«Η Βίκυ που με έβγαλε ξανά στο φως»

Αν σας ζητήσω να ανατρέξετε στο γεγονός εκείνο που σας οδήγησε στη μουσική, πού θα σταματούσατε;

Ο πατέρας μου (σ.σ.: ο συνθέτης Γιώργος Πλάτων) βεβαίως μου αποκάλυψε τη μαγεία της μουσικής. Αλλά είχα αρχίσει να παίζω πιάνο όταν ήμουν δυόμισι ετών χωρίς καμία καθοδήγηση. Μπορούσα να επαναλαμβάνω τους ήχους που άκουγα όταν καθόταν στο πιάνο ο πατέρας μου ή ό,τι άκουγα στο ραδιόφωνο. Από πολύ νωρίς άρχισα να φτιάχνω δική μου μουσική. Με δίδαξε και με καθοδήγησε ο πατέρας μου χωρίς να με πιέζει.

Τι σημαίνει «χωρίς πίεση»;

Με βοήθησε ν’ ανακαλύψω τον κόσμο με έναν ευγενή τρόπο, σαν παιχνίδι, αβίαστα. Η σχέση μου με τον πατέρα μου ήταν υπέροχη, σε αντίθεση με τη μητέρα μου που ήταν πολύ δύσκολη.

Από πάντα ή εξελίχθηκε έτσι; 

Ηταν αυταρχική. Εκείνο ωστόσο που θυμάμαι έντονα ήταν η εγκατάλειψη που ένιωθα όταν με άφηνε στην εκάστοτε βοηθό του σπιτιού για να βγαίνει με τις φίλες της. Μου έλεγε βέβαια ότι πάει στον γιατρό, όμως καταλάβαινα ότι δεν ήταν αλήθεια.

Και πώς αντιδρούσατε;

Εσωστρεφώς. Κλεινόμουν στον εαυτό μου γιατί ένιωθα την απόρριψη. Την ίδια στιγμή προσπαθούσε να επιβάλει ό,τι θεωρούσε αυτή σωστό και ωραίο για μένα. Ισως ακούγεται τραβηγμένο, αλλά ασφυκτιούσα όταν μου φορούσε ό,τι ήθελε εκείνη ή μου έφτιαχνε τα μαλλιά όπως της άρεσαν χωρίς να λάβει ούτε για μία φορά υπόψη τι άρεσε σε μένα. Ενιωθα απίστευτη πίεση. Ετσι δομήθηκε μια δύσκολη σχέση.

Σας υποστήριξε στο κομμάτι της μουσικής; 

Η αλήθεια είναι πως ναι. Δεν ανακατεύτηκε ποτέ με αρνητικό τρόπο. Ομως παρενέβη στην ερωτική μου ζωή. Και μάλιστα με καταστροφικό τρόπο. Απέρριπτε τους συντρόφους μου. Ημουν μικρή και δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Από τα 30 μου και μετά ας πούμε ότι απέκτησα τον έλεγχο. Ωστόσο η ζημιά είχε γίνει.

Πότε νιώσατε ότι οι επεμβάσεις της ήταν καταστροφικές για σας;

Στα 22 μου. Σπούδαζα στη Βιέννη και συζούσα με ένα αγόρι με το οποίο συνεργαζόμασταν. Τότε έγραψα τα πρώτα μου τραγούδια σε δικούς του στίχους. Ηταν μια πολύ ωραία σχέση με βαθιά αγάπη. Ηρθε η μητέρα μου να μας επισκεφτεί και φυσικά επενέβη με τρομακτικό τρόπο.

Πώς δηλαδή; 

Του φερόταν άσχημα. Πάθαινε κρίσεις και σε κάποια κορύφωση πήγε να πέσει στον Δούναβη. Εκεί συνειδητοποίησα πόσο χειριστική ήταν. Πέρασα δύσκολα. Ευτυχώς ο καλλιτεχνικός τομέας δεν είχε θιγεί από την παντοκρατορία της μητέρας μου. Την ηγεσία σε αυτόν τον τομέα ευτυχώς την κατείχε ο πατέρας μου.

Μετά ήρθατε στην Ελλάδα, κάνατε επιτυχία. Τα αφήσατε όλα πίσω ή απλώς τα σκεπάσατε;

Ναι, τα πρώτα χρόνια κύλησαν ομαλά. Αλλά δυστυχώς οι ρωγμές της σχέσης μου με τη μητέρα μου ήταν πολύ βαθιές. Αισθάνθηκα την ανάγκη να συμφιλιωθώ μαζί της και άφησα τη μουσική. Είχαμε χάσει τον πατέρα μου και εκείνη έπαθε εγκεφαλικό. Τη συγχώρεσα και ήρθαμε πιο κοντά. Τότε άρχισα να σκέφτομαι ότι η μουσική έμπαινε στη ζωή μου με τέτοιο τρόπο που μου αφαιρούσε τη δυνατότητα της προσωπικής ισορροπίας. Είχα πειστεί ότι δεν είχα σύντροφο επειδή είχα δοθεί στη μουσική. Φυσικά και δεν ήταν έτσι. Η πληγή είχε δημιουργηθεί από τη μητέρα μου. Ομως είχα ανάγκη να πάω κοντά στη μητέρα μου και δεν μπορούσα να της ρίξω αυτό το βάρος. Το φόρτωσα στην τέχνη μου.

