Οι δύο κύκλοι

Πέντε χρόνια για μια δίκη είναι υπερβολικά πολλά. Είναι πολλαπλώς περισσότερα όμως τα επτά χρόνια της κοινοβουλευτικής παρουσίας. Αν λοιπόν το ένα ερώτημα είναι η τύχη της Χρυσής Αυγής στο δικαστήριο, το άλλο είναι για την τύχη της στις κάλπες. Μπορεί οι δυο κύκλοι, ο δικαστικός και ο πολιτικός, να κλείσουν πάνω κάτω μαζί; Μπορεί, λίγο πριν κλείσει πίσω τους η πόρτα της φυλακής, να κλείσει για τους Χρυσαυγίτες η πόρτα της Βουλής μπροστά τους;

Η προοπτική δεν μοιάζει ανεδαφική. Κι ο λόγος δεν είναι μόνο ότι οι ψηφοφόροι του Μιχαλολιάκου μετακινούνται προς την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου. Δεν είναι ότι λειτουργεί η αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα σε έναν ναζί και έναν που δεν του αρέσουν τα πολύ ναζιστικά αλλά τα λίγα. Είναι και πως η φιλοδοξία να μην περάσει η Χρυσή Αυγή την πόρτα της Βουλής στις εκλογές της 7ης Ιουλίου έχει χαρακτήρα διακηρυγμένου στόχου τόσο για τη ΝΔ όσο και για το ΚΙΝΑΛ.

Τα ελατήρια είναι ενδεχομένως πιο ταπεινά από τη θεσμική θωράκιση του πολιτεύματος. Είναι πολιτικά. Λιγότερα κόμματα στη Βουλή φέρνουν τη ΝΔ πιο κοντά στην αυτοδυναμία, ενώ για το ΚΙΝΑΛ η τρίτη θέση, η θέση που σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από το 2012 έμοιαζε καπαρωμένη από τη Χρυσή Αυγή, θα ισοδυναμούσε με εκλογική επιτυχία ή θα μετρίαζε την αποτυχία μιας κακής εκλογικής επίδοσης – «Είχαμε ζητήσει την τρίτη θέση και πετύχαμε τον στόχο, κλείνοντας οριστικά τον δρόμο στους φασίστες της Χρυσής Αυγής» είπε η Γεννηματά στη συνέντευξη στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ.

Αν ο ένας τρόπος για να κλείσει η πόρτα της Βουλής στη Χρυσή Αυγή είναι να πάνε οι ψήφοι της στην Ελληνική Λύση, ο άλλος είναι να πάνε στη Νέα Δημοκρατία. Και θα ήταν ο καλύτερος. Οχι μόνο για τη ΝΔ που θα έκανε σκόνη και θρύψαλα ό,τι υπήρχε στα δεξιά της. Αλλά και για μια δημοκρατία που άργησε υπερβολικά να ανοίξει τις πόρτες των φυλακών της.