Η διπλή εκδίκηση

Εκδικήθηκε η Ιστορία; Η πραγματικότητα; Ή μήπως, με έναν αριστοτεχνικά σπάνιο συνδυασμό, εκδικήθηκαν η Ιστορία και η πραγματικότητα μαζί; Αυτή η διπλή εκδίκηση μοιάζει να είναι μια λογική εξήγηση για το γεγονός ότι στο προεκλογικό σποτ του ΣΥΡΙΖΑ, ένα προεκλογικό σποτ μόλις 59 δευτερολέπτων, κατάφεραν να παρεισφρήσουν και ο Ιωάννης Μεταξάς και ο Μανώλης Πετσίτης. Και αυτό που δεν έχει υπάρξει ποτέ η Αριστερά στην Ελλάδα, μια στρατιωτική δικτατορία, αλλά και αυτό που φαίνεται να έγινε, μια εξουσία υπόγειων διαδρομών.

Ενδεχομένως να μην μπορούσε να γίνει διαφορετικά για ένα κόμμα που αποδεικνύεται τόσο αδηφάγο όσο και φιλόδοξο. Για να καταλήξει στον Αλέξη Τσίπρα, το σποτ ξεκινάει από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Στο μεταξύ, και με την ιλιγγιώδη ταχύτητα που εναλλάσσονται τα καρέ της ιστορικής διαδρομής, χωρούν οι πάντες και τα πάντα. Μεταξάς και Πετσίτης; Οχι μόνο. Καποδίστριας και Μακρυγιάννης, Τρικούπης και Παλαμάς, Βενιζέλος και Αναγνωστάκης, Καζαντζάκης και Καρυωτάκης, Καβάφης και Παπανικολάου, Τσαρούχης και Γλέζος. Αλλά εάν δεν λείπει η Επανάσταση του ’21 γιατί να λείπει η Μικρασιατική Καταστροφή; Γιατί να λείπει το Αλβανικό Επος; Τα μακρονήσια και ο Βελουχιώτης; Η άγνωστη επονίτισσα και ο Πλουμπίδης; Ο Μπελογιάννης και ο Εμπειρίκος; Ο Γκάτσος και ο Ρίτσος; Η Κάλλας και ο γέρος Παπανδρέου; Ο Λαμπράκης και ο Παναγούλης; Ο Ξυλούρης, ο Λοΐζος, ο παλιός Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου; Ο Τεμπονέρας; Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος αλλά και ο Χάρρυ Κλυνν;

Το διαπιστώνει εύκολα κανείς. Ο Μεταξάς και ο Πετσίτης δεν είναι οι μοναδικοί παράταιροι όταν στριμώχνονται όλα αυτά τα πρόσωπα και μερικά ακόμη στα πρώτα τριάντα δευτερόλεπτα ενός προεκλογικού σποτ. Είναι τα δευτερόλεπτα που μεσολαβούν μέχρι να εμφανιστεί ο ίδιος ο Τσίπρας ως δεσπόζουσα μορφή στην πινακοθήκη. Ως επαναστατική, πολιτική και πολιτισμική συνέχεια μιας ιστορίας 200 χρόνων και με τον Πετσίτση ως φόντο στην Καισαριανή μέχρι να εξαφανιστεί από το κάδρο στη διορθωμένη εκδοχή. Μεσολαβούν και πολλές εικόνες. Ακόμη και για το δημοψηφισματικό Οχι που έγινε Ναι υπάρχει θέση. Ακόμη και για το μπρούντζινο μνημείο του Παύλου Φύσσα.

Δεν χαρακτηρίζει το λάθος του Μεταξά τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον χαρακτηρίζει όμως ο τρόπος που έπεσε σε όλα αυτά τα πρόσωπα: αχόρταγα, ανοικονόμητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ απλώθηκε τόσο πολύ στην Ιστορία που έφτασε να ρουφήξει ακόμη και τον Μεταξά. Απλώθηκε σαν να μην είναι αυτό που είναι, αλλά σαν να είναι τα πάντα. Ο λόγος είναι προφανής, ο Τσίπρας στη συριζαϊκή σκηνοθεσία της Ιστορίας δεν είναι απλώς Πρωθυπουργός, είναι εθνικός ηγέτης. Αλλά να τι συμβαίνει όταν θέλει κανείς να είναι τα πάντα: καταλήγει να μην είναι τίποτα.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ

Ο Μεταξάς και ο Πετσίτης παρεισέφρησαν κατά λάθος. Αλλά εξίσου κατά λάθος έλειψε ό,τι έλειψε; Κατά λάθος υποεκπροσωπήθηκε η καταδίκη της Χρυσής Αυγής με το μπρούτζινο μνημείο του Παύλου Φύσσα και μόνο; Κατά λάθος έλειψαν από ένα προεκλογικό σποτ που παρουσιάζει την ιστορία και ως ιστορία θυμάτων τα θύματα της 17 Νοέμβρη και της Marfin; Αν ναι, ο Μεταξάς δεν είναι ασφαλώς το μοναδικό λάθος. Και οπωσδήποτε δεν είναι και το μικρότερο.