Απόδραση στο πουθενά

Στην, εμπνευσμένη από διήγημα του Τολστόι, ταινία «Σαν Μικέλε» των αδελφών Ταβιάνι, ο αναρχικός Τζούλιο Μανιέρι ύστερα από μια αποτυχημένη εξέγερση οδηγείται στη φυλακή και την απομόνωση. Επειτα από πολλά χρόνια, πάνω στη βάρκα που τον μεταφέρει σε άλλη φυλακή, συναντά κάποιους παλιούς συντρόφους του. Μιλώντας μαζί τους και ενώ περίμενε ότι θα τον υποδέχονταν σαν ήρωα, συνειδητοποιεί ότι όχι απλώς θεωρείται ξεπερασμένος αλλά πιστεύουν ότι η δράση του έχει βλάψει το κίνημα. Σαστισμένος και απογοητευμένος ξαπλώνει στην άκρη της βάρκας και, σαν να αλλάζει πλευρό στον ύπνο του, πέφτει στη θάλασσα και αυτοκτονεί. (Σκηνή με περίοπτη θέση στην πινακοθήκη της προσωπικής μου κινηματογραφικής μυθολογίας).

Ετσι συμβαίνει. Η μετωπική σύγκρουση με την πραγματικότητα ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα ακούσιας ή εκούσιας απομόνωσης είναι τραυματική. Και εμπεριέχει τον κίνδυνο της «αυτοκτονίας». Οχι μόνο από απογοήτευση όπως ο Μανιέρι. Οταν, δηλαδή, διαπιστώνει κάποιος ότι η απόσταση που έχει εν τω μεταξύ διανυθεί είναι πολύ μεγάλη ώστε να μπορέσει να την καλύψει. Ισα – ίσα η πλήρης συνείδηση της πραγματικότητας βοηθά στο να τη σκαπουλάρει. Περισσότερο αυτοκτονικός μπορεί να γίνει όταν επιμένει στην απομόνωσή του. Και προσπαθεί μέσω αυτής να ερμηνεύσει τα σημεία των καιρών του.

Είναι αυτό ακριβώς που έχουν πάθει οι του ΣΥΡΙΖΑ. Πολιτικοί και ψηφοφόροι. Απομονωμένοι στην κάψουλα της επιθετικής αμετροέπειας πίστεψαν το ψέμα τους για αλήθεια. Πήραν στα σοβαρά τις στημένες δημοσκοπήσεις τους που, με επίγνωση της αφερεγγυότητάς τους, διακινούσαν οι εφημερίδες που πρόσκεινται στην κυβέρνηση. Προσπαθούσαν να πείσουν ο ένας τον άλλον ότι αυτή η γκριμάτσα που, συμβολικά, έβλεπαν στα πρόσωπα του κόσμου δεν ήταν αποδοκιμασία. Μάλλον φτέρνισμα που κόπηκε. Και έτσι, διακινούν το πατατράκ ως… προδοσία ενώ δύο μέρες μετά τις εκλογές, δημοσιογράφοι των κρατικών καναλιών συμφωνούν με στελέχη ότι δεν τα πήγαν καλά επειδή είχαν τα ΜΜΕ εναντίον τους. Μπορείτε να φαντασθείτε κάτι πιο αυτοκτονικό από αυτό;