Χάθηκε η ουσία

Η νέα επίθεση στην «Athens Voice», λιγότερο βίαιη αυτήν τη φορά, θέτει επιτακτικά, για μία ακόμη φορά, ορισμένους προβληματισμούς. Κατά πρώτον, είναι αυτονόητο το δικαίωμα καθενός να εκφράζεται ελεύθερα, να ασκεί κριτική, να ωρύεται ακόμη μαζί με τους φίλους του μέσω των κοινωνικών δικτύων. Αυτό δεν αμφισβητείται ούτε υπόκειται σε περιορισμούς, πλην των γενικών διατάξεων περί διέγερσης σε διάπραξη εγκλημάτων. Ωστόσο, εντελώς προσωπικά θα ήθελα να αναδείξω την αξία του μέτρου και της ευπρέπειας στην έκφραση των απόψεων. Μπορεί να επιτρέπονται, αλλά δεν συμβάλλουν στον δημόσιο διάλογο κραυγές εκ μέρους του διαδικτυακού όχλου του είδους που διαβάσαμε τις τελευταίες ημέρες. Το γεγονός ότι βρέθηκαν κάποιοι εγκληματίες που προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα ήταν, δυστυχώς, κάτι το προβλέψιμο με βάση την εμπειρία του παρελθόντος. Μπορεί κανείς να διαφωνεί όσο έντονα θέλει με το σχόλιο της «Athens Voice» και την ακόλουθη επεξήγηση-συγγνώμη, ωστόσο στοιχειώδης φρόνηση υπαγορεύει τη μετριοπάθεια.

Το δεύτερο σημείο που θα ήθελα να θίξω αφορά τη διάσταση πραγματικότητας και επικοινωνίας ως διαφορά του ουσιώδους από το επουσιώδες: ότι δηλαδή, εκκινώντας από τον τραγικό και άδικο θάνατο μιας γυναίκας, μιας εργαζόμενης, μιας μετανάστριας, ασχολούμαστε με όλα τα δευτερογενή που προκάλεσε, το ατελείωτο «σού ‘πα, μού ‘πες» των κοινωνικών δικτύων, αφήνοντας κατά μέρος την ουσία του πράγματος. Η οποία συνίσταται στην απαράδεκτη πολιτική του ελληνικού κράτους προς τους ανθρώπους αυτούς, ένα μείγμα άκαμπτου κρατισμού και ατελείωτης γραφειοκρατίας, που τους καταδικάζει, συνεπικουρούσης ασφαλώς της σχετικής συντεχνίας, στο ημίφως μιας παράνομης νομιμότητας. Το όνομά της ήταν Γκαϊανέ Κασαρτζιάν.