Η ΛΑΕ θα {LF}είναι πραγματικά αριστερή αντιπολίτευση στη Βουλή

Επικεφαλής εκλογικής επιτροπής, υποψήφιος βουλευτής Α’ Αθήνας με τη Λαϊκή Ενότητα, ο πολύπειρος Νίκος Χουντής δίνει την μάχη με τους συντρόφους του για τις εθνικές εκλογές και παρά το αρνητικό αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές. Μάλιστα λέει στα «ΝEA» πως ένα θετικό αποτέλεσμα «θα μας δώσει τον χρόνο και τη δυνατότητα για μια νέα αρχή για την ανασύνταξη της Αριστεράς», ενώ θεωρεί πως ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ είναι «αμφότεροι δεσμευμένοι ότι θα υπηρετήσουν, θα κινηθούν στη συνέχιση αποπληρωμής του δυσβάστακτου και άδικου χρέους, στην υλοποίηση των υπερβολικών πλεονασμάτων της μνημονιακής και μεταμνημονιακής εποπτείας, στην ολόπλευρη υποταγή και εξάρτηση από τους ευρωατλαντικούς μηχανισμούς».

Μήπως η διάκριση Μνημόνιο – αντιμνημόνιο δεν υφίσταται πλέον και άρα κάπως έτσι εξηγείται και η επίδοση της ΛΑΕ στις ευρωεκλογές;

Οι μνημονιακές δεσμεύσεις της Ελλάδας μέχρι και το 2060, με τα πρωτογενή πλεονάσματα, τους εφαρμοστικούς νόμους, την επιτροπεία, την εκχώρηση όλης της δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο, διατηρούν επίκαιρη τν διάκριση Μνημόνιο – αντιμνημόνιο ως διαχωριστική γραμμή στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή.

Το αρνητικό αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές μέσα σε ένα δυσμενές περιβάλλον για την Αριστερά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη θα το αντιστρέψουμε στις εθνικές εκλογές διορθώνοντας σήμερα – εν κινήσει – λάθη αλλά και αδυναμίες πολιτικού, οργανωτικού και επικοινωνιακού χαρακτήρα. Ενα θετικό αποτέλεσμα θα μας δώσει τον χρόνο και τη δυνατότητα για μια νέα αρχή για την ανασύνταξη της Αριστεράς.

Τι ακριβώς εκλογές είναι αυτές κύριε Χουντή και τι τελικά διακυβεύεται για τον ελληνικό λαό;

Μετά και το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και μπροστά στις εθνικές εκλογές, το διακύβευμα για τον ελληνικό λαό είναι να υπάρξει ισχυρό ανάχωμα στη συντηρητική και νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση – όπως δείχνουν τα πράγματα – της Νέας Δημοκρατίας.

Αυτό το ανάχωμα, αυτή την αντιπολίτευση δεν μπορεί να την κάνει ο μνημονικά μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ.

Η εφαρμογή δεξιάς πολιτικής από τον ΣΥΡΙΖΑ έφερε τη ΝΔ «καθαγιασμένη» από τις ευθύνες της και για την κρίση και για τα Μνημόνια, τις πολιτικές λιτότητας, ανεργίας, φτώχειας, το ξήλωμα των εργασιακών τις ιδιωτικοποιήσεις, την περιφρόνηση των κοινωνικών αναγκών στην Παιδεία, την Υγεία και το Περιβάλλον.

Δεν μπορεί λοιπόν να την αντιμετωπίσει, γιατί τον δρόμο που βάδισε θα συνεχίσει πιο εντατικά να βαδίζει η ΝΔ.

Η ενίσχυση της Λαϊκής Ενότητας θα είναι πραγματικά το ανάχωμα, η αριστερή αντιπολίτευση μέσα στη Βουλή, η δύναμη μέσα στους αγώνες του σήμερα και του αύριο.

Παραμένει θέση σας το εθνικό νόμισμα και η πολεμική στο ευρώ και μήπως αυτό τρομάζει τον μέσο ψηφοφόρο;

Η οικονομική και κοινωνική καταστροφή που προέκυψε από τα Μνημόνια, προγράμματα που προβλήθηκαν και εξακολουθούν να προβάλλονται από όσες πολιτικές δυνάμεις τα ψήφισαν και τα εφάρμοσαν ως προγράμματα «σωτηρίας» από τη χρεοκοπία και αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης.

Οι ομολογίες Ντεϊσελμπλούμ, Ρεν, Σόιμπλε, Ντράγκι, ότι τα Μνημόνια επιβλήθηκαν, με τη σύμφωνη γνώμη των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, για να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και το καταρρέον ευρώ.

Καθώς συνεχίζονται να λαμβάνονται μέτρα για όλη την ΕΕ δημοσιονομικής πειθαρχίας, λιτότητας, διεύρυνσης κοινωνικών και περιφερειακών ανισοτήτων, η επιδίωξη ότι πρέπει να ξεφύγουμε από αυτόν τον βραχνά δεν πρέπει να φοβίζει τον μέσο ψηφοφόρο.

Αυτό που φόβισε, ενδεχομένως τον απογοήτευσε, είναι η ακύρωση από τον ΣΥΡΙΖΑ της προοπτικής ότι υπάρχει εναλλακτική λύση με την απόκτηση της οικονομικής και νομισματικής κυριαρχίας.

Θεωρείτε πως η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν διαφορετικούς οδικούς χάρτες για τη χώρα;

Είναι αμφότεροι δεσμευμένοι ότι θα υπηρετήσουν, θα κινηθούν στη συνέχιση αποπληρωμής του δυσβάστακτου και άδικου χρέους, στην υλοποίηση των υπερβολικών πλεονασμάτων της μνημονιακής και μεταμνημονικαής εποπτείας, στην ολόπλευρη υποταγή και εξάρτηση από τους ευρωατλαντικούς μηχανισμούς. Εχουν πια τον ίδιο οδικό χάρτη της χώρας. Μάλιστα το τελευταίο διάστημα διαγκωνίζονται στο ποιος θα δώσει περισσότερα προνόμια στο μεγάλο κεφάλαιο με φοροελαφρύνσεις και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, των στρατηγικών παραγωγικών επιχειρήσεων.

Οι ομοιότητες σε αυτήν τη στρατηγική κατεύθυνση δεν αφήνει κανένα περιθώριο για να εγκλωβιστεί ο ελληνικός λαός σε διλήμματα ποιος είναι ο χειρότερος μεταξύ τους για να τον αποφύγει.

Η χώρα, ο λαός μας έχει ανάγκη από οδικό χάρτη για μια πολιτική, οικονομική και κοινωνική γεωγραφία δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η ΛΑΕ, αλήθεια, γιατί δεν προσήλθε σε ένα κοινό εκλογικό μέτωπο με άλλες δυνάμεις;

Η Λαϊκή Ενότητα είναι συνεργασία αριστερών δυνάμεων εκπροσώπων κοινωνικών κινημάτων. Αγωνιστήκαμε και αγωνιζόμαστε για τη συγκρότηση μετώπου αντιμνημονιακών, δημοκρατικών δυνάμεων και για την ανασύνταξη της Αριστεράς. Το ότι δεν έγινε αυτό δυνατό – όχι με δική μας ευθύνη – δεν σημαίνει ότι θα σταματήσουμε να έχουμε αυτή την αντίληψη και ότι δεν θα πάρουμε ενωτικές πρωτοβουλίες για το μαζικό κίνημα, τα κοινωνικά κινήματα, την Αριστερά και μετά τις εκλογές.

Αυτό άλλωστε σημαίνει για εμάς η ενίσχυση της Λαϊκής Ενότητας στις εκλογές.

Ποια η πρότασή σας κωδικοποιημένα για την έξοδο από την κρίση και την ανάκτηση ενός κάποιου βιοτικού επιπέδου;

Ολη αυτή την περίοδο η ΛΑΕ επέμενε, αγωνίστηκε και επιμένει ότι υπάρχει εναλλακτική λύση στους μονόδρομους της λιτότητας και της εποπτείας.

Εχουμε λοιπόν πρόγραμμα φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση που βάζει στην πρώτη γραμμή μέτρα αξιοπρεπούς διαβίωσης του λαού, όπως αυξήσεις μισθών και συντάξεων, αποκατάστασης και ενίσχυσης εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, κάλυψη των λαϊκών αναγκών στην Παιδεία, την Υγεία, τον Πολιτισμό.

Αγωνιζόμαστε για ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα και για καθολικό δημόσιο αναδιανεμητικό πρόγραμμα κοινωνικής ασφάλισης. Αγωνιζόμαστε για την κοινωνικοποίηση των τραπεζών, το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων και για θέσεις εργασίας με αύξηση των δημόσιων επενδύσεων. Λέμε καθαρά, χωρίς ήξεις αφήξεις, ότι για να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα απαιτούνται ανάπτυξη των αγώνων του σήμερα, στήριξη του προγράμματος από τους εργαζομένους και τη νεολαία και ρήξεις με το καθεστώς του άδικου και επαχθούς χρέους, της ευρωζώνης, της επιτροπείας.