Αθηνά Μαξίμου

Ονειρο – traume – dream. Κάποτε κάποιος αγαπημένος άνθρωπος μου είπε: «στη γερμανική γλώσσα η λέξη όνειρο είναι traume! Η πιθανή ρίζα της είναι από την ελληνική λέξη τραύμα. Την ίδια ελληνική ρίζα ακολουθεί και η αγγλική λέξη dream… ». Τι υπέροχος νοητικός, λεκτικός και ψυχολογικός συνειρμός…

Τα όνειρα έχουν τη ρίζα τους στα τραύματα; Πόσο ανακουφίζει ετούτη η σκέψη και συνάμα πόσο τρομάζει. Μα έτσι δεν συμβαίνει και στα όνειρα; Δεν ανακουφίζουν κάποια και άλλα πάλι δεν τρομάζουν;

Από τα τραύματα της χαράς και του πόνου ονειρευόμαστε; Γιατί και η χαρά έχει την ίδια δύναμη, σαν κοφτερή λεπίδα, να τραυματίζει τους ιστούς της ψυχής μας;

Στη χώρα των ονείρων ζουν και εργάζονται τα τραύματα; Εκεί σε αυτό το βασίλειο της αυθαιρεσίας και του παραλόγου κατοικούν; Εκεί μπορούν να μας δαμάσουν ή να δαμαστούν; Εκεί είναι απόλυτα ελεύθερα ή μήπως ελευθεριάζοντα; Στη χώρα των ονείρων βρίσκονται οι θύρες τους; Εκεί μας υποδέχονται; Κι εμείς εκεί τα καταδεχόμαστε; Μας φανερώνονται ή μας φανερώνουν; Αλλοτε μιλάνε με μορφή ανθρώπων αγαπημένων, κι άλλοτε γίνονται

άγνωστοι περαστικοί; Ζωντανεύουν τους νεκρούς μας και τους ενώνουν ξανά αλλιώς με τη ζωή μας; Είναι οι φύλακες δαίμονες όσων πάνε αβασάνιστα να κουκουλωθούν; Είναι άραγε το εκκύκλημα του ιδιωτικού μας μύθου; Και άρα σαν τραγωδία που σέβεται τη δομή της, φέρνουν στο προσκήνιο όσα λαμβάνουν χώρα, εκεί πίσω στο υποσκήνιο της συνείδησης;

Εκεί σε αυτό το ενυδρείο της νύχτας καταδυόμαστε και κολυμπάμε με τα τραύματα κι αυτά σαν να ‘ναι ψάρια – καρχαρίες, δελφίνια ή χρυσόψαρα, άλλα πολύχρωμα ή πολύχρονα και ξεχασμένα, άλλα σαν παλαιολιθικά αρπακτικά, άλλα πανέμορφα κι άλλα παραγκωνισμένα – ανοίγουνε το κυκλικό τους μαύρο στόμα και ναι, μπορούν και μιλάνε; Με ήχο σιωπής; Εκεί είναι ο μόνος τόπος που η απόλυτη σιωπή παράγει ψυχικό φθόγγο;

Οι πράξεις, τα λόγια μας, οι πράξεις των άλλων, τα λόγια τους τη μέρα συμβαίνουν, υπάρχουν και τη νύχτα στα όνειρα έρχονται οι σκιές τους; Μας περπατάνε; Μας λένε αλληγορικά παραμύθια για να μας αφυπνίσουν; Για να σκιαγραφήσουν το τραύμα της χαράς ή της λύπης μας; Για να διανοίξουν πυώδεις κύστες του ψυχικού μας ιστού;

Τα όνειρα είναι κι αυτά ένα όργανο; Οπως το στομάχι, η καρδιά, οι πνεύμονες; Το πεπτικό σύστημα της ψυχής; Η πέψη των αισθήσεων; Ή η αφόδευσή τους; Ή μήπως τα όνειρα είναι το ανοσοποιητικό της ψυχής; Ή μήπως γίνονται ευθέως ανάλογα με το όργανο που κάθε φορά τραυματίζεται; Είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό που έχουν τα όνειρα; Δηλαδή από τραύματα;