Απόνερα

Είναι οριστικό. Μετά τον Σταύρο Θεοδωράκη, την ψήφο των πολιτών δεν πρόκειται να διεκδικήσει ούτε ο Πάνος Καμμένος.

Για τη χώρα είναι ασφαλώς πλήγμα. Αλλά τουλάχιστον και οι δύο αποχωρούν διατηρώντας τις καλύτερες εντυπώσεις για τον εαυτό τους.

Ο Καμμένος δήλωσε ότι μας αποχαιρετά επειδή δεν εγκρίνει τη «λασπολογία» και την «κακόβουλη πόλωση» που μας περιτριγυρίζουν.

Μάλιστα, ο Καμμένος! Ούτως ή άλλως είχε πάντα μια έντονη ενόχληση με τη λασπολογία και την κακόβουλη πόλωση – των άλλων…

Αφού λοιπόν έκανε έναν μακροσκελή εγκωμιαστικό απολογισμό της δράσης του, ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ κατέληξε ότι μπορεί να είναι «περισσότερο χρήσιμος εκτός Κοινοβουλίου παρά εντός».

Για πολλούς ήταν αυτονόητο εξαρχής.

Ο Θεοδωρακης αντιθέτως δεν περιορίστηκε στα τετριμμένα εγκωμιαστικά των πεπραγμένων του, αφού ανακοίνωσε ότι το Ποτάμι (ούτε λίγο, ούτε πολύ) «όρισε διαφορετικά το λάθος και το σωστό στην πολιτική».

Κάτι σαν παγκόσμιο κοπιράιτ!

Προφανώς όμως μάλλον όρισε λάθος το λάθος, διότι στη συνέχεια κάτι έκανε λάθος και δήλωσε ότι «αποχαιρετά τη Βουλή υπερήφανος».

Προσωπικά δεν θέλω να διαταράξω την ευτυχία κανενός. Αλλά δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι αυτές οι εκλογές είχαν τελικά ένα μεγάλο επίτευγμα: βούλιαξαν όλα τα πολιτικά προϊόντα και υποπροϊόντα της κρίσης.

Τον Καμμένο, τον Θεοδωράκη, τον Λαφαζάνη, τη Ζωή, τη Χρυσή Αυγή, τον Καρατζαφέρη, τον Θεοχαρόπουλο, ακόμη και τον Τσίπρα. Ολοι καπούτ.

Ξέρετε τι μου κάνει εντύπωση;

Παρασκευή, 31 Μαΐου. Μόλις πέντε μέρες μετά τις ευρωεκλογές και τη δήλωσή του ότι θα πάει σε εκλογές επειδή αποδοκιμάστηκε, ο Τσίπρας διόριζε τέσσερα συριζόπουλα στο Μέγαρο Μαξίμου για να τα βρει (υποθέτω) ο Μητσοτάκης.

Δεν είναι μόνο φαύλο. Είναι κι αντιαισθητικό.

Ενας Πρωθυπουργός που χάνει τις εκλογές, που αποδοκιμάζεται οικτρά από τους ψηφοφόρους, και το μόνο που τον νοιάζει είναι να βολέψει για μερικές μέρες ακόμη κάποιους δικούς του είναι το είδος του Πρωθυπουργού που η ελληνική δημοκρατία γνώρισε μόνο εξαιτίας της κρίσης.

Θέλω να ελπίζω λοιπόν ότι στις 7 Ιουλίου η χώρα θα αφήσει πίσω τα απόνερα της τελευταίας δεκαετίας και θα μπει σε έναν νέο πολιτικό κύκλο. Με κανονική κυβέρνηση και κανονική αντιπολίτευση, με αντίπαλα κόμματα και διαφορετικούς πολιτικούς, με αντίθετες ιδέες και ζωηρές αντιπαραθέσεις.

Αλλά χωρίς ψώνια και τυχοδιώκτες.

Οτι θα ανασυγκροτήσει δηλαδή όχι μόνο το πολιτικό σύστημα αλλά και το προσωπικό του σε μια βάση αντίστοιχη με τις ανάγκες μια σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Και δεν εννοώ φυσικά τη Βάνα Μπάρμπα.