Η τύχη μιας υπόσχεσης

Αν θα έπρεπε να περιγράψει κανείς τον ρόλο που διαδραματίζει η τύχη στην πολιτική, θα τον περιέγραφε με μια χούφτα ψήφους. Τις ψήφους που δεν πήρε η Χρυσή Αυγή όχι μόνο για να στερήσουν από τους νεοναζιστές την είσοδό τους στη Βουλή αλλά και για να μη στερήσουν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη μια άνετη πλειοψηφία. Αυτή η χούφτα ήταν αρκετή για να απαλλαγεί η εθνική αντιπροσωπεία από μια εγκληματική οργάνωση που υποδυόταν το πολιτικό κόμμα. Αλλά ήταν και αρκετή για να εξασφαλιστεί το περιβάλλον πολιτικής σταθερότητας που δεν έχει ανάγκη μόνο ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός αλλά όλοι οι παίκτες του σκηνικού. Ολοι τους, και ειδικά το ΚΙΝΑΛ, πάνω στους ώμους του οποίου θα έπεφτε η ευθύνη της ακυβερνησίας, θα μπορέσουν να κάνουν αντιπολίτευση με την ησυχία τους.

Η ίδια χούφτα από ψήφους ωστόσο έδειξε γιατί είναι λάθος να βασίζεται κανείς υπερβολικά στην τύχη. Υπενθύμισε πως η δίκη της Χρυσής Αυγής αφέθηκε στη δική της τύχη και πως η δημοκρατία αντιμετώπισε τον νεοναζιστικό τρόμο με τα αντανακλαστικά της σχεδόν αδρανή και με την υποψία πως η αιτία αυτής της αδράνειας ήταν η προσμέτρηση της χρυσαυγίτικης ψήφου στους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς. Η υποψία θα πλανάται πάντα στον αέρα για όποιον θα μπαίνει στον κόπο να θυμάται όλες τις λεπτομέρειας αυτής που αποδείχθηκε η τελευταία φάση του δεκαετούς κύκλου της μη κανονικότητας. Είναι σαν σε αυτή την τελευταία φάση να ανατέθηκε στη Χρυσή Αυγή ο ρόλος του παράγοντα εν εφεδρεία.

Και σε αυτόν τον νέο κύκλο της κανονικότητας που ανοίγει σιγά σιγά; Μέχρι να φανεί εάν το κόμμα του Βελόπουλου είναι μια Χρυσή Αυγή με πολιτικά ή απλώς μια άλλη εκδοχή του ψεκασμένου εθνικισμού, αξίζει να κρατήσει κανείς την υπόσχεση του αρχηγού της αυθεντικής Χρυσής Αυγής ότι τα τάγματά του θα επιστρέψουν στους δρόμους. Από την τύχη που θα επιφυλάξει η δημοκρατία σε αυτή την επιστροφή θα κριθεί, στο μέτρο που της αναλογεί, και η νέα κανονικότητα. Αυτή τη φορά τίποτε δεν πρέπει να αφεθεί στην τύχη του.