«Κάναμε το σανδάλι μόδα και στην πόλη»

Συνάντηση στο πλαίσιο δημιουργικής ανησυχίας σε ένα νέο κατάστημα με χαρακτήρα «γεννήτορα συμβάντων». Το προλάβαμε σε ημιτελή φάση, σε στιγμή προετοιμασίας μαζί με τους δημιουργούς ενός ελληνικού brand που γεννήθηκε στην κρίση, έκανε διεθνή καριέρα και αποκτά σήμερα δικό του κεντρικό σημείο παρουσίασης των ιδεών και του στυλ του. Είναι η Χριστίνα Μαρτίνη και ο Νικόλας Μίνογλου των Ancient Greek Sandals. Το δίδυμο των συνεργατών που έβγαλαν τα δερμάτινα σανδάλια από τα ράφια των τουριστικών μαγαζιών του αθηναϊκού κέντρου και τους έδωσαν ένα ύφος μόδας με πολλούς τόνους ποιότητας παραπάνω από το είδος μαζικού σουβενίρ.

Στη γωνία Κολοκοτρώνη, εκεί όπου ξεκινά η στοά «Εμπορικόν», η Χριστίνα Μαρτίνη, ντιζάινερ παπουτσιών, και ο Νικόλας Μίνογλου, με σπουδές μηχανολόγου, συνενώνουν επαγγελματικές εμπειρίες από διαφορετικούς τομείς και όνειρα επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Νικόλας Μίνογλου: «Γνωριστήκαμε το 2008 μέσω μιας κοινής μας φίλης στην Αθήνα και βρήκαμε να έχουμε κοινή ιδέα για να κάνουμε σανδάλια. Η δική μου πλευρά είχε να κάνει με την επιχείρηση του παππού μου που έφτιαχνε πλαστικές παντόφλες και γαλότσες και έτσι υπήρχε υποδομή σε αποθήκες και λογιστήρια. Αλλά ήθελα να κάνω κάτι με παπούτσια, όταν γύρισα από τις σπουδές μου στη Βοστώνη. Είχα δει στην Αμερική πως όταν επέστρεφαν από την Ελλάδα είχαν αγοράσει ελαιόλαδο και δερμάτινα σανδάλια. Μόνος μου όμως δεν θα μπορούσα να το κάνω».

Χριστίνα Μαρτίνη: «Αντίστοιχα εκείνο το διάστημα δούλευα στο Παρίσι, σχεδιάζοντας παπούτσια για τον Balenciaga. Ηδη τριγύριζε στο μυαλό μου η ιδέα τότε να κάνω χειροποίητα σανδάλια, αλλά με διαφορετικό τρόπο, σαν εξαγωγικό brand. Πάλι όμως κι εγώ δεν θα μπορούσα στις συνθήκες που βρισκόμουν τότε να το επιχειρήσω μόνη μου. Γιατί από μπίζνες, μηδέν. Συναντηθήκαμε λοιπόν και νιώσαμε ότι συμπλήρωνε ο ένας την ιδέα του άλλου».

Ν.Μ.: «Είναι πολύ βασικό να έχεις κοινές αρχές και να νιώθεις ότι ο άλλος σού εμπνέει εμπιστοσύνη. Η θεία μου ήταν η… προξενήτρα μας που μας κανόνισε να βρεθούμε. Στην αρχή κάναμε ζέσταμα ανταλλάσσοντας στα μέιλ μας γενικές ιδέες».

Χ.Μ.: «Περάσαμε δύο χρόνια με αυτήν την αναγνωριστική περίοδο μεταξύ μας και το 2010 ο Νικόλας μού στέλνει μήνυμα ότι βρήκε κατασκευαστή στην Κρήτη και μου ζήτησε να στείλω σχέδια. Τα έστειλα με φαξ από ένα ξενοδοχείο της Βενετίας. Βρισκόμουν συχνά εκεί επειδή τα εργοστάσια κατασκευής παπουτσιών βρίσκονται στην Ιταλία και πήγαινα για να παρακολουθώ τη διαδικασία παραγωγής. Οπότε ένα βράδυ έκανα μερικά σχέδια, λίγο αργότερα τα πήγε κι έκανε τα πρώτα δείγματα. Τα κάναμε όλα αργά, δεν βιαζόμασταν, γιατί είχαμε τις δουλειές μας και το κάναμε για την απόλαυση. Ενας φίλος γραφίστας, ο Ρίτσαρντ Αλαν, σε ένα βράδυ μάς έκανε το λογότυπο. Και από αυτό εμπνευστήκαμε να κάνουμε αγκράφα μας μία λεπτομέρειά του, δηλαδή το φτερό, που παραπέμπει στα φτερωτά σανδάλια του Ερμή και βοήθησε στην επιτυχία του brand».

Τα πρώτα τους σανδάλια ετοιμάστηκαν, έκαναν φωτογράφιση και κατάλογο, ήρθαν σε επαφή με τον Γιάννη Βαγενά, στο λονδρέζικο σόουρουμ Rainbowwave της Μαρίας Λαιμού, και τα παρουσίασαν στο Παρίσι τον Ιούνιο του 2011. Η ιστορία των δύο βρήκε στην πορεία και την αρχιτέκτονα Ιριδα Λυκουριώτη του γραφείου Αρχιτέκτονες της Φάλαινας, μαζί με την οποία η εικόνα του brand απέκτησε και άλλα οπτικά γνωρίσματα δουλεύοντας εικόνες – στερεότυπα που έχουν επικρατήσει στο μιντιακό μας σύμπαν και περιγράφουν εμπορικά και τουριστικά τη «μάρκα» Ελλάδα. Τα πρώτα τραπέζια έκθεσης προϊόντων θύμιζαν σχήμα του συμπλέγματος των Κυκλάδων και πάνω από τα κεφάλια των επισκεπτών, ως εκκρεμή, τοποθετήθηκαν εικόνες κλισέ του ελληνικού καλοκαιριού: ένα ειρωνικό πολυτοπίο με χταπόδια λιαστά, επιγραφές «rooms to let», ένα σκίτσο που θυμίζει τη Νάνα Μούσχουρη, ένα κυκλαδικό εδώλιο, μια φέτα καρπούζι, μια κρεμασμένη μπουγάδα. «Αυτή η λεπτή ειρωνεία θεωρούμε ότι υπάρχει και πίσω από την ίδια την επωνυμία και τον σχεδιασμό των προϊόντων της Ancient Greek Sandals με την οποία μοιραζόμαστε και τον ίδιο ενθουσιασμό για την παραγωγή προϊόντων σε συνεργασία με εξειδικευμένους τεχνίτες και μικρούς παραγωγούς» συμπληρώνει η Ιρις Λυκουριώτη, η οποία επιμελείται τον σχεδιασμό του κεντρικού καταστήματος.

Το ομαδικό πνεύμα στη δημιουργία των συγκεκριμένων σανδαλιών δίνει ένα άλλο σπάνιο παράδειγμα συνεργασίας, ασυνήθιστο για ελληνική πρωτοβουλία.

Χ.Μ.: «Προσωπικά μου αρέσει να δουλεύω μέσα σε μια δημιουργική ομάδα. Εμαθα να το κάνω αυτό δουλεύοντας στο περιβάλλον των οίκων μόδας του εξωτερικού. Δεν υπήρχαν εγωισμοί, γι’ αυτό και δεν φοβάμαι τις ιδέες που θα προκύψουν από τη συμμετοχή των υπολοίπων. Αυτή η διαδικασία νομίζω ότι βελτιώνει το αποτέλεσμα».

Επιστροφή στη γενέτειρα πόλη και των δύο, την Αθήνα. Η διαδρομή τους είναι ένα δρομολόγιο πόλεων της Ευρώπης, με ενδιάμεσο σταθμό την Κέρκυρα και άλλες ελληνικές πόλεις όπου οι τεχνίτες δουλεύουν και κατασκευάζουν τα σχέδια των συλλογών AGS. Τεχνολογία και παράδοση. Ελληνική μυθολογία και επιχειρηματική ευρηματικότητα. Μελετημένο ντιζάιν και έλεγχος παραγωγής. Σχέσεις εμπιστοσύνης εξ αποστάσεως και επιλογή συνεργατών. Μία σπάνια δηλαδή εκκίνηση για να γεννηθεί ένα ελληνικό σύγχρονο προϊόν. Τα πολλά επίπεδα συνεργασίας διαμόρφωσαν και τον νέο τους χώρο, στον οποίο οι λεπτομέρειες συνθέτουν τη διαφορά. Οπως το λευκό άνοιγμα της οροφής του ισογείου με τις κατασκευαστικές απαιτήσεις για το σχήμα του μη ορθού κώνου. Η σκάλα που κάνει αναφορά στις κουπαστές των 70s, αλλά είναι πιο δουλεμένη η πίσω πλευρά τους. Τα συρταρωτά ντουλάπια που κάνουν αναφορά στην αρχιτέκτονα του μοντερνισμού Σαρλότ Περιάν, η οποία δούλεψε στις αρχιτεκτονικές επιδράσεις της ιαπωνικής παράδοσης.

«Εμείς τα ντύσαμε με σύγχρονα υφαντά δουλεμένα σε αργαλειό, από την Αλεξάνδρα Μπίσα» λέει η Χριστίνα Μαρτίνη. «Πήγαμε μαζί της και με την Ιριδα και διαλέξαμε νήματα και χρώματα. Ηταν τόσο όμορφη εκείνη η ημέρα. Δεν ήταν μόνο η επιλογή για τα χρώματα, αλλά και το πώς έγινε ο συνδυασμός μάλλινων και βαμβακερών νημάτων ώστε να αποδώσουν με εναλλαγές υφής και το οργανικό τμήμα που συνδέεται με τη δουλειά μας. Αλλά και να παραπέμπουν στο φυσικό τοπίο και τον κύκλο ζωής του ζώου από το οποίο παίρνουμε τις βασικές πρώτες ύλες μας».

Ο Νικόλας επίσης , αν και επιχειρηματικός νους, αναλαμβάνει τις εκδηλώσεις γύρω από την προσωποποιημένη υπηρεσία της χάραξης αρχικών με τη μέθοδο πυρογραφίας, το λεγόμενο monogramming. «Πρώτη φορά το κάναμε στο Λονδίνο. Θέλει μυϊκή δύναμη να πατάς το εργαλείο πάνω στο δέρμα με σταθερές κινήσεις. Δεν είναι εύκολο και δεν βγαίνει πάντα τέλειο, γιατί είναι χειροποίητο, όχι μηχανής. Αυτό που μου αρέσει είναι ότι έχω επαφή με το προϊόν και το δουλεύω στα χέρια μου. Και επειδή είναι σημαντικό για όλους εμάς να έχουμε αυτή την επαφή με το προϊόν, τα γραφεία και οι αποθήκες είναι κοντά μας για να τα παρακολουθούμε. Η παραγωγή είναι δική μας με τρία εργοστάσια που μας τα στέλνουν και τα ελέγχουμε ένα ένα. Είμαστε αυστηροί και ελέγχουμε το κάθε ζευγάρι για 3 λεπτά. Παλέψαμε πολύ για να έχει αποτέλεσμα ο έλεγχος. Τώρα οι τεχνίτες έχουν καταλάβει τη σημασία του υψηλού στάνταρ για το brand».

Χ.Μ.: «Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν πολλοί τεχνίτες για να κάνεις πολλές ιδιαίτερες διακοσμητικές λεπτομέρειες. Υπάρχει ένας που κάνει κορδόνια πλεκτά, ένας κάνει τις αγκράφες, ένας τα καλούπια για τις πυρογραφίες. Παλιά υπήρχαν πολλές εξαγωγές και υπήρχαν τεχνίτες».

Ν.Μ.: Στην Ελλάδα βγάζαμε υπερχονδρική για άλλους, χωρίς να δίνουμε σημασία στο brand. Τώρα βοηθάμε με το μικρό μας κομμάτι να δημιουργηθεί ελληνικό branding. Και πράγματι αυτό συμβαίνει ήδη και ακολούθησαν άλλες εταιρείες που κάνουν επίσης σανδάλια. Εφόσον δεν αντιγράφουν κάτι πολύ άσχημα από τα δικά μας σχέδια, το παίρνουμε σαν κομπλιμέντο. Αν είναι κάτι κραυγαλέο, εκνευριζόμαστε. Κάποιες κατασκευές τις κατοχυρώνουμε. Πάντως καταφέραμε να φοριέται το σανδάλι ως κομμάτι της μόδας και στην πόλη για όλες τις περιστάσεις και όχι μόνο στις διακοπές. Είναι ωραίο να τα βλέπεις στους δρόμους του Λονδίνου ή της Νέας Υόρκης».

Κάθε συλλογή έχει ως πηγή έμπνευσης τη μυθολογία, την κεραμική, την αργυροχρυσοχοΐα, τη γλυπτική. Και στη φιλοσοφία της ομάδας υπάρχει η σκέψη των ειδικών συνεργασιών με παραδοσιακούς τεχνίτες. Η Χριστίνα Μαρτίνη καταφέρνει με έδρα της την Κέρκυρα να επεκτείνει το δίκτυο των «φίλων» της μάρκας. «Προσπαθούμε κάθε σεζόν να έχουμε νέα υλικά και χρώματα. Και να έχουμε και συνεργασίες για τις συλλογές με άλλους δημιουργούς. Για φέτος, προσθέτουμε στην υπάρχουσα ειδική συλλογή σανδαλιών με συνεργασία του οίκου Lalaounis. Κάνουμε σανδάλια με τους Γιάννη Σεργάκη, Ιλεάνα Μακρή, Ευγενία Νιάρχου, Μαργαρίτα Χρυσάκη και Μαρίβα Γκαλάτι. Τα κομμάτια τους θα τα παρουσιάσουμε στο κατάστημά μας. Δεν θα μπορούσα να ζω στο νησί χωρίς να δουλεύω. Ηταν ξεκάθαρο αυτό όταν με τον άντρα μου αφήσαμε τις δουλειές μας στο Παρίσι και βρεθήκαμε δοκιμαστικά στο εξοχικό του στην Κέρκυρα. Δεν περίμενα ότι θα μέναμε εκεί, νόμιζα ότι θα βαριόμασταν. Ομως μας άρεσε ο ρυθμός ζωής, ήρθε και η επιτυχία των σανδαλιών και το πείραμα πέτυχε. Δεν κάνω πια αυτά τα τρελά πράγματα που σχεδίαζα στο παρελθόν. Στην αρχή των σανδαλιών, μου έλειπε η μόδα μέσα στο σύστημά μου. Ομως τώρα έχω ξεπεράσει τα τακούνια. Ενθουσιάζομαι να βλέπω παπούτσια που τα φοράνε συνέχεια γύρω μου παρά ειδικών περιστάσεων. Υπάρχει όμως στη σκέψη μας μια εξέλιξη της ιδέας μας για πιο υβριδικές προτάσεις νέων παπουτσιών. Προχωράμε μαζί με την εποχή».