Ψιτ, καμαρότε!

Στην «Κυρία και τον ναύτη», την πασίγνωστη ταινία της Λίνας Βερτμίλερ (παραγωγής 1974), η οποία τίναξε στον αέρα τα σεξουαλικά και πολιτικά ήθη της Ιταλίας, ο καμαρότος δεν είχε κινητό. Πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε; Είχε όμως δυο τεράστια πράσινα μάτια, γουρλωτά σαν του Τζιανκάρλο Τζιανίνι, με τα οποία σάρωνε την παμπλουτίδου Μαριάντζελα Μελάτο να λιάζεται γυμνόστηθη στο ντεκ του πλεούμενου, αδιαφορώντας για την εργασιακή και σεξουαλική κακοποίηση του προλετάριου. Φύσηξε όμως βοριάς, σηκώθηκε κύμα, βγήκε η τάπα, τούμπαρε το κότερο και βρέθηκαν σ’ ένα έρημο νησί αυτός, αυτή κι ένας κοκοφοίνικας. Το τι είδαν τα ματάκια του κοκοφοίνικα, μπορείτε να το φανταστείτε κι από μόνοι σας…

Στο Ιόνιο δεν έχει κοκοφοίνικες, έχει όμως κροκάλες. Διαφορετικός βαθμός δυσκολίας. Μη διαχειρίσιμος, όπως έδειξε η εξέλιξη της ιστορίας μας. Διότι, για να παραβλέψεις την ισχυρότατη πιθανότητα να σε φωτογραφίσει κρυφά ο καμαρότος με το κινητό του, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή ότι αγνοείς πως υπάρχει εργατική τάξη ή ότι θεωρείς πως είστε ίσα κι όμοια: εσύ με την πουράκλα στον καναπέ κι αυτός να βαράει προσοχές με τον δίσκο στο χέρι.

Βασικά, δεν είναι να έχεις εμπιστοσύνη σε κανέναν. Αν είχε ζητήσει τη γνώμη μου, θα του είχα υποδείξει να πάρει μαζί του για το σέρβις τον Νίκο τον Παππά ή τον Τζανακόπουλο που είναι παστρικοί, βασταγεροί και εχέμυθοι. Δεν ξέρω βέβαια αν τα καταφέρνουν εξίσου καλά και στα κοκτέιλ αλλά γι’ αυτό θα είχαμε τον Καρανίκα. Το τέλειο σταφ, εδώ που τα λέμε, για να πάει κανείς με το κεφάλι του ήσυχο διακοπές κερασμένες. Αν και ούτε έτσι μπορείς να είσαι σίγουρος. Γιατί ο κεραστής, ως εκ της θέσεώς του, δεν πα’ να τον κεράσεις με το αθάνατο νερό – ΔΟΕ και κουραφέξαλα – αυτός θα βρίσκει πάντα τρόπο να σου το κοπανάει, να σου θυμίζει την τράκα και να σου βαράει το νταούλι. Οπότε, χόρευε τώρα πάνω στις κροκάλες. Και ψιτ, κύριε καμαρότε! Ν’ αγιάσει το κινητούλι σου!