«Εγώ είναι ένας άλλος»

Ομολογώ δεν είχα ποτέ φανταστεί πως θα ήταν ο κ. Τσίπρας στον ρόλο του χαμένου. Οχι ότι είχα και καμιά πρεμούρα, αλλά τέλος πάντων, ό,τι και να είχα φανταστεί με κανέναν τρόπο δεν θα είχα πλησιάσει ούτε από μακριά αυτό που βλέπω τις τελευταίες μέρες να περιπλανάται από τηλεοράσεως μέχρι λαχαναγοράς. Δεν είναι ένας άλλος άνθρωπος. Είναι άλλοι άνθρωποι. Πολλοί. Κατ’ αρχάς η φωνή. Πού είναι εκείνη η παπανδρεϊκής προέλευσης και κακοχωνεμένη εκφορά του λόγου.

Θα την παραχώσανε σε κανένα υπόγειο του Μαξίμου να κάνει παρέα στον κ. Πολάκη να μη νιώθει μόνος κι αυτός στην απομόνωσή του. Αλλά και στο ύφος, οι διαφορές τεράστιες. Τον άκουσα να κατηγορεί τον κ. Μητσοτάκη που δήλωσε ότι αν βγει η ΝΔ με μόνο 151 έδρες θα πάει πάλι για εκλογές. Και γιατί τον κατηγορούσε παρακαλώ; Για Αλαζονεία.

Θα μπορούσε να πει πολλά για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κι απ’ ότι φαίνεται επόμενο πρωθυπουργό. Οχι όμως. Προτίμησε το «Αλαζονεία».

Κατά τη γνώμη του αλαζονεία δεν είναι να λες από το βήμα της Βουλής «Είσαι πολύ μικρός εσύ να μιλήσεις για μένα». Αλαζονεία είναι να θες εκλογές αν δεν έχεις σίγουρη πλειοψηφία.

Το «Είσαι πολύ μικρός εσύ να μιλήσεις για μένα» είναι ταπεινοφροσύνη βαριάς μορφής. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που αλλάζει το νόημα των λέξεων κατά το δοκούν και τα κέφια του. Με το που ανέβηκε στην εξουσία – αγκαλιά με τον Καμμένο πάντα – βάφτισε την τρόικα «Θεσμούς» κι ένα γκαρσόνι κολλημένο με τη Μενεγάκη – σήμερα Ελένη είναι φοβερές οι μπότες σου – σύμβουλο στρατηγικού σχεδιασμού του πρωθυπουργικού γραφείου.

Νονός ήταν άλλοτε ο Σκουρλέτης, άλλοτε ο Πολάκης κι όποτε ήταν εύκαιρος και ο κύριος Βούτσης. Τα μαρτυριάρικα μαζί με τις μπουμπουνιέρες τα μοίραζαν οι κυρίες Θεανώ και Τασία Χριστοδουλοπούλου το ανάγνωσμα.

Ο κύριος Φίλης όχι. Εκείνος έφυγε νωρίς, αλλά πάντα σταθερός στις αξίες του.

Αυτές οι αξίες τον έσπρωξαν προχθές να δηλώσει ευθαρσώς ότι ο κ. Καραμανλής είναι ο κύριος υπαίτιος για τη χρεοκοπία της χώρας. Μπα; (που λέει κι ο Πρετεντέρης). Τώρα το ανακάλυψε; Τόσον καιρό που ήτανε η άποψή του; Στη στεφανοθήκη; Δεν άκουσα τέσσερα χρόνια τώρα, όχι μόνον τον κύριο Φίλη, αλλά και κανέναν από την κυβέρνηση να αναφέρει καν το όνομα του κ. Καραμανλή. Τώρα πώς προέκυψε; Κατά τ’ άλλα η κυρία Αχτσιόγλου μας αποκάλυψε ότι διατηρεί σχέση με τον κύριο Τζανακόπουλο, και πολύ καλά έκανε και να ζήσουνε οι άνθρωποι και να είναι ευτυχισμένοι. Δεν της έφτανε όμως αυτή η ανθρώπινη εξομολόγηση. Ηθελε και την εκμετάλλευσή της. «Ξέρετε, είναι υποψήφιος στην Α’ Αθήνας». Δεν το ξέραμε κι ευχαριστούμε από καρδιάς για την πληροφορία. Αυτό όμως, να χρησιμοποιείς δηλαδή το βαθύτερο αίσθημά σου για προεκλογικούς λόγους. Να βγάζεις βόλτα την καρδιά σου για να μαζέψει ψήφους, είναι πάνω από κυνικό. Αγριεύει ο νους του ανθρώπου δηλαδή.

Να τος πάλι. Γράφω και τσουπ ο κ. Τσίπρας στην τηλεόραση. Μάλλον άλλος ένας Τσίπρας στην τηλεόραση. Μειλίχιος, προσιτός και ξαφνικά υπερασπιστής της μεσαίας τάξης, την οποία προ καιρού επαίρετο ότι τη συνέτριψε.

Τελικά ο άνθρωπος είναι ο μόνος, εν Ελλάδι τουλάχιστον, που μπορεί να απαγγείλει, και να το εννοεί εκ βάθους καρδίας, τον στίχο του Ρεμπό. «Εγώ ΕΙΝΑΙ ένας άλλος».

Προσέξτε. Δεν λέει «Είμαι», λέει «Είναι ένας άλλος» γιατί μεταξύ του Εγώ και του ρήματος έχει επέλθει η αλλαγή.

Αυτά και εις κατώτερα.