Αυτός ο άλλος

Μιμήθηκε τη φωνή του, το ύφος του, τις εκφράσεις τους, τις κινήσεις του. Ή, μάλλον, τα ξεπατίκωσε. Θα μπορούσε, μετά την πρωθυπουργική του καριέρα, να συνεχίσει να δρέπει δάφνες στο Your Face Sounds Familiar. Ο Αλέξης Τσίπρας, στο επικοινωνιακό του προφίλ, μοιάζει να έχει καταπιεί τον Ανδρέα Παπανδρέου. Πολύ φοβάμαι όμως αμάσητο. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να τον αφομοιώσει. Βασική αρχή της γαστρεντερολογίας. Το αμάσητο φαγητό προκαλεί καούρες, στομαχαρία, εμετούς. Ασε που ο ουρανίσκος δεν μπορεί ν’ αρπάξει τη νοστιμάδα του.

Ο Πρωθυπουργός, που τόσα χρόνια θεωρούσε την τύχη στην κυβερνητική ζαριά του, προσωπικό πολιτικό του ταλέντο, δεν μπορεί να εμβαθύνει πέρα από τη συνθηματολογία που υιοθέτησε, για να καταλάβει ότι αν ο Παπανδρέου ζούσε και ήταν ενεργός σήμερα δεν υπήρχε περίπτωση να ήταν ο Ανδρέας του 1981. Ούτε καν του 1990. Θα είχε προσαρμοσθεί στα νέα δεδομένα, στις νέες απαιτήσεις, στην καινούργια πολιτική αισθητική. Διότι ήξερε πώς να κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον του ακροατηρίου του. Με το να το εκπλήσσει, να μην του προσφέρει το αναμενόμενο. Βασικός κανόνας της επικοινωνίας. Κι έρχεται τώρα ο Αλέξης Τσίπρας να ανασύρει από τα βάθη της δεκαετίας του 1980 έναν Ανδρέα που ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα ήθελε να αφήσει στο πατάρι. Μαζί με τα ζιβάγκο. Η ξεπατικούρα στην πολιτική αλλά και παντού, μπορεί αρχικά να αποδίδει αλλά δεν φτάνει κανέναν έως την κορυφή. Διότι σημασία δεν έχει τι κάνει κάποιος αλλά ποιος είναι αυτός που το κάνει. Αλλο ο Τσώρτσιλ με πούρο στο κατάστρωμα της «Χριστίνας», εντελώς άλλο ο Τσίπρας με πούρο στο κατάστρωμα του Odyssey.

Στον «Κίτρινο Φάκελο» του Μ. Καραγάτση, ο νέος συγγραφέας Τασάκος προσπαθεί να φτάσει το ίνδαλμά του, τον νομπελίστα Ρούσση. Εκείνος του εξηγεί πως, όσο τον μιμείται, θα παραμένει στους πρόποδες του βουνού «Ρούσσης». «Μόνο όταν φτάσεις στη δική σου κορυφή, έστω και αν πρόκειται για κορυφή λόφου, θα είμαστε ισάξιοι».