O θρίαμβος των άκρων{CR}

Είναι η εικόνα που περιγράφει όσο καμία άλλη αυτό που ενώνει τα δυο άκρα: οι χρυσαυγίτες να βγάζουν σέλφι με φόντο τις μπογιές που πέταξαν οι ρουβίκωνες. Δεν είναι μόνο η πράξη που ενώνει, είναι ο τόπος. Είναι το πλήγμα κατά της Βουλής. Είναι το πιστοποιητικό βανδαλισμού, ακροαριστερού και ακροδεξιού, μιας απροστάτευτης δημοκρατίας. Οι ρουβίκωνες βανδαλίζουν και οι χρυσαυγίτες ποζάρουν. Ο αντιδημοκρατικός ακτιβισμός και ο αντιδημοκρατικός τουρισμός. Ο θρίαμβος των άκρων.

Αλλά αυτό είναι και το βασικό ερώτημα. Πώς έμεινε απροστάτευτος ο χώρος που η δημοκρατία αναγνωρίζει ως ναό της; Πώς τα μέτρα φύλαξης σε μια τέτοια συγκυρία ήταν, αν όχι εντελώς ανύπαρκτα, εγκληματικά υποτυπώδη; Πώς δεν είχαν η κυβέρνηση και ο πρόεδρος της Βουλής σκεφτεί ότι το κτίριο του Κοινοβουλίου ήταν στόχος, ο ιδανικός στόχος για τον ακτιβιστικό ναρκισσισμό του Ρουβίκωνα που έχει τεθεί στην υπηρεσία του ναρκισσισμού του Κουφοντίνα;

Δεν είναι όμως μόνο η αδυναμία προστασίας που αφήνει απροστάτευτη τη δημοκρατία. Είναι και η σιωπή. Ωρες ολόκληρες μετά τον ανενόχλητο βανδαλισμό, το Μαξίμου δεν είχε πει τίποτε. Η κυβέρνηση δεν είχε πει τίποτε, το κυβερνών κόμμα τίποτε, οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος τίποτε. Είναι μια σιωπή που γίνεται εκκωφαντική εάν αντιπαρατεθεί με όσα είχαν λεχθεί παλαιότερα. Εάν αντιπαρατεθεί με τη θεσμική ανοχή του Βούτση στα πανό που είχαν σηκωθεί και πάλι στη Βουλή και την αντιθεσμική εντολή του στην αστυνομία να αφεθούν ελεύθεροι οι δράστες, με την πατρική προσέγγιση του Τόσκα ότι ο Ρουβίκωνας δεν είναι τίποτε περισσότερο από ιδεολογικό μωρό που μπουσουλάει, ή με τον βίαιο αφορισμό του Φίλη ότι οι μπογιές δεν είναι βία.

Friendly εξουσία

Τι είναι ο κουβάς με την μπογιά που εκτοξεύεται και σκάει στον τοίχο της Βουλής; Δεν είναι βία; Ρωτώντας κανείς δεν πέφτει μόνο σε ένα τείχος άρνησης και σιωπής. Πέφτει και στην όχι ακριβώς ομολογημένη πολιτική κατευνασμού που υιοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στους ρουβίκωνες πιστεύοντας πως έτσι θα τους τιθασεύσει. Απέναντι στο δόγμα της μηδενικής ανοχής που προωθεί η Κεντροδεξιά, η συριζαϊκή Αριστερά προκρίνει το δόγμα μιας friendly εξουσίας που φαντασιώνεται ότι έχει τις «άκρες», κάπου εκεί στις υπώρειες του κόμματος, για να χτίσει μια γέφυρα επικοινωνίας. Το δόγμα, με άλλα λόγια, πάει σετ με τη συριζαϊκή πεποίθηση πως οι ρουβίκωνες είναι «δικά μας παιδιά» – αρκεί να τους το πει κάποιος δικός μας για να το καταλάβουν.

Ο βαθμός της αποτελεσματικότητας αυτού του δόγματος φάνηκε από τις επιθέσεις του Ρουβίκωνα στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα έκλεισε στην οργάνωση το μάτι. Κι αυτό που πήρε πίσω ήταν γροθιές στα μούτρα.

ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ

Ηταν μια στιγμή θριάμβου των άκρων. Αλλά θα έκανε λάθος κανείς εάν πίστευε πως ήταν και η στιγμή της κορύφωσης. Πως η κλιμάκωση της φιλοκουφοντινικής δράσης δεν έχει κι άλλο. Από τις επιθέσεις του Ρουβίκωνα στη Βουλή και τα γραφεία κομμάτων έως την κατοικία του αμερικανού πρεσβευτή, αποδεικνύεται πως η φιλοδοξία των στόχων έχει εύρος. Το ένα άκρο επιτίθεται παντού. Μένει να φανεί σε πoια συντρίμμια θα ποζάρει το άλλο.