Πώς πέφτουν {LF}τα κάστρα;

Σεισμόφοβη καθώς είμαι, πάντα με απασχολούσε πώς πέφτει ένα σπίτι. Πετάει τους τοίχους του προς τα έξω σε μια απέλπιδα προσπάθεια να απαλλαγεί από τα περιττά ή το ρουφάει ο εαυτός του και καταρρέει από τα μέσα; Είναι η μανία που το σμπαραλιάζει ή η εγκατάλειψη που το αποσαθρώνει; Κι εγώ; Πού να πάω να σταθώ εγώ την ώρα της μεγάλης ταραχής; Να αρπαχτώ από την κάσα της πόρτας ή να αφεθώ και να κατεβώ μαζί με το πάτωμα;

Χωρίς την παραμικρή γνώση περί της συμπεριφοράς και της αντοχής των κτιρίων, προσπαθώ να ερμηνεύσω την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, να μπω στη θέση των ανθρώπων του που πιάστηκαν στον ύπνο με πολλά κινητά στοιχεία πάνω από το κεφάλι τους να τους πετυχαίνουν κατευθείαν στο δοξαπατρί: κάδρα, ράφια γεμάτα μπιμπελό, χάντρες και καθρεφτάκια, γύψινα διακοσμητικά και σιγά τον πολυέλαιο σαν τους Γεφυροποιούς παραδείγματος χάριν, οι οποίοι, υποσχόμενοι την κεφαλή της Κεντροαριστεράς επί πίνακι,  γονάτισαν τον ήδη πάσχοντα φέροντα οργανισμό. (Πολλές οι μετοχές αλλά συμμετοχή καμία. Πολλές οι επενδύσεις αλλά από ρεγάλο τίποτα.) Οι περιφερόμενες σταρούμπες μόνον κακό έκαναν στους δύστυχους συριζαίους που θάρρεψαν ότι μαζί με τον Νίκο Μπίστη θα έπαιρναν παραμάζωμα όλα τα κόμματα που κατά το παρελθόν είχε κανοναρχήσει, ότι μαζί με τη Μαρία Ρεπούση θα μάζευαν όλα τα γυάλινα γοβάκια που είχαν ξεμείνει σε μαρμάρινες σκάλες στριφογυριστές, ώρα μεσάνυχτα, τότε που η άμαξα γίνεται κολοκύθα. Ψωνίζοντας από σβέρκο ο Τσίπρας, στην απληστία του απάνω, δεν πρόσεξε ότι το χράτσα χρούτσα που ακουγόταν δεν ήταν από το ξεπακετάρισμα του πιο ανελέητου πολιτικού shopping που έγινε ποτέ. Το κορδωτό σαράκι «Βαρουφάκης» είχε εντωμεταξύ προλάβει να κουφώσει όλο το πάτωμα και προχωρούσε ακάθεκτο προς τα έπιπλα του σαλονιού.

Αφήνοντας ο Τσίπρας τα αριστερά του αφύλακτα, (με τις πλάτες των εφοπλιστών και το δούλεμα που του πατούσαν οι Ευρωπαίοι) θάρρεψε ότι ήρθε η ώρα του να επιβιβαστεί οικογενειακώς στο κότερο της σοσιαλιστικής ελίτ και κάπως έτσι την έκατσε τη βάρκα. Κάτι παρόμοιο πρέπει να έπαθαν κι οι Χρυσαυγίτες που παραμέλησαν τα παλιά, καλά, δοκιμασμένα parkour κατά μελαχρινών ανθρώπων σε δρόμους και στενωπούς της Αθήνας και βάλθηκαν να κυνηγιούνται μεταξύ τους. Που άφησαν πίσω τους τούς άρρηκτους δεσμούς που δημιουργεί και εμπνέει η ύψιστη Τέχνη της Συνωμοτικής,  βεβαιώθηκαν ότι είναι «κόμμα» και ότι ως τέτοιο έχουν πλέον την πολυτέλεια αλλά και την υποχρέωση να εκδηλώνουν διασπαστικές τάσεις βουβές μεν αλλά τόσο εκκωφαντικές που τις πήρε πρέφα κι ο πιο ουγκ ψηφοφόρος.

Από τα μέσα πέφτουν τα κάστρα, και ποιος δεν το ξέρει αυτό;