«Νόμιζα ότι δεν θα ξανατρέξω ποτέ»

Αρχισα να τρέχω όταν πλησίαζα τα 40, για να κρατηθώ σε φόρμα. Σύντομα γράφτηκα σε έναν σύλλογο και λάτρεψα το να βγαίνω και να τρέχω με άλλους ανθρώπους. Οταν έκλεισα τα 40, στάθηκα στην εκκίνηση του ημιμαραθωνίου του Πλίμουθ. Πραγματικά απολάμβανα το να βλέπω τον εαυτό μου να βελτιώνεται και να αγγίζει μεγαλύτερους στόχους.

Τον επόμενο χρόνο ήμουν στα μισά της προετοιμασίας μου για να τρέξω πάλι τον ίδιο αγώνα όταν έπαθα μια λοίμωξη στο στήθος, η οποία προχώρησε σε νεκρωτική περιτονιίτιδα – που είναι γνωστή ως ασθένεια που τρώει τη σάρκα: κατέστρεψε όλο τον υγιή ιστό της αριστερής μου γάμπας. Ημουν στην Εντατική για 11 ημέρες και οι γιατροί δεν περίμεναν ότι θα ζούσα. Το πόδι μου ακρωτηριάστηκε λίγο πάνω από το γόνατο.

Νόμιζα ότι η ζωή μου είχε τελειώσει. Ούτε που περνούσε από το μυαλό μου πως θα ξαναέτρεχα. Οι μύες μου είχαν υποβαθμιστεί σε σημείο που δεν μπορούσα να σηκώσω ούτε το κουτάλι. Αλλά μόλις βγήκα από το νοσοκομείο και άρχισα να ανακτώ τις δυνάμεις μου, συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να κάνω πολλά. Εναν μήνα αργότερα ήμουν πίσω στο γυμναστήριο, αν και άντεχα μόλις ενάμισι λεπτό στο ποδήλατο γυμναστικής πριν εξαντληθώ. Ηταν σαν να ξεκινούσα από την αρχή. Αλλά σιγά σιγά έχτισα τη φυσική μου κατάσταση· έπειτα έβαλα προσθετικό πόδι.

Τώρα το πόδι με το οποίο τρέχω είναι μια λεπίδα. Την πρώτη φορά που την είδα φαινόταν τρομακτική. Είχα δει τους παραολυμπιονίκες να τις χρησιμοποιούν, αλλά χρειάστηκε μεγάλη αυτοπεποίθηση για να πιστέψω ότι δεν επρόκειτο να πέσω τρέχοντας με αυτήν. Δεν αισθάνεσαι πραγματικά τίποτα καθώς τρέχεις, πέρα από μια μικρή πίεση από το πόδι που προσγειώνεται στο έδαφος. Χρειάζεται δυνατός κορμός για να κρατάς την ισορροπία σου και την όρθια στάση και απαιτείται περίπου 70% περισσότερη ενέργεια για να τρέξεις ως ακρωτηριασμένος πάνω από το γόνατο, καθώς πρέπει να κουνάς τον κορμό προς τα εμπρός για να μετακινήσεις ολόκληρο το πόδι.

Αλλά αξίζει τον κόπο. Το τρέξιμο με κρατάει σε φόρμα και υγιή, και μου αρέσει απλά το να μπορώ να βγαίνω έξω, να βλέπω το τοπίο. Το 2017 έτρεξα το δεκάρι του Πλίμουθ – ήταν το πρώτο μου δεκάρι ως ακρωτηριασμένη δρομέας. Δύο χρόνια νωρίτερα αυτό θα ήταν αδιανόητο. Είμαι τόσο τυχερή που μπορώ να τρέξω. Ποτέ δεν θα λάβω ως δεδομένο αυτό που έχω καταφέρει…

Η Ντέμπι Σκουάνς είναι 53 ετών. Εχει δύο παιδιά. Δεν χάνει ευκαιρία να τρέχει.