Και τα αποτελέσματα;

Απελπιστικά! Συνέπεσε και ο θάνατος του πατέρα μου, ο οποίος επιτάχυνε την απομάκρυνσή μου από τη σύνθεση. Επέστρεψα στο πατρικό μου σπίτι στους Αμπελοκήπους, όπου έζησα με τη μητέρα μου δέκα χρόνια. Σε αυτό το διάστημα, μάλλον λίγο πριν πεθάνει, έγραψα δύο δίσκους, τις «Αναπνοές» και την «Τρίτη πόρτα». Οταν έφυγε από τη ζωή, άρχισα να βυθίζομαι. Εβλεπα τηλεόραση από το πρωί μέχρι το βράδυ, δεν έβγαινα καθόλου από το σπίτι. Επίσης οι περισσότεροι φίλοι μου με είχαν εγκαταλείψει. Εζησα και αυτό το δράμα. Θυμάμαι μια εξαδέλφη μου, με την οποία είχαμε το ίδιο όνομα και ήταν και η κολλητή μου, έπαψε να μου μιλάει. Ηταν μια πολύ άγρια περίοδος της ζωής μου.

Ποιο ήταν το συναίσθημα που κυριαρχούσε;

Ενιωθα τρομερή εγκατάλειψη. Ο μόνος άνθρωπος που υπήρχε μέσα στο σπίτι ήταν μια κυρία που μας φρόντιζε από τότε που εγώ ήμουν εννέα ετών. Ηταν της απολύτου εμπιστοσύνης μας, μέλος της οικογένειας. Ετσι θεωρούσαμε. Και αυτό το σημείο σταθερότητας κατέρρευσε, και μάλιστα με πολύ βάναυσο τρόπο. Η ζωή συνέχιζε να μου αποκαλύπτει το σκληρό της πρόσωπο.

Με ποιο τρόπο;

Ηταν η εποχή που δεν έβγαινα καθόλου από το σπίτι, αλλά έπρεπε κάποιες δουλειές, κυρίως γραφειοκρατικές, να γίνονται. Για ν’ απαλλαγώ από αυτό, της έκανα πληρεξούσιο προκειμένου να διευθετεί τα τρέχοντα και φυσικά διαχειριζόταν τα χρήματά μου. Της είχα απόλυτη εμπιστοσύνη διότι είχε ζήσει όλη της τη ζωή μαζί μας. Το πρώτο καμπανάκι μού το χτύπησε η δικηγόρος μου που είδε κάποιες περίεργες κινήσεις. Εγώ ήμουν στο κρεβάτι και έπαιρνα πολλά φάρμακα. Τη στιγμή που ήταν κοντά για να ολοκληρώσει τις διαδικασίες που θα περνούσαν όλα τα περιουσιακά μου στοιχεία σε αυτή, της τυχαίνει ένα δικαστήριο. Φρόντισε να μου βρει μια κυρία που θα την αντικαθιστούσε όσο διάστημα θ’ απουσίαζε. Η κυρία ήταν η Βίκυ, η οποία δεν φανταζόμουν ότι θα μου έσωζε την περιουσία και τη ζωή.

Εντόπισε τις οικονομικές ατασθαλίες;

Βέβαια. Είδε τα βιβλιάρια καταθέσεων και διαπίστωσε ότι έλειπαν περίπου 15.000 ευρώ. Αυτά τα διεκδίκησα και τα πήρα πίσω. Εννοείται ότι προχωρήσαμε με δικαστήριο στη λήξη του πληρεξούσιου. Ολα αυτά συνέβησαν το 2004, έναν χρόνο μετά τον θάνατο της μητέρας μου.

Επειτα από όλη αυτή την ταλαιπωρία και την απογοήτευση δεν χάσατε την εμπιστοσύνη σας στους ανθρώπους;

Προς στιγμήν ναι. Η Βίκυ μού θύμισε ότι όλοι δεν είμαστε ίδιοι. Με κέρδισε αμέσως διότι με πρόσεχε με έναν τρόπο ανθρώπινο. Επεδίωξε κατ’ αρχάς να κάνει το περιβάλλον που ζούσαμε πιο ευχάριστο. Αρχισα να αισθάνομαι την επιθυμία – έστω και ισχνή – να δημιουργήσω. Τότε σκέφτηκα να βγάλω τα λόγια των τραγουδιών μου σε βιβλίο. Ο Γιώργος Χρονάς – ο οποίος ήταν από τους ελάχιστους που δεν με εγκατέλειψαν – προσφέρθηκε με χαρά να βγάλει την έκδοση. Ηρθαν κάποιοι δημοσιογράφοι στο σπίτι, μου πήρε και ο ίδιος μια συνέντευξη και φαινόταν ότι ανακτούσα σιγά σιγά δυνάμεις για να επιστρέψω στη μουσική και στη ζωή. Βεβαίως, αν δεν ήταν η Βίκυ, δεν θα συνέβαινε. Θυμάμαι πολλά περιστατικά με τα οποία προσπαθούσε να με κάνει να παίξω μουσική.

Το πιο χαρακτηριστικό;

Η Βίκυ ήταν από την Ουκρανία, γνώριζε μουσική και έπαιζε πιάνο. Το κόλπο της ήταν να ξεκινάει ένα τραγούδι και να κάνει λάθη. Προσπαθούσα να τη διορθώσω από το κρεβάτι, αλλά αυτή συνέχιζε τα λάθη. Με εκνεύρισε και σηκώθηκα για να της δείξω. Αυτό ήταν ένα σημαντικό βήμα για να συνεχίσω να ζω. Κέρδιζα μέρα με τη μέρα το παιχνίδι, όχι με τρανταχτό τρόπο. Είχε υπομονή και σταθερότητα και επιμονή. Το μεγάλο παιχνίδι όμως με τη Βίκυ παίχτηκε όταν αποφάσισε να μου φερθεί σκληρά και απειλητικά.