Ξέχασέ με

Σοβαρά τώρα. Δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν καταφέρουμε να συνεννοηθούμε οι παλιοί με τους νέους πολίτες. Θεσμολάγνοι εμείς, δικαιωματιστές αυτοί, μπορεί και να μιλάμε για το ίδιο πράγμα αλλά να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε. Οτι χωρίς θεσμούς τα δικαιώματα πάνε καλιά τους κι ότι χωρίς δικαιώματα οι θεσμοί είναι μια τρύπα στο νερό. Μέχρι να αρχίσει το σβιν και σβιν η κάλπη – αυτός ο καλός ο μύλος που όλα τα αλέθει – υπάρχει ακόμη περιθώριο να αναπτύξει η κάθε πλευρά την επιχειρηματολογία της, να συντηρηθεί κάπως ο πιο βαρετός καβγάς μεταξύ θυμικού που ασφυκτιά και διάνοιας που αγανακτεί, ωχού και δεν με νοιάζει. Προς τα πού θα πάει ο κόσμος αν η γενιά μας αποδειχτεί κορακοζώητη, πράγμα που ελπίζω και εύχομαι; Προς τα πού θα πάει ο κόσμος αν η γενιά τους ρουφήξει το ελιξίριο της νηπιότητας ως τον πάτο, Πήτερ Παν μέχρι βαθέος γήρατος; Φυσικά μιλάμε μόνον για προβληματάκια και μικρές παρεξηγήσεις του Πρώτου κόσμου, γιατί ο Δεύτερος, ο Τρίτος και ο εκκολαπτόμενος Τέταρτος δεν έχουν ούτε καν το προνόμιο της βιολογικής γενιάς. Γεννιούνται πληθωρικά και πεθαίνουν εξίσου πληθωρικά,  χωρίς να δημιουργηθεί η παραμικρή παρεξήγηση.

Δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο, είμαστε όμως οι μόνοι που είχαμε το προνόμιο να φάμε από το δέντρο της γνώσης και να το πληρώσαμε με την έκπτωση από τον Παράδεισο της Αγνοιας και της αγνότητας κατ’ επέκτασιν. Αξιζε νομίζω τον κόπο αυτή η συνάφεια με την ελευθεριότητα, με το ανορθόδοξο, με τη σκέψη, με την ευθύνη, με τη μοναξιά, με την ταραχή της αποτυχίας, με την έλξη του θανάτου, με τη δημιουργικότητα που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους κατεβάζει στα τάρταρα. Κερνάω τους νέους πολίτες μια πιατέλα γεμάτη τέτοια λαχταριστά φρούτα ντάλα μεσημέρι λίγο πριν πάνε για ψήφο αλλά αυτοί τα κοιτούν με καχυποψία. Ρωτούν αν είναι γενετικά μεταλλαγμένα, αν περιέχουν γλουτένη, αν πέρασε και τα ‘γλειψε κανά ελάφι γιατί σ’ αυτή την περίπτωση καταλύεται το βέγκαν και κάπου στο δάσος ο Μπάμπι το ελαφάκι μπορεί να στρέψει τα κέρατά του στο στέρνο του. Κάποιος κλαίει αλλά δεν είναι το ελάφι.