Και πού να πάει;

Εχεις παρεπιδημήσει χρόνια ολόκληρα στη ζώνη του τηλεοπτικού λυκόφωτος. Αφήνεις την ευκαιρία του ντιμπέιτ να πάει χαμένη; Δεν την αφήνεις. Δεν επιστρέφεις στις πίτσες και τις κατάρες όταν μπορείς να έχεις μια τηλεοπτική εμφάνιση ως εν δυνάμει πρωθυπουργός. Δεν γυρίζεις στο υποφωτισμένο στούντιο πριν λουστείς έστω και για τελευταία φορά στο φως που σου εξασφαλίζουν οι προβολείς μιας πανελλήνιας μετάδοσης.

Εξηγεί αυτό και μόνο γιατί ο Βασίλης Λεβέντης, μόνος αυτός ανάμεσα σε όλα τα κόμματα που γέννησε η κρίση, επιμένει να συμμετάσχει στις εθνικές εκλογές. Να φύγει. Αλλά πού να πάει; Δεν έχει να πάει κάπου αλλού. Αντίθετα με τους ΑΝΕΛ του Καμμένου, η Ενωση Κεντρώων υπήρξε περιθωριακό κόμμα διαμαρτυρίας πριν από την κρίση. Δεν προέκυψε τότε. Στην κρίση δικαιώθηκε απλώς ο μεταμεσονύκτιος καταγγελτικός του λόγος. Με την εκλογή του μπορούσε επιτέλους να κάνει την εκπομπή του από το βήμα της Βουλής – χωρίς κατάρες αλλά με το ίδιο ύφος απαρέσκειας. Και να μην είναι μαύρα μεσάνυκτα, αλλά μέρα μεσημέρι. Σε ένα πολιτικό σύστημα που έχει αρχίζει να αυτορρυθμίζεται για να ξαναβρεί τη δικομματική του ρότα, σχεδόν κανένας μικρός δεν έχει θέση. Η αυτορρύθμιση λειτούργησε σαν μια χοάνη που κατάπιε τους πάντες – από την εθνικιστική Δεξιά του Καμμένου έως το φιλελεύθερο Κέντρο του Θεοδωράκη. Ο ίδιος ο Λεβέντης αποδείχθηκε σε αυτά τα τέσσερα χρόνια περισσότερο κεντρώος παρά αντισυστημικός, ήταν πιο μετριοπαθής παρά καταγγελτικός. Η μεταμεσονύκτια εξαλλοσύνη έδωσε τη θέση της σε χύμα αναλύσεις της πολιτικής επικαιρότητας.

Φαίνεται και από το προεκλογικό σποτ της Ενωσης Κεντρώων. Ο ρόλος που αναθέτει στον εαυτό του ο Λεβέντης δεν είναι του οδοστρωτήρα αλλά του αντίβαρου. Δεν πρέπει να πάρει αυτοδυναμία ο Μητσοτάκης, λέει, για να μην ξεσαλώσει το πελατειακό κράτος. Και ποιος θα είναι ο κυβερνητικός εταίρος της ΝΔ; Αυτό δεν το λέει ανοικτά. Αλλά δεν έχει σημασία. Γιατί μπορεί να μην έχεις πού αλλού να πας. Αυτό όμως δεν σε εμποδίζει να ονειρεύεσαι πως πηγαίνεις κάπου καλύτερα.