Θάνατος του διαλόγου

Οχι, δεν θα μποϊκοτάρω την «Athens Voice». Ούτε θα θεωρήσω τον εκδότη της «φασίστα», ούτε θα σταματήσω να τη διαβάζω. Αυτό που θα κάνω είναι να κλείσω τα αφτιά και τη μύτη μου στο ρυπαρό σύννεφο μίσους και παραλογισμού που σηκώθηκε πάλι και μας κάλυψε. Γιατί από τότε που η κριτική σκέψη έπαψε να πηγάζει από κάποια γνώση και έγινε δικαίωμα κάθε χρήστη πληκτρολογίου, το «Γνώμη Μου» είναι το νέο δικαστήριο. Και οι αποφάσεις μας αμετάκλητες, και η ποινή πάντα θάνατος. Θάνατος του διαλόγου, που είναι ο βασικός λόγος (μαζί με την πληροφόρηση) για την οποία ανοίγουμε ένα έντυπο. Δημοσιεύτηκε ένα άστοχο, ανόητο, ενοχλητικό (εδώ προσθέτει ο καθένας ό,τι δικαιούται να πιστεύει) σχόλιο· έχουμε διαβάσει πολλά τέτοια, παντού. Παντού. Ακολούθησε μια «συγγνώμη» του εντύπου που, για όσους διάβασαν πέρα από την πρώτη φράση των έξαλλων αντιδράσεων των υπολοίπων, άνοιγε πόρτα για την ουσία, δηλαδή για έναν διάλογο. Γιατί η ουσία είναι πάντα αυτή.

Αλλά όχι: γιατί όρμηξε και τα κάλυψε όλα η μαζική θανατική καταδίκη που αποκλείει κάθε διάλογο και σκοτώνει αυτό που νομίζαμε ότι είχαμε κατακτήσει.

Διαφωνώ με όσα λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες και το δικαίωμά μου να τα κρίνω και να τα απορρίπτω μέσα από τον ανοικτό δίαυλο που ανοίξαμε – εσύ με το γενναίο και σοβαρό έντυπό σου κι εγώ με την εκτίμησή μου. Βιβλία, έντυπα, άρθρα, συνειδήσεις κρεμασμένες στα εύκολα μανταλάκια της Γεύσης της Ημέρας. Ολα στόχαστρα για το λιντσάρισμα της διαγώνιας ανάγνωσης. Και ο αγώνας είναι, πάλι, για τα αυτονόητα.