«Οι υπόγειοι σταθμοί των μεγάλων πόλεων τη γλίτωσαν με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Είναι ρημαγμένοι, αλλά σχεδόν άθικτοι. Οι υπόγειοι σιδηροδρομικοί σταθμοί του Βερολίνου αναδίδουν μυρωδιά υγρασίας και φτώχειας, αλλά τα τρένα πηγαινοέρχονται γρήγορα και με ασφάλεια, όπως τον καιρό της ειρήνης. Κανείς δεν γυρίζει να κοιτάξει τους ξένους στρατιώτες που βολτάρουν στις αποβάθρες συνοδευόμενοι από καλοντυμένες αλλά κακομακιγιαρισμένες νεαρές Γερμανίδες, οι οποίες ήδη μιλούν τέλεια τα αργόσυρτα αμερικάνικα ή τα ευέλικτα αγγλικά. Πολλά από αυτά τα κορίτσια λυγίζουν το κορμί τους στις πόρτες του τρένου προσπαθώντας να προσελκύσουν όσο περισσότερα βλέμματα γίνεται. Ρίχνουν προκλητικές ματιές και λένε στους Αγγλους στρατιώτες ότι ο κόσμος πάει, τρελάθηκε, ενώ άλλες προσπαθούν να κρατήσουν όρθιους τους μεθυσμένους Αμερικανούς φίλους τους και στα μάτια τους μπορείς να διαβάσεις τη σκέψη. Μα τι άλλο να κάνει μια φτωχή κοπέλα!.. Είναι λάθος να πούμε ότι η Γερμανία είναι μια χώρα η οποία στερείται παντελώς ηθικών αρχών, ασπαζόμενοι τον ισχυρισμό ενός καλοταϊσμένου Καλιφορνέζου στρατιωτικού ιερέα στη σιδηροδρομική γραμμή Νορντεξπρέσεν, ο οποίος έκανε την εν λόγω δήλωση την ώρα που έσκυβε πάνω από την μπριζόλα του.
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι στη Γερμανία της ανάγκης η ηθική έχει λάβει μια εντελώς καινούργια διάσταση, την παρουσία της οποίας δεν δύναται να παρατηρήσει το μη εξοικειωμένο μάτι. Σύμφωνα με αυτή τη νέα ηθική, υπάρχουν συνθήκες κάτω από τις οποίες δεν είναι παράνομο να κλέψεις, διότι υπό αυτές τις συνθήκες η κλοπή συνεπάγεται, κατά κύριο λόγο, δικαιότερη κατανομή του πλούτου και όχι στέρηση των υπαρχόντων κάποιου. Με την ίδια λογική η μαύρη αγορά και η πορνεία δεν είναι ανήθικες εάν και εφόσον αποτελούν τον μοναδικό τρόπο επιβίωσης. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι κλέβουν, ότι συμμετέχουν σε μαυραγορίτικες δραστηριότητες ή ότι εκδίδονται – σημαίνει όμως ότι ακόμη κι εντός κάποιων νεανικών εκκλησιαστικών κύκλων το να διαπράττεις κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες είναι απαγορευμένο προκειμένου να επιβιώσεις δεν θεωρείται πιο ηθικά καταδικαστέο από το να λιμοκτονείς ή να αφήνεις την οικογένειά σου να λιμοκτονήσει. Το “αναγκαίο” έγκλημα αντιμετωπίζεται στη Γερμανία με περισσότερη επιείκεια από οπουδήποτε αλλού. Είναι μια έκφανση αυτού που ο συμμαχικός στρατιωτικός ιερέας ονομάζει “έλλειψη ηθικής”. Η βύθιση είναι σίγουρα πιο θεμιτή από τον αφανισμό».
