Η επιβίωση σε ένα και μόνο σώμα

Για να χαρακτηρίσει κανείς την ικανότητά της να επιβιώνει, δεν χρειάζεται να αφήσει τη φαντασία του να τρέξει. Μπορεί να αντλήσει έμπνευση από την ίδια. Η Κατερίνα Παπακώστα επιβιώνει όπως εκείνο το έντομο που είχε επιστρατεύσει η δική της φαντασία για να χαρακτηρίσει τους μετανάστες. Εκείνοι, είχε πει, εισρέουν στη χώρα σαν κατσαρίδες. Κι εκείνη, μπορεί να πει κάποιος, επιβιώνει σαν κατσαρίδα.

Είναι αλήθεια πως οι αντοχές των κατσαρίδων έχουν υπερτιμηθεί. Καμία δεν επιβιώνει σε περιβάλλον που δεν είναι πρόσφορο. Το πρόσφορο περιβάλλον για την Κατερίνα Παπακώστα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά δεν θα πρέπει να υπερτιμηθούν ούτε οι αντοχές της Παπακώστα. Η Παπακώστα δεν επιβίωσε μόνη, στον ΣΥΡΙΖΑ επιβίωσε ολόκληρη η εθνικόφρων συνιστώσα του. Μαζί με εκείνη επιβίωσαν σχεδόν όλα τα ορφανά του Καμμένου. Από τον Θανάση Παπαχριστόπουλο και τον Βασίλη Κόκκαλη έως την Ελενα Κουντουρά, οι ΑΝΕΛ εξακολουθούν να επιβιώνουν στον ΣΥΡΙΖΑ ως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ως ένα σώμα με κοινές πια πολιτικές και αισθητικές καταβολές. Δεν είναι μόνο η εκλογή της Κουντουρά στην Ευρωβουλή που αποδεικνύει πως ένα τμήμα της εθνικιστικής Δεξιάς δεν έχει απλώς επιβιώσει στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά έχει αφομοιωθεί πλήρως από την εκλογική του βάση. Την ώσμωση μπορούσε να τη διακρίνει κανείς από τότε που ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε από το βήμα της Βουλής πως «κάποιοι εδώ μέσα δεν είναι και τόσο Ελληνες». Μπορεί να τη διακρίνει και σήμερα στον χαρακτηρισμό του Μάνφρεντ Βέμπερ ως ανθέλληνα ή στην αποστροφή της Δούρου ότι η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κομματική, είναι πατριωτική.

Είναι μια δήλωση που θα μπορούσε να είχε κάνει η Παπακώστα. Θα πίστευε κανείς πως ανήκει στο δικό της πολιτικό DNA. Αλλά θα έκανε λάθος. Η Παπακώστα μπορεί να κάνει πια όσες τέτοιες δηλώσεις θέλει και να μην ακούγεται ως εθνικόφρων κατσαρίδα. Μπορεί να κάνει δηλώσεις για πατριώτες και προδότες, Ελληνες και ανθέλληνες. Και να ακούγεται ως γνήσια συριζαία.