Ο Τσίπρας {LF}και το ψέμα {CR}

Πιστεύω ότι ο Αλέξης Τσίπρας και γενικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα πρόβλημα με την πραγματικότητα και την αλήθεια αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πάντα ψεύδονται. Το να μην απηχείς την πραγματικότητα μπορεί να είναι αποτέλεσμα και κακών εκτιμήσεων, έλλειψης γνώσης ή  «αυταπάτης», όπως μάλλον ορθά είχε δηλώσει ο Πρωθυπουργός.

Το ψέμα είναι ένα φαινόμενο άλλου επιπέδου. Σημαίνει ότι ξέρεις την πραγματικότητα και την παραποιείς για κάποιο λόγο: συνήθως παραπλανείς για ιδιοτελή συμφέροντα. Τα ψέματα συνηθίζονται από τους πολιτικούς. Ειδικά πριν από τις εκλογές. Αυτά μπορεί να είναι μεγάλα ψέματα, κανονικού μεγέθους ή ψεματάκια! Αυτοί οι πολιτικοί που ψεύδονται όταν χρειαστεί πράττουν το σωστό, επειδή δεν έχουν αυταπάτες, μόνο ψεύτες είναι. Και για αυτό είναι λιγότερο επικίνδυνοι.

Αν ο Τσίπρας ήταν ένας απλός ψεύτης δεν θα προσπαθούσε επί μήνες μαζί με τον Βαρουφάκη, τον Λαφαζάνη, κ.ά. να πείσει την Ευρωπαϊκή Ενωση να αλλάξει πολιτική. Θα ήξερε ότι αυτά δεν γίνονται και θα έκανε την στροφή των 180 μοιρών από την πρώτη μέρα. Δεν θα επιβάρυνε τη θέση του και δεν θα υποχρεωνόταν στο τέλος να κάνει την κωλοτούμπα των 360 μοιρών με μεγάλο κόστος για τη χώρα και τον ίδιο. Αυτό με κάνει να πιστεύω ότι δεν ήταν ψεύτης αλλά είχε αυταπάτες. Τουλάχιστον, σχετικά με το τι είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση και η οικονομία. Και για τα αγγλικά του.

Οταν ήρθε στην εξουσία πίστευε αυτά που έλεγε: σκληρή διαπραγμάτευση, τερματισμός των Μνημονίων με ένα νόμο, παροχές, κ.ά. Αυτά τα είχε μάθει βασικά από τον Βαρουφάκη, ο οποίος ακόμη τα πιστεύει ή λέει ότι τα πιστεύει – δηλαδή μπορεί να ψεύδεται. Βέβαια αυτό το πιστεύω ήταν συμβατό και την ιδεολογία του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα ξέρει. Ορισμένα τα έμαθε στην πορεία. Το ερώτημα είναι αν σήμερα έχει κάποιες άλλες αυταπάτες ή αν απλώς ψεύδεται. Φοβάμαι ότι σε πολλά θέματα δεν ψεύδεται! Λέει π.χ., «Εμείς ήρθαμε για να σας βγάλουμε από τα Μνημόνια, και αυτό το επιτύχαμε». Νομίζω το πιστεύουν. Ενώ δεν ήρθαν για να μας «βγάλουν» από τα Μνημόνια αλλά για να τα καταργήσουν. Αλλά τα εφάρμοσαν. Το να βγούμε από το Μνημόνια ήταν το σχέδιο όλων, και η πρώτη που το ήθελε ήταν η τρόικα. Ποιος δεν ήθελε να εφαρμοστεί και να τελειώνουμε με την επιτήρηση; Ακούω τη σημερινή ρητορική, βλέπω την αυτοπεποίθηση και φοβάμαι ότι τα πιστεύουν. Είναι από τις σπάνιες φορές που η έλλειψη του ψεύδους με τρομάζει.

Και αυτό επειδή ξέρουμε τους λόγους του ψέματος: στη βάση υπάρχει το προσωπικό ή το κομματικό συμφέρον, αλλά δεν υπάρχει απαραιτήτως η άγνοια. Ποια είναι όμως η πηγή της «αυταπάτης» και των ψευδαισθήσεων; Δεν είναι η μεγάλη διάσταση που μας χωρίζει από την πραγματικότητα; Δεν είναι η άγνοια των απλών καταστάσεων; Δεν είναι οι ρομαντικές φαντασιώσεις; Μια ξεπερασμένη πίστη που δεν τολμούμε να εγκαταλείψουμε επειδή δεν μπορούμε να την αντικαταστήσουμε και δεν αντέχουμε το κενό που θα αφήσει πίσω της;

Ηθικά ο ψεύτης είναι κατακριτέος, αλλά πολιτικά χειρότερος είναι αυτός που δεν γνωρίζει το περιβάλλον του. Ο ψεύτης μπορεί να πορευτεί σωστά αν το θελήσει ή αν χρειαστεί, αλλά ο ρομαντικός με τις φαντασιώσεις θα επαναλαμβάνει τα λάθη του.

Ο Ηρακλής Μήλλας είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης και έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια της Ελλάδας και της Τουρκίας. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ο οικογενειακός τάφος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης