Στις λάσπες

Το θέμα της περασμένης εβδομάδας ήταν οι συνεδριάσεις της Βουλής με αφορμή την πρόταση μομφής κατά του Παύλου Πολάκη που ο Αλέξης Τσίπρας κοπτοέραψε σε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Και το θέμα των συνεδριάσεων, έτσι όπως διακινήθηκε στα μέσα ενημέρωσης και το Διαδίκτυο, ήταν οι αντεγκλήσεις μεταξύ Πρωθυπουργού και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που έριξαν το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου και «τι πράγματα είναι αυτά;» και «όλοι ίδιοι είναι» και άλλα τέτοια ισοπεδωτικά. Δίκαιες οι κρίσεις, όντως το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου πιάνει χώμα, αλλά, ισοπεδώνοντας το πρόβλημα, δεν το λύνουμε. Αντίθετα, το μπετονάρουμε. Για να το λύσουμε πρέπει να σκάψουμε στα πολιτικά μας ήθη για να δούμε τις απαρχές του. Δεν θα χρειαστεί να γίνουμε και επίμονοι σκαπανείς άλλωστε…

Πότε άρχισε να μπάζει λασπόνερα ο πολιτικός διάλογος; Δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια, ο καθένας μας εξάλλου διασώζει στη μνήμη του εκείνη την κομβική στιγμή που συνειδητοποιεί ότι η πάλαι ποτέ εξαίρεση εγκαθίσταται ως κανόνας. Εγώ, για παράδειγμα, θυμάμαι την προεκλογική ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη Ρόδο, τον Ιανουάριο του 2015. Την είχε κλείσει λέγοντας με παλλόμενη φωνή: «Ιδού η Ρόδος, σε λίγο έρχεται και το πήδημα». Χιούμορ ΚΨΜ της δεκαετίας του 1970 με αναφορές που αν τις υπονοούσε σήμερα πολιτικός αντίπαλος του Πρωθυπουργού η κυρία Κούβελα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας Φύλων θα έβγαζε φιρμάνι περί σεξισμού και στην ΕΡΤ θα το έπαιζαν λούπα σε όλες τις εκπομπές.

Και μετά ήρθε ο Πολάκης και ο πολακισμός. Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας μόλυνσης. (Μην ξεχνάμε πώς ανταμείφθηκαν δημοσιογράφοι που έπιασαν στασίδι εξουσίας λόγω των βωμολοχιών τους.) Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας δεν είναι ένας αψύς τύπος που τα λέει χύμα. Είναι η επιτομή τού «κάνε με τρελό (στην προκειμένη περίπτωση και υβριστή) να με φοβάται ο κόσμος». Και από ένα σημείο και μετά το «εμείς δεν θα πέσουμε στο επίπεδό τους» είναι ανοχή που σιγά σιγά παίρνει τα χαρακτηριστικά τής – έστω και ακούσιας – συγκάλυψης. Ο ανθρωπότυπος που δεν μπορεί να ενστερνιστεί την ανωτερότητα, ούτε συγκινείται ούτε συνετίζεται από αυτήν. Την εκλαμβάνει ως αδυναμία και αυτοντοπάρεται ακόμη περισσότερο.

Το λέει και ο λαός μας : «Για να πιάσεις το γουρούνι, πρέπει να μπεις στις λάσπες». Μόνο αν το γουρούνι φύγει μπορεί να καθαριστεί το χοιροστάσιο.