Εμφανίσεις και εξαφανίσεις

Ας δούμε την ιστορία με τη σειρά εμφανίσεως. Πρώτα εμφανίστηκε κάποιος του Ρουβίκωνα για να απειλήσει τους δικαστές που θα κρίνουν το αίτημα άδειας του Κουφοντίνα. Επειτα εμφανίστηκε ξανά ο ίδιος για να ισχυριστεί πως η απειλή δεν ήταν ακριβώς απειλή αλλά κάτι σαν λογικό συμπέρασμα στη λογική του Ρουβίκωνα. Μετά εμφανίστηκε η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων για να ζητήσει την προστασία της Πολιτείας. Και μόνο τότε αλλά μόνο τότε, σαν να ξύπνησε από βαθύ λήθαργο, εμφανίστηκε κάποια εκπρόσωπος της Πολιτείας για να πει πως η Πολιτεία περιφρουρεί τους λειτουργούς της, να μην ανησυχούν καθόλου, τους περιφρουρεί «χωρίς αστερίσκους».

Αλήθεια; Μπορεί με αυτή τη σειρά εμφανίσεως να εμπνεύσει και το παραμικρό αίσθημα ασφάλειας μια Πολιτεία στους λειτουργούς της; Μπορεί με τέτοιες επιδόσεις αφωνίας να πείσει μια Δημοκρατία πως αμύνεται απέναντι σε αυτούς που την απειλούν; «Η απειλή χρήση βίας προκειμένου να καμφθεί η ελεύθερη βούληση των ατόμων συνιστά κλασική φασιστική μέθοδο» λένε στην ανακοίνωσή τους οι δικαστικοί λειτουργοί. Κάποιοι θα έπρεπε να μιλήσουν για να καλυφθεί το κενό της σιωπής. Από κάπου θα έπρεπε να ακουστεί πως η απειλή της βίας δεν είναι τίποτε περισσότερο από εκφασισμός της δημόσιας ζωής. Αλλά αυτοί οι κάποιοι δεν θα έπρεπε να είναι οι δικαστές. Δεν θα έπρεπε να είναι αυτή η σειρά εμφανίσεως.

Καθήκον

Δεν θα έπρεπε ένας θεσμός να υπενθυμίζει σε έναν άλλον ποια είναι η δουλειά του. Να υπενθυμίζουν οι δικαστές στην κυβέρνηση πως «καθήκον της Πολιτείας είναι να περιφρουρεί τους λειτουργούς της και να διασφαλίζει τις συνθήκες εκείνες που επιτρέπουν την ανεπηρέαστη άσκηση του δικαιοδοτικού τους έργου». Με απλά λόγια, δεν μπορείς να δικάσεις με τους Ρουβίκωνες πάνω από το κεφάλι σου. Δεν μπορείς να έχεις καθαρή κρίση όταν ο Ρουβίκωνας σου λέει, σαν να κάνει εκείνη την κορλεονική προσφορά που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, πως η απόφαση να μη χορηγηθεί άδεια στον Κουφοντίνα «θα επηρεάσει άμεσα τη ζωή του Δημήτρη, τη ζωή τη δικιά μας και τη ζωή τη δικιά τους».

Αντανακλαστικά

Μπορείς όμως να κυβερνήσεις με τους Ρουβίκωνες; Αν κρίνει κανείς με βάση τα αντανακλαστικά της, η Παπακώστα μάλλον δεν μπορεί. Αλλά η Παπακώστα δεν είναι η κυβέρνηση, είναι ένα είδος παρεμπίπτουσας στην κυβέρνηση. Κυβέρνηση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι όταν ένα λαλίστατο κόμμα σιωπά απέναντι στους Ρουβίκωνες, όταν κομματικοί και κυβερνητικοί λεξιπλάστες δεν βρίσκουν δυο λέξεις να γράψουν, τότε οι δικαστές έχουν μάλλον λόγους να ανησυχούν. Οχι πια για τη σειρά εμφανίσεως των πρωταγωνιστών σε μια ιστορία βίας και απειλών. Αλλά για τη δική τους σειρά εξαφανίσεως.

ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ

Η αφωνία δεν είναι στιγμιαία, είναι παρατεταμένη. Το κόμμα δεν έχασε τις λέξεις μόνο στις απειλές κατά του Ρουβίκωνα, τις έχασε και στην επέτειο των εννέα ετών από τη δολοφονία των υπαλλήλων της Marfin και του εμβρύου που κυοφορούσε μία από αυτές. Μπορεί να δει κανείς τις δυο αυτές περιπτώσεις αφωνίας ως συμπτωματικές. Αλλά μπορεί και να μην υποβάλει την τύχη του στη ρουλέτα των τυχαίων συμπτώσεων. Να υπακούσει στη λογική πως στην πολιτική σχεδόν τίποτε δεν είναι τυχαίο.