Συλλέκτες

Δεν θα έδινα ποτέ, ακόμη και αν μου περίσσευαν, 830.000, περίπου, ευρώ για να αποκτήσω ένα πιόνι έστω και αν η κατασκευή του αναγόταν στον Μεσαίωνα. Προφανώς διότι δεν έχω τη μανία του συλλέκτη. Η οποία ωστόσο δεν είναι μανία «πολυτελείας». Οι αυθεντικοί, οι παθιασμένοι συλλέκτες συχνά ξοδεύουν από το οικονομικό υστέρημα και όχι από το περίσσευμά τους προκειμένου να αποκτήσουν κάτι. Εχω γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους, έχω δει τα μάτια τους να λάμπουν όταν αντικρίζουν θραύσματα του παρελθόντος. Θυμάμαι τον φίλο μου Κώστα Χατζηδουλή, τον αυτοαποκαλούμενο «ρακοσυλλέκτη», να μου δείχνει με περηφάνεια τις γελοιογραφίες που έκοβε πιτσιρικάς από τις εφημερίδες τις οποίες έβρισκε πεταμένες στους σκουπιδοτενεκέδες του Πειραιά. Θυμάμαι και τον αγαπημένο μας Μάνο Ελευθερίου να κρατά τόσο στοργικά, λες και κρατούσε νεογέννητο βρέφος, ένα συριανό ντοκουμέντο από τις αρχές του 20ου αιώνα. Ή να μου τηλεφωνεί μέσα στα άγρια μεσάνυχτα για να μου πει, κλαίγοντας σχεδόν, ότι βρήκε μία επιστολή σχετική με την Ελένη Παπαδάκη. Δεν τους κατανοώ αλλά τους θαυμάζω. Οπως ένας άθεος μπορεί να θαυμάζει κάποιον βαθιά θρησκευόμενο.

Μου κάνει εντύπωση όταν διαβάζω τα ποσά που έχουν δαπανηθεί προκειμένου να αγοραστούν «αναθήματα» αυτής της ιδιότυπης «θρησκείας». Αλλά και αυτά καθαυτά τα αντικείμενα. Πάνω από τρία εκατομμύρια ευρώ για το πρώτο τεύχος του Σούπερμαν που κυκλοφόρησε το 1938. Περίπου 100.000 για καμιά δεκαπενταριά σκαλοπάτια από τη σκάλα του Πύργου του Αϊφελ. Λίγο λιγότερο από δυόμισι εκατομμύρια η Αλφα Ρομέο του Μουσολίνι. Σχεδόν 1.000 ένα κομμάτι από γαμήλια τούρτα 65 ετών της βρετανικής βασιλικής οικογένειας. Και κοντά στα δύο εκατομμύρια το βιολί του μουσικού από την ορχήστρα του «Τιτανικού». Γύρω στα 125.000 η βέρα του Λι Χάρβεϊ Οσβαλντ. Και δεν θυμάμαι πόσα το κούφωμα του παραθύρου από το οποίο πυροβόλησε τον Κένεντι. Το σοκαριστικό είναι όταν εκτιμώνται ως κειμήλια αντικείμενα ευρείας χρήσης που έχω προλάβει στην παιδική μου ηλικία. Αυτό το πάθος όμως φυτρώνει πάνω στη σκόνη του χρόνου.