{T16}Εναν ιππόδρομο πίσω{T16}{CR}

Εχει τα ζάρια στο χέρι του. Τα ρίχνει. Φέρνει εξάρες. Τα ξαναρίχνει. Φέρνει πεντάρες. Ρίχνει τέσσερα δύο. Ρίχνει ο άλλος. Φέρνει ντόρτια. Τα ξαναπιάνει στα χέρια του. Φέρνει τριάρες. Κάνει «βόλτα» (κερδίζει διαδοχικά, ξεκινώντας από δεξιά προς τα αριστερά, όλους τους παίκτες που είναι γύρω από το τραπέζι). Σύνηθες φαινόμενο στο μπαρμπούτι. Πάντα κάθε φορά, κάποιος θα έχει εύνοια και θα ρίξει πολλές συνεχόμενες «καλές» (ζαριές). Κι αντίστοιχα θα ρίχνει «άσχημες» αυτός που είναι απέναντί του. Συμβαίνει συχνά. Στο ποδόσφαιρο αντίθετα, αν συμβεί, θα συμβεί μία φορά. Δεν ξαναγίνεται. Σ’ ένα πρωτάθλημα 30 αγωνιστικών, να ρίξεις έξι φορές τα ζάρια και να έρθουν και τις έξι όπως θέλεις εσύ. Αφού πρώτα έχεις ρίξει άλλες έξι ζαριές στις μεταγραφές και σου έχουν κάτσει και οι έξι. Εγινε αυτό στην περσινή σεζόν με την ΑΕΚ. Δεν θα μπορούσε να ξαναγίνει. Και δεν έγινε.

Γύμνια

Η νίκη του ΠΑΟΚ στον τελικό του Σαββάτου ήταν το λιγότερο. Το χειρότερο ήταν η εικόνα. Η ΑΕΚ να έχει ένα ημιχρόνιο για να ρεφάρει το γκολ του Ακπομ και να μην κάνει μία ευκαιρία. Ούτε μία. Να μην καταφέρει να βγάλει έναν συνδυασμό, κι ας είναι άστοχη η τελική προσπάθεια. Ούτε έναν. Να μην μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο. Οπως δεν έπαιξε σε κανένα από τα κρίσιμα παιχνίδια της σεζόν. Σε κανένα. Εξού και το -23 από τον πρωταθλητή ΠΑΟΚ (και -18 από τον δεύτερο Ολυμπιακό). Η εικόνα της ΑΕΚ στον τελικό, απέναντι μάλιστα σ’ έναν ΠΑΟΚ που έπαιζε στο ρελαντί, αποτύπωσε τη γύμνια αυτής της ομάδας. Αυτό ακριβώς που βλέπαμε όλη τη σεζόν, το είδαμε και στο φινάλε. Δεν ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ο τελικός. Ηταν μία ακόμα σταγόνα στον ωκεανό της μετριότητας. Να το ξαναπούμε για μία ακόμα φορά. Χωρίς εξτρέμ και δεκάρι, τι μπάλα να παίξεις; Γι’ αυτό και η ΑΕΚ δεν έπαιξε σε κανένα από τα επτά ντέρμπι της σεζόν.

Ταβάνι

Γι’ αυτό και δεν κέρδισε κανένα. Χωρίς ποιότητα δεν πας πουθενά. Κι από τη στιγμή που δεν διαθέτεις λεφτά να την αγοράσεις, ποντάρεις στις ζαριές που λέγαμε. Βγήκε πέρυσι η ζαριά του Λάζαρου, βγήκε η ζαριά του Κονέ. Αλλες «ζαριές» κάτσανε κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών. Το γκολ του Γιακουμάκη στο Καραϊσκάκης. Το γκολ του Λιβάγια στη Λεωφόρο. Το «μπρος – πίσω» Ποντίκη – Κομίνη, όταν ξεκινήσανε για τη σέντρα στο γκολ του Βαρέλα. Η μπούκα του Ιβάν με το κουμπούρι. Και καθώς καθότανε η μία ζαριά μετά την άλλη, η ομάδα το πίστεψε. Απέκτησε αυτοπεποίθηση. Υπερέβαλε, ξεπέρασε τις δυνατότητές της. Τρύπησε το ταβάνι της κι έκανε σε σχέση με τα κυβικά της εξαιρετική σεζόν. Συνυπολογίζοντας και την αήττητη πορεία στο Γιουρόπα Λιγκ. Μπορεί όμως στο ποδόσφαιρο να παίζει ρόλο η τύχη, αλλά τυχερό παιχνίδι δεν είναι. Να ποντάρεις συνέχεια στο «χέρι» σου.

Καθρέφτης

Ο κανόνας στο ποδόσφαιρο είναι «money talks». Κάτι πρέπει να βάλεις πάνω στο τραπέζι. Ειδικότερα μάλιστα όταν κάνεις πρωταθλητισμό. Αυτή τη σεζόν, έγινε το φυσιολογικό. Δεν μίλησαν τα ζάρια. Μίλησαν τα λεφτά. Αποτέλεσμα, οι πρωταθλητές να τερματίσουν έναν ιππόδρομο πίσω. Στο -23 και -18 αντίστοιχα από ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό. Είναι ο καθρέφτης της πολιτικής λιτότητας που εφαρμόζεται στους Κιτρινόμαυρους. Οχι μόνο κανείς δεν βάζει λεφτά στην ομάδα, αλλά είναι η ομάδα (με τα 25 εκατ. του Τσάμπιονς Λιγκ) που βάζει πλάτη και χρηματοδοτεί το γήπεδο. Από τη στιγμή που η πολιτική αυτή είναι παγιωμένη και δεν αλλάζει, δεν αλλάζουν και οι προοπτικές. Η ΑΕΚ έφτασε απρόσμενα στην κορυφή, ήταν όμως μοιραίο, αναπόφευκτο, να έρθει στα ίσα της. Ο,τι πληρώνεις βλέπεις μέσα στο γήπεδο. Από τη στιγμή που δεν πληρώνεις, θα βλέπεις τις πλάτες των άλλων. Κι από απόσταση μάλιστα. Τα ζάρια μία φορά κάθονται.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Είδε κανείς καμιά γυναίκα ποδοσφαιριστή στο ΟΑΚΑ;