Στη μνήμη του Ζακ

Ηταν μια από τις συγκλονιστικότερες ιστορίες των τελευταίων ετών. Ενας νέος άνθρωπος λιντσάρεται στο κέντρο της Αθήνας και στη συνέχεια ξεκινά μια προσπάθεια ενοχοποίησης όχι των δραστών, αλλά του θύματος. Οτι αποπειράθηκε να ληστέψει ένα κοσμηματοπωλείο υπό την επήρεια ναρκωτικών. Οτι επιτέθηκε με ένα σπασμένο γυαλί στους νοικοκυραίους που προσπάθησαν να τον ακινητοποιήσουν κι εκείνοι αναγκάστηκαν να αμυνθούν. Φοβερή αυτή η κατάσταση με τα πρεζόνια και την έλλειψη αστυνόμευσης, αναγκάζονται οι φιλήσυχοι πολίτες να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους…

Ηταν όλα ψέματα. Ηταν όλα κατασκευασμένα. Ο drag περφόρμερ και οροθετικός ακτιβιστής Ζακ Κωστόπουλος κατέφυγε κυνηγημένος στο κοσμηματοπωλείο, δεν πήγε να κλέψει. Ολες οι τοξικολογικές εξετάσεις βγήκαν καθαρές. Σε κανέναν δεν επιτέθηκε. Αντίθετα, δέχθηκε επίθεση από τουλάχιστον δέκα άνδρες, μεταξύ των οποίων και αστυνομικούς, που τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου.

Στη μνήμη του κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες από τις εκδόσεις «Το Ροδακιό» και τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση το βιβλίο «Ζακ/Zackie Oh», ένα είδος προσωπικού ημερολογίου που επιμελήθηκαν η δημοσιογράφος Μαρία Λούκα και ο φωτογράφος Αλέξανδρος Κατσής. Στη μνήμη του ξεκίνησε η διαδικτυακή καμπάνια #vgeskaipes, ένα ανοιχτό κάλεσμα σε όποιον θέλει να μιλήσει για το βίωμά του, προκειμένου οι μαρτυρίες αυτές να συγκεντρωθούν και να αποτελέσουν το υλικό για μια σπονδυλωτή ταινία σε παραγωγή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Στη μνήμη του γίνεται σήμερα στην πλατεία Συντάγματος και το Athens Pride 2019, με σύνθημα «Ο δρόμος έχει τη δική μας ιστορία». Γιατί αν η πολλαπλή δολοφονία του Κωστόπουλου συγκλόνισε μια ολόκληρη χώρα, μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας υφίστανται καθημερινά διακρίσεις, δέχονται συχνά χλεύη για τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, ζουν σε συνθήκες φόβου και ανασφάλειας.

Η ομοφοβία δεν είναι ασφαλώς κυρίαρχο στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας. Ο αντισημιτισμός, ας πούμε, είναι ισχυρότερος. Ούτε ο Κωστόπουλος δολοφονήθηκε επειδή ήταν γκέι. Η ιδιότητα αυτή όμως χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια στην προσπάθεια να συγκαλυφθούν και να ελαχιστοποιηθούν οι ευθύνες για τη δολοφονία του. Ηταν αδερφή, ήταν τοξικομανής, ήταν οροθετικός, ήταν περιθωριακός, σιγά την απώλεια.

Αυτή είναι και η σημασία των εκδηλώσεων Υπερηφάνειας που γίνονται σε όλο τον κόσμο, με όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή: το Athens Pride είχε το 2005 πεντακόσια άτομα και πέρυσι έλαβαν μέρος ογδόντα χιλιάδες. Δεν πρόκειται για ένα γκέτο, για μια αυτόνομη κοινότητα που βγαίνει μια φορά τον χρόνο στους δρόμους για να φωνάξει τα συνθήματά της, να ξεσπάσει και στη συνέχεια να οχυρωθεί ξανά πίσω από τείχη. Πρόκειται για ένα κομμάτι της κοινωνίας που θέλει να πάψει να κρύβεται και να πάψει να φοβάται. Για συνανθρώπους μας που μπορεί να είναι διαφορετικοί, αλλά παραμένουν φυσιολογικοί.

Ο Ζακ ήταν φυσιολογικός. Μη φυσιολογικοί ήταν αυτοί που τον δολοφόνησαν.