Πρόωρες κάλπες

Εγωισμός
Και όμως, παίζει σοβαρά να πάμε νωρίτερα στις εκλογές, και αυτό δεν είναι επειδή κάποιος «γαργαλάει» τον Πρωθυπουργό – όπως μας είχε από μόνος του ενημερώσει προ μηνός περίπου. Η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες είναι πάνω στο τραπέζι, ορθάνοιχτη, και είναι περισσότερο από ποτέ πιθανόν, αν στις κάλπες της επόμενης Κυριακής καταγραφεί καμιά διαφορά μεγαλύτερη των επτά μονάδων μεταξύ ΝουΔου – ΣΥΡΙΖΑ, ο άνθρωπος να τις προκηρύξει «για να τελειώνει μια ώρα νωρίτερα το μαρτύριο». Μάλιστα, υποστηρίζεται βάσιμα (εμένα μου το σφύριξε την Τετάρτη κυβερνητικό στέλεχος, από αυτά που δεν χάφτουν τα περί «μείωσης της διαφοράς» και τα «κλείνει η ψαλίδα») ότι αν η διαφορά είναι αυτού του μεγέθους, οι εκλογές, οι εθνικές εκλογές, θα πραγματοποιηθούν στις 23 Ιουνίου. «Θα τις έκανε και νωρίτερα, αν μπορούσε, αλλά μεσολαβεί η αργία του Αγίου Πνεύματος» μου πρόσθεσε – πράγμα που σημαίνει ότι στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν διχαστεί ήδη, μία εβδομάδα πριν από τις ευρωεκλογές, όχι για το «αν», αλλά για το «πότε».

Προσωπικά, αν με ρωτάτε, και επειδή τον Τσίπρα τον Κουρασμένο Β’ τον έχω μελετήσει, και νομίζω καλά, εκλογές θα έκανε και τώρα μαζί με τις ευρωεκλογές, αλλά είναι ο τραγικά μεγάλος εγωισμός του που τον απέτρεψε. Και το ίδιο θα γίνει και μετά τις εκλογές της Κυριακής. Γιατί έχει δηλώσει ότι θα εξαντλήσει την τετραετία και μετά θα προκηρύξει βουλευτικές εκλογές, και δεν θέλει με τίποτε να αυτοδιαψευσθεί. Γι’ αυτό και μόνο, το πιστεύω, θα καταπιεί αμάσητη τη διαφορά της άλλης Κυριακής, θα επαναλάβει ότι ήταν μια… δημοσκόπηση και θα ζήσει το όνειρο για άλλο ένα πεντάμηνο…

Τζόγος
Θα είναι βέβαια υποχρεωμένος να κάνει «μαύρο» καλοκαίρι, φοβούμενος κάθε μέρα μην του προκύψει κανένα φασούλι και επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο η θέση του, αλλά το παλικάρι θα τζογάρει. Αλλωστε ξέρει από αυτά. Από την εποχή που μαζευόταν μαζί με άλλα παιδιά στο γραφείο του πατρός Βασιλειάδη (του μπαμπά του υφυπουργού Αθλητισμού) και έπαιζαν ποκίτσα για να περάσει η ώρα, ξέρει ότι στα χαρτιά κερδίζουν δύο: αυτός που έχει την γκανιότα και εκείνος που έχει διάρκεια στο παιχνίδι.

Ο άνθρωπος συμπεριφέρεται, κατά τη γνώμη μου, όπως και ένας επαγγελματίας χαρτοπαίκτης: που χάνει όλη τη νύχτα, αλλά μένει στο παιχνίδι, συντηρείται όπως όπως και περιμένει εκεί κατά το ξημέρωμα, όταν οι υπόλοιποι δεν θα βλέπουν μπροστά τους από την κούραση και τη νύστα, να πάρει κανένα «κόλπο» (κανένα κούκο μονό ή καμιά μπόμπα χαρακίρι που ήταν και το φόρτε του, μου λένε) και να αρχίσει να ρεφάρει. Αυτό κάνει…

(Να με συγχωρεί το κοινό μου για τους χαρτοπαικτικούς όρους, αλλά δεν βρήκα κάτι άλλο να περιγράψω το γιατί, πέραν του αυταπόδεικτου εγωισμού του, ο πρόεδρος Αλέξης ο Κουρασμένος Β’ κρατάει αυτήν τη στάση – παραμένει δηλαδή πεισματικά στην εξουσία, όταν ολόκληρη η χώρα τού λέει «φύγε». Στη φυσική κούραση του Μητσοτάκη και του εκλογικού σώματος που ακολουθεί τη ΝΔ στοχεύει, πιστεύω…).

Περί συσπείρωσης
Διαβάζω εδώ κι εκεί αναλύσεις επί αναλύσεων σε σχέση με τις δημοσκοπήσεις κι αν όντως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πιθανότητες να το γυρίσει το ματσάκι. Βασίζονται όλες στην τεράστια συσπείρωση που εμφανίζει η ΝουΔου («παίζει» συνεχώς πάνω από το 80%) και στην αντίστοιχη ελλειμματική συσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ, που έως τις πολύ πρόσφατες δημοσκοπήσεις δεν έλεγε να ξεκολλήσει από το 50%-55% και να «φύγει» προς τα πάνω. Και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η μεν ΝουΔου δεν έχει πολλά περιθώρια να ανέβει, αλλά έχει, και πολλά μάλιστα, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εξ αυτού του λόγου, αν καταφέρει να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του, του 2015, θα κερδίσει τη μάχη. Συγγνώμη που εμπλέκομαι σε χωράφια που δεν με σπέρνουν (η μάχη των δύο μονομάχων ποσώς με απασχολεί, όπως έχω αναφέρει και κατά το παρελθόν…), αλλά αν αυτό το 45% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ είναι να επιστρέψουν πίσω, πότε ακριβώς περιμένουν να το κάνουν – και να το δηλώσουν κιόλας. Φτάσαμε μία εβδομάδα πριν από τις κάλπες, κι ακόμη εμφανίζονται ως διστακτικοί, και πάντως όχι κοντά στο κόμμα που επέλεξαν στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2015. Πότε θα επιστρέψουν; Μετά την Κυριακή, την άλλη, ενημερώνω, δεν θα έχει κανένα νόημα. Ο κύβος θα έχει ριφθεί…

Για μένα, αυτοί που έφυγαν, έφυγαν οριστικά. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Τώρα κάθονται και σκέφτονται να δώσουν ψήφο στο ΚΙΝΑΛ ή να προτιμήσουν άλλες λύσεις – το κόμμα της προέδρου Ζωής ή εκείνο του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Για πίσω δεν τους βλέπω…

«Κλείνει η ψαλίδα»
Οφείλω επίσης να σημειώσω ότι ένα από τα σοβαρά λάθη που κάνουν οι του ΣΥΡΙΖΑ, και ειδικά ο πρόεδρος Αλέξης ο Κουρασμένος Β’, είναι να δίνουν βάση στις αναλύσεις των δημοσκοπήσεων που κάνει ο «επιστήμονας» υπουργός Βερναρδάκης. Ο τύπος είναι λογικό να παρουσιάζει στον Τσίπρα και τους περί αυτόν μια στρογγυλεμένη εικόνα, διότι ελάχιστοι είναι αυτοί πέριξ του ηγέτη που τολμούν να του πουν την αλήθεια χωρίς να φοβούνται. Για παράδειγμα, είναι βέβαιο ότι ο πρόεδρος Αλέξης ο Κουρασμένος Β’ δέχθηκε ισχυρό πλήγμα στον πυρήνα του αφηγήματος με τίτλο «είμαι παιδί του λαού», που χρόνια πλάσαρε, με την υπόθεση των σκαφάτων διακοπών πέρυσι τον Αύγουστο, τρεις εβδομάδες μετά την εθνική τραγωδία στο Μάτι. Και μπορεί τότε οι πολίτες να χώνεψαν την ψεύτικη εκδοχή ότι δεν υπάρχουν δικές του και κυβερνητικές ευθύνες για την εκατόμβη των νεκρών, αλλά τώρα, μετά την αποκάλυψη για τις σκαφάτες (και… πουράτες) διακοπές στο σκάφος της Κατερίνας Παναγοπούλου, όλα τα συνέδεσε μια αόρατη γραμμή και οι πλέον δύσπιστοι αντιλήφθηκαν ότι ο κυνισμός του ατόμου δεν υπάρχει. Εξού και πληρώνει, μεταχρονολογημένα, την υπόθεση του σκάφους. Καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Εχει αποτολμήσει να του το πει κανείς; Οχι!

Του λένε μόνο ότι «κλείνει η ψαλίδα». Να προσέξουν να μην κοπούν, έτσι που κλείνει, αυτό έχω να συστήσω…

Amber Alert
Στο μεταξύ, «καλά σαράντα» να ευχηθώ σε εκείνη τη διαβόητη Προοδευτική Συμμαχία, την οποία έστησε ο πρόεδρος Αλέξης ο Κουρασμένος Β’, προκειμένου να ανοίξει τα κεντροαριστερά φτερά του και να επεκταθεί προς τα δεξιά του, διότι προς τα αριστερά πού να πήγαινε; Θα έπεφτε σε τοίχο. Η καημένη η Συμμαχία χάθηκε το ίδιο ξαφνικά όπως είχε μπει στη ζωή μας, και τα αλλεπάλληλα Amber Alert που εκδόθηκαν δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.

Για να αποδειχθεί για άλλη μία φορά ότι με πασαλείμματα και με «αρπαχτές» δεν γίνεται δουλειά. Κοροϊδία είναι, και όπως λέγαμε πιτσιρικάδες «όποιος κοροϊδεύει τον άλλο κοροϊδεύει τα μούτρα του».

Οι ψηφοφόροι δεν έδειξαν να τσιμπάνε, οι ψηφοφόροι του ΚΙΝΑΛ έμειναν μπετόν στην επιλογή τους – εξού και ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε με κέρδη ψίχουλα μετά τις μετρήσεις που έγιναν. Αναμενόμενο και αναπόφευκτο.

Φταίει και ο Τσίπρας όμως. Αντί να βάλει στο ψηφοδέλτιο τον εμβληματικό Στέφανο (Τζουμάκα, φίλο μου) ή τον αγωνιστή Γιάννη (Ραγκούση, φίλο μου επίσης), συμπλήρωσε το ψηφοδέλτιο με τριτοτέταρτες επιλογές. Μα τέτοια λάθη γίνονται; Δεν γίνονται…