιδεξιός λόγος, όσο καταγγελτικός κι αν γίνει ο αντισυριζαϊκός; Είναι ένα ερώτημα που διατυπώνεται και με όρους ζούγκλας. Πόσο να αντισταθεί μια αντιλόπη ανάμεσα σε δυο σαρκοφάγα; Οσο κι αν χτυπηθεί, δεν μπορεί να αντισταθεί. Ακόμη κι αν δεν φάει η ίδια τις σάρκες της, θα τις φάνε οι άλλοι. Θα φάνε, ας πούμε, τον Χρυσοχοΐδη και τη Μενδώνη.

Το σκεπτικό αυτό δεν είναι χωρίς βάση. Λείπει όμως η παράμετρος των γεγονότων του Μακ Μίλαν. Των γεγονότων που, όπως ο βρετανός πρωθυπουργός, έχει λόγο να φοβάται ο Κυριάκος Μητσοτάκης.  Οχι μόνο των απρόβλεπτων αλλά και των προβλέψιμων όπως είναι ο εκλογικός νόμος. Εκεί, ας πούμε, το ΚΙΝΑΛ έχει τους 22 που χρειάζεται η ΝΔ για να αλλάξει τον νόμο. Δεν συμβαίνει στη ζούγκλα. Συμβαίνει όμως στην πολιτική. Εκεί μια αντιλόπη μπορεί να κερδίσει χρόνο ως ρυθμιστής.