Εσείς πότε ντραπήκατε;

Οι «New York Times», ξέρετε, αυτή η εφημερίδα που ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγόρησε για προδοσία, είχαν μια ωραία ιδέα. Συνέταξαν 18 πρωτότυπες ερωτήσεις και τις έθεσαν στους υποψηφίους για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος. Οχι γραπτά, μπροστά στην κάμερα. Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα είχε κανείς όπλο; Ποιος είναι ο ήρωάς σας, και γιατί; Πόσες ώρες κοιμάστε τη νύχτα; Πιστεύετε ότι το Ισραήλ σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα; Αξίζει κανείς να έχει ένα δισεκατομμύριο δολάρια;

Απάντησαν όλοι εκτός από τον Τζο Μπάιντεν, και το αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό. Θα μείνουμε σε μια ερώτηση, την πιο προσωπική απ’ όλες: «Πότε ντραπήκατε για τελευταία φορά, και γιατί;» Ο Μπέρνι Σάντερς απάντησε ότι ντρέπεται κάθε μέρα όταν δεν κάνει πράγματα. Η γερουσιαστής Ελίζαμπεθ Γουόρεν ντράπηκε όταν είπε σε ένα παιδί πως «εμείς τα κορίτσια πρέπει να είμαστε ενωμένα» και η μαμά του της είπε ότι ήταν αγόρι. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μπιλ ντε Μπλάζιο ντράπηκε μια μέρα που φορούσε βερμούδα στο γυμναστήριο και πλάκωσαν τα μίντια. Ο κυβερνήτης Στιβ Μπάλοκ ντρέπεται όποτε απογοητεύει τα παιδιά του. Και η συγγραφέας Μαριάν Γουίλιαμσον, ίσως η πιο κυνική απ’ όλους, είπε ότι η τελευταία φορά που ντράπηκε ήταν «τώρα μόλις, επειδή δεν ξέρω τι σημαίνει».

Τι θα συνέβαινε άραγε αν στο ντιμπέιτ της 1ης Ιουλίου διατυπωνόταν μια τέτοια ερώτηση στους πέντε υποψήφιους για την πρωθυπουργία; Εξαρτάται από το αν οι πολιτικοί θα απαντούσαν ειλικρινά ή θα έλεγαν κάτι που θα εξυπηρετούσε τις επιδιώξεις τους. Ο Αλέξης Τσίπρας, ας πούμε, θα ήθελε να πει «ντράπηκα όταν εξήγγειλα τη δημιουργία 500.000 θέσεων εργασίας», αλλά θα έλεγε «ντράπηκα όταν κοίταξα στα μάτια έναν εργάτη και μου είπε ότι τον πρόδωσα».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα απαντούσε ούτε «όταν επέκρινα χωρίς λόγο τη Συμφωνία των Πρεσπών» ούτε «όταν σκέφτηκα να προτείνω τον Σαμαρά για επίτροπο και τον Καραμανλή για πρόεδρο της Δημοκρατίας», αλλά «όταν εκείνο το βράδυ στη Βουλή έπεσα στο επίπεδο του αντιπάλου μου».

Η Φώφη Γεννηματά μπορεί να έλεγε ότι ντράπηκε όταν απουσίασε από την ψηφοφορία για το σύμφωνο συμβίωσης, πάντως όχι όταν πούλησε τον Βενιζέλο – θα ήταν καραμπινάτο ψέμα.

Ο Βασίλης Λεβέντης θα έπρεπε να πει «όταν έστελνα καρκίνο σε Μητσοτάκη και Παπανδρέου», αλλά αντ’ αυτού θα έλεγε «όταν είδα το κόμμα μου να παίρνει 1,45% στις ευρωεκλογές αντί του 5% που είχα προβλέψει». Και ο Δημήτρης Κουτσούμπας, αντί να πει «ντρέπομαι τους νέους όταν τους πουλάω επαναστατικές πλάνες», θα απαντούσε ότι ντρέπεται όταν ακούει να επικρίνουν τη Σοβιετική Ενωση και τον Στάλιν.

Κανείς πάντως δεν θα έδινε τη γενναία απάντηση που έδωσε στους New York Times η γερουσιαστής Καμάλα Χάρις: «Ντρέπομαι συχνά στην προεκλογική εκστρατεία, αλλά έμαθα να μην παίρνω τον εαυτό μου στα σοβαρά».