Τσίπρας εναντίον Τσίπρα

Δεν έχει σημασία η απόσταση του χρόνου. Αντίθετα, είναι η απόσταση που δίνει αξία στον διάλογο ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα του 2015 και εκείνον του 2019. «Ε, δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, κάποιοι ήταν ομοτράπεζοι στα κότερα μεγαλοεπιχειρηματιών» καταγγέλλει ο πρώτος. «Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα εάν κάποιοι υπουργοί μου έχουν ταξιδέψει με σκάφη, δεν είναι αυτό το πρόβλημα» απαντά ο δεύτερος.

Αλλά πρόβλημα υπάρχει. Υπάρχει για τον ίδιο τον Τσίπρα που αυτοαναιρείται και αυτοδιαψεύδεται με αυτόν τον διάλογο της αυτοααναίρεσης και της αυτοδιάψευσης. Και υπάρχει και εξαιτίας όλων των συνειρμών που μπορεί άθελά του να κάνει κανείς. Με δεδομένο ότι είναι απίθανο να έμειναν τόσες ημέρες νηστικοί στα σκάφη ο Πρωθυπουργός ή οι υπουργοί του και άλλο τόσο απίθανο να έφαγαν σε μια γωνία μόνοι τους, μήπως έτυχε να γίνουν και οι ίδιοι ομοτράπεζοι μεγαλοεπιχειρηματιών; Θα έτυχε. Μήπως τα έφαγαν τελικά όλοι μαζί; Τα έφαγαν.

Ο διάλογος του Τσίπρα με τον Τσίπρα, ή μάλλον ο διάλογος Τσίπρα εναντίον Τσίπρα, δεν προσφέρεται μόνο για εύκολες ασκήσεις στον λαϊκισμό, σπορ στο οποίο ο ίδιος ο Τσίπρας επιδόθηκε με απαράμιλλο ζήλο μέχρι να συγκρουστεί με τον ίδιο του τον εαυτό. Προσφέρεται και για να επιλέξει κανείς. Προτιμά τον Τσίπρα που καταγγέλλει τα κότερα ως εστίες διαπλοκής ή τον Τσίπρα που τα αναγορεύει σε πλωτές ασπίδες της ιδιωτικότητας; Τον Τσίπρα που αποστρέφεται τις ελίτ ή τον Τσίπρα που τις συναναστρέφεται; Τον Τσίπρα που καπηλεύεται το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς ή εκείνον που το έκανε σκόνη; Τον αθεράπευτα λαϊκιστή Τσίπρα ή εκείνον που απολαμβάνει την επικούρεια πλευρά της εξουσίας; Τον αχόρταγο ριζοσπάστη ή τον χορτασμένο αστό;

Οπως ο κυνισμός του ριζοσπάστη Τσίπρα ήταν αδύνατον να μετατρέψει τον Τσίπρα σε επαναστάτη, έτσι και ο κυνισμός του αστού Τσίπρα είναι αδύνατον να τον μετατρέψει σε σοσιαλδημοκράτη. Αν όμως θα έπρεπε να επιλέξει κανείς ανάμεσα στους δυο κυνισμούς θα επέλεγε τον δεύτερο. Θα επέλεγε τον κυνισμό που αποστερεί τον Τσίπρα από τα βέλη του τοξικού λαϊκισμού του. Οι εκλογές στο τέλος της τετραετίας; Μα είναι η απόδειξη ότι η Ελλάδα είναι μια κανονική χώρα, είπε στην ίδια συνέντευξη στον Alpha. Ή μήπως το είπε στον Τσίπρα που πριν από τέσσερα χρόνια χρησιμοποίησε την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας για να προκαλέσει εκλογές; Σε αυτόν τον είπε. Το είπε στον Τσίπρα που θα αγκαλιαζόταν με τον Καμμένο, ο Τσίπρας που θα διέψευδε μια μέρα τον εαυτό του με ένα πούρο στο στόμα.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Δεν είναι ακριβώς κανονική η χώρα της οποίας ο Πρωθυπουργός κρύβει τις διακοπές του. Ούτε μια χώρα της οποίας ο Πρωθυπουργός δεν βλέπει το πρόβλημα στο ίδιο το γεγονός αλλά στην αποκάλυψη του γεγονότος. Περιορίζοντας το πρόβλημα στην αποκάλυψη του γεγονότος, ο Τσίπρας αποκάλυψε αυτό που θεωρεί ως πραγματικό πρόβλημα για τον ίδιο. Το πρόβλημά του είναι τα μέσα ενημέρωσης, χωρίς τα οποία το κότερο δεν θα υπήρχε. Είναι μια δημοκρατία που, όταν λειτουργεί κανονικά, στα μάτια του ίδιου φαντάζει ως μεταδημοκρατία.