Δεν είδαν και δεν άκουσαν

Ο πρώτος πολιτικός που βγήκε δημόσια να μιλήσει για αθλητικά (όχι για την πολιτική του κόμματος του για τον αθλητισμό, αλλά απλά για μπάλα…) ήταν νομίζω ο Κώστας Καραμανλής, ο δεύτερος. Καλεσμένος κάποτε στην εκπομπή που γινόταν στο Μega για τα ματς του Τσάμπιονς Λιγκ, ο Καραμανλής είχε κερδίσει πόντους με την απλότητα, αλλά και τη γνώση του αντικειμένου: είχε κάνει καίριες παρατηρήσεις για το ματς που είχε παρακολουθήσει ως καλεσμένος της εκπομπής και χωρίς μάλιστα να τη μονοπωλεί. Εκτοτε όποιος υποψήφιος ξέρει λίγο από μπάλα, ήθελε και να το δείχνει επιδιώκοντας τη συμμετοχή του σε κάποια τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή. Πριν από τις πρόσφατες ευρωεκλογές το έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που υπήρξε καλεσμένος ενός αθλητικού ραδιοφωνικού σταθμού. Ηταν απολύτως βέβαιο ότι θα τον μιμούταν, έστω και με καθυστέρηση, ο Αλέξης Τσίπρας, που πήγε κι αυτός καλεσμένος ραδιοφωνικής εκπομπής στον ίδιο σταθμό. Μόνο που επειδή δεν του πάει τίποτα καλά τελευταία, δεν ξέρω αν κι αυτή του η εμφάνιση (μολονότι μίλησε χωρίς να του γίνει η παραμικρή ένσταση – σαν ένα είδος Φιντέλ Κάστρο που μονολογεί) του έκανε καλό στο καταρρακωμένο του προφίλ. Το άγχος του να δείξει ότι είναι πολυπράγμονας, σοφός και μέγας γνώστης του χώρου, προκάλεσε ουκ ολίγα χαμόγελα.

Κορμοράνοι

Πρώτα από όλα δεν κατάλαβα τι διάβολο ήθελε τις αναφορές στο γήπεδο του ΠΑΟ, όταν στο μυαλό και του τελευταίου οπαδού της ομάδας ο ίδιος θεωρείται ένας από τους πρωταίτιους που ο Παναθηναϊκός είναι άστεγος. Είπε ο Τσίπρας ότι προσωπικά ασχολήθηκε με την πιθανότητα κατασκευής γηπέδου στο Γουδί – είχε πει μάλιστα ότι θα δουλέψει και ως μηχανικός, όταν και εφόσον το γήπεδο ξεκινήσει να χτίζεται. Οποιος γνωρίζει την ιστορία, ξέρει ότι λόγω της επιθετικής στάσης των τριγύρω δήμων (που απειλούσαν με προσφυγές από την πρώτη στιγμή) ο ΠΑΟ είχε μεγαλύτερες πιθανότητες να κατεδαφίσει την Ακρόπολη και να χτίσει γήπεδο στον ιερό βράχο, παρά να φτιάξει γήπεδο στο Γουδί. Είπε επίσης, ότι είχε συζητήσει σοβαρά με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο για το «Athens Alive» – ένα άλλο σχέδιο από αυτά που ήταν αδύνατο να προχωρήσουν αφού οι συντελεστές δόμησης δεν επέτρεπαν να μεταμορφωθεί το ΟΑΚΑ σε Ντίσνεϊλαντ. Τέλος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αύριο το πρωί μπορεί να γίνει γήπεδο στον Βοτανικό, ο οποίος είναι και μια χαρά λύση. Και δεν τόλμησε ο αθεόφοβος να κάνει για ένα έστω λεπτό αυτοκριτική, για το γεγονός ότι ήταν οι δικές του ενστάσεις και η δική του φασαρία ο λόγος που το γήπεδο δεν ξεκίνησε το 2008 – όταν υπήρχε στον ΠΑΟ η οικογένεια Βαρδινογιάννη και είχε διάθεση να επενδύσει.

Μall

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι έβαλε ως παράμετρο για την επιτυχία του σχεδίου και την ύπαρξη του μισοτελειωμένου Mall, που ο Βωβός παράτησε από τη στιγμή που δεν προχώρησε το γήπεδο. Αν ο Τσίπρας είχε δει μέχρι και κορμοράνους στον Βοτανικό κάποτε για να σταματήσει την κατασκευή του γηπέδου, το Mall του Βωβού ήταν το απόλυτο κακό – θα έπρεπε να βομβαρδιστεί! Το τι έλεγε τότε αυτός και τα στελέχη της δημοτικής παράταξης «Ανοιχτή Πόλη» ξεπερνά τη φαντασία του ανθρώπου: κατηγορούσε θυμάμαι τον ΠΑΟ και τον Βωβό, ότι δημιουργώντας το Μall θα χτυπήσουν την «αγορά της Ομόνοιας» και θα σταθούν αιτία «να ρημάξει το ιστορικό κέντρο»! Καταπληκτική βρήκα επίσης και τη βεβαιότητά του ότι μια τράπεζα θα βάλει χρήματα – το πώς θα τα πάρει πίσω και από ποιον δεν το εξήγησε, αλλά δεν βαριέσαι αδερφέ κουβέντα να γίνεται.

Κατηγορώ

Το πιο ωραίο κομμάτι όμως της συνέντευξής του (που είχε και πολλά κατηγορώ για τους παράγοντες «που δεν μπορούν να διοργανώσουν έναν τελικό Κυπέλλου Ελλάδος», λες κι αυτοί διοικούσαν τεσσεράμισι χρόνια την Ελλάδα) ήταν αυτό που είχε σχέση με την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού – τη στάση της οποίας όπως είπε «δεν καταλαβαίνει». Αφού τόνισε πως δεν μπορεί να καταλάβει τι θέλουν οι αδερφοί Αγγελόπουλοι, ισχυρίστηκε πως η κυβέρνησή του δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να μη γίνει οπερέτα το εφετινό πρωτάθλημα μπάσκετ και ότι οι υφυπουργοί Αθλητισμού ακολούθησαν στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο την ίδια πολιτική. Δεν ξέρω αν ο στόχος του Τσίπρα ήταν να βγάλει από τα ρούχα του τους οπαδούς του Ολυμπιακού – αν το ήθελε πάντως το κατάφερε εύκολα κι αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε. Σε αυτόν τον δύσκολο μήνα, ένα από τα σχέδιά του στέφθηκε με επιτυχία: οι οπαδοί του Ολυμπιακού που τον άκουσαν έγιναν πραγματικά έξω φρενών!

Στόχος

Στο ποδόσφαιρο ο Κοντονής αρχικά και ο Βασιλειάδης στη συνέχεια μετέτρεψαν την ΕΠΟ σε τσιφλίκι τους – και μπράβο τους, αφού αυτός ήταν ο στόχος τους. Και οι δυο ανέβαλαν αγωνιστικές πρωταθλήματος με πρόσχημα τη βία, ματαίωσαν αγώνες, διόρισαν στην ομοσπονδία ανθρώπους φτάνοντας σε συνεννόηση με τις διεθνείς ομοσπονδίες. Οταν ξέσπασε η κρίση στο μπάσκετ, στη FIBA που είναι γεμάτη από έλληνες παράγοντες ούτε καν απευθύνθηκαν. Οχι μόνο. Στο ποδόσφαιρο είχαν γνώμη ακόμα και για τους διαιτητές του τελικού του Κυπέλλου Ελλάδος: ο Κοντονής ματαίωσε έναν τελικό, γιατί η τριάδα των διαιτητών δεν του άρεσε. Στο μπάσκετ αντίθετα δεν βρήκαν ποτέ λόγους παρέμβασης: δεν είδαν ματς να διακόπτονται, δεν άκουσαν προέδρους να καταγγέλλουν διαιτητές για στοιχηματισμό, δεν είδαν διαιτητές να το βάζουν στα πόδια και να μην κατεβαίνουν να παίξουν και δεν άκουσαν άλλους να δηλώνουν ότι είναι κομμένοι από ματς συγκεκριμένων ομάδων χωρίς λόγο. Κι ο Κοντονής και ο Βασιλειάδης δεν είδαν και δεν άκουσαν. Μάλλον γιατί δεν ήθελε ο Τσίπρας να ακούν και να βλέπουν.

Δικαίωμα

Αν ο Τσίπρας δεν καταλάβαινε τι πρόβλημα έχουν οι Αγγελόπουλοι μπορούσε να τους φωνάξει να το συζητήσουν, όπως έχει κάνει με τόσους και τόσους ποδοσφαιροπάραγοντες που έβλεπε για χρόνια στου Μαξίμου. Αν δεν τους είδε ποτέ, είναι γιατί δεν το ήθελε. Είναι δικαίωμά του, αλλά όχι και να κοροϊδεύει και τον κόσμο.

Τίμιο

Είναι πάντως καλό ότι χάρη σε αυτή του τη συνέντευξη κάποια ελάχιστα πράγματα τα καταλάβαμε. Οταν π.χ. δηλώνεις την αγάπη σου και τον θαυμασμό σου για τον Γιώργο Βασιλακόπουλο, τον πρόεδρο της ΕΟΚ, τι να πεις με τους Αγγελόπουλους; Να τους διηγηθείς πως ο γίγαντας αυτός σου βρήκε εισιτήριο για το Final 4 του 2000; Δεν νομίζω να τους ενδιαφέρει. Θα μπορούσες να τους πεις ότι ως οπαδός του ΠΑΟ δεν θες να ακούς την γκρίνια τους. Θα ήταν περισσότερο τίμιο. Αλλά τι λέω τώρα…