Ενας γάμος στο Αιγάλεω

Οι πολιτικοί έχουν αρκετά κοινά στοιχεία με τους ανθρώπους του θεάτρου. Για παράδειγμα, όπως οι πρώτοι δεν παραδέχονται εύκολα, έστω και για επικοινωνιακούς λόγους, την ήττα τους, έτσι και οι δεύτεροι δύσκολα θα συμφιλιωθούν με την ιδέα μιας παράστασης που δεν κόβει εισιτήρια. Και οι μεν και οι δε, λοιπόν, εφευρίσκουν δικαιολογίες τραβηγμένες από τα μαλλιά για τον «αθρωποδιώχτη». Υπάρχει μάλιστα και ένα σχετικό ανέκδοτο στους θεατρικούς κύκλους. Ο αμίμητος και πάντα αυτοσαρκαστικός Κώστας Βουτσάς, όταν κάποια παράσταση στην οποία συμμετείχε δεν πήγαινε καλά, έλεγε με περιπαιχτικό ύφος: «Ε, πώς να κόψουμε εισιτήρια σήμερα; Γινόταν ένας γάμος στο Αιγάλεω». Και το έλεγε, βεβαίως, όχι για να δικαιολογήσει τα άδεια καθίσματα, αλλά για να διακωμωδήσει τους συναδέλφους του που απέδιδαν πάντα την αποτυχία σε εξωτερικούς παράγοντες.

Είναι η μόνη δικαιολογία που δεν έχουμε ακούσει από τον ΣΥΡΙΖΑ για την παταγώδη αποτυχία του στις ευρωβουλευτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές – αν και ποτέ κανείς δεν ξέρει τι λέγεται σε τοπικό επίπεδο. Ολα τα άλλα τα έχουμε ακούσει. Αρχίζοντας από το ότι οι Ελληνες είναι πολύ μικρόνοες και η Ελλάδα πολύ μικρή για να χωρέσει την απεραντοσύνη του πολιτικού asset Alexis Tsipras and Company μέχρι του ότι μπορεί να φταίει η τσιχλοφουσκί απόχρωση του ροζ στις γόβες της Κατερίνας Νοτοπούλου. Για την Περιστέρα Μπαζιάνα φταίει το φίμωτρο που βάλανε στον Πολάκη. Προσφάτως ο Πρωθυπουργός μάς είπε ότι φταίει η κόπωση. Οχι η δική του. Η δική μας. Και, ακόμη πιο προσφάτως, ελέχθη διά στόματος Πάνου Σκουρλέτη ότι τη ζημιά την έκαναν τα ΜΜΕ που ήταν όλα εναντίον τους. Οταν ακούγονται αυτά εκ μέρους μιας κυβέρνησης που στο μόνο ίσως που τα κατάφερε μέσα σε τεσσεράμισι χρόνια ήταν να επιβάλει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τη δική της ατζέντα στα περισσότερα Μέσα, ε, το μόνο που μένει να πουν μέχρι αύριο που συμπληρώνεται δεκαπενθήμερο είναι ότι φταίει η Τουρκοκρατία. Ή όπως τραγουδούσαν κάποτε, παραφράζοντας μια επιτυχία της Μαρινέλλας, σε επιθεώρηση του Ελεύθερου Θεάτρου: «Δεν φταίμε εμείς / φταίει η αγάπη που ξεφτίζει σαν φτερό / Δεν φταίει κανείς / φταίει ένα αίσθημα σε στυλ τουρκομπαρόκ».

Λένε ότι βασικό προσόν ενός πολιτικού, ενός «παίκτη» γενικά, ενός ανθρώπου γενικότερα, είναι το να ξέρει να χάνει. Οχι μόνο ως ένδειξη επικοινωνιακού πολιτισμού, αλλά διότι από εκεί ακριβώς ξεκινάει μια πορεία που ενδέχεται να οδηγήσει σε μια νίκη στο μέλλον. Αλλά το να ξέρει να χάνει προϋποθέτει να συνειδητοποιήσει το γιατί έχασε (αν όχι, έχει ήδη μπει σε ντόμινο επαναλαμβανόμενης ήττας). Στην πολιτική, όπως και στον έρωτα, η αιτία είναι, στη βάση της, πάντα μία – οι αναλύσεις επακολουθούν. Αυτό που είχε, με περίσσια λεβεντιά, διατυπώσει δημόσια η Μελίνα Μερκούρη το 1989, μετά τις αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες του ΠΑΣΟΚ: «Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Δεν αρέσουμε πλέον». Οσο στον ΣΥΡΙΖΑ δεν το συνειδητοποιούν, θα εξακολουθούν, ακόμη και από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, να ψάχνουν για γάμους στο Αιγάλεω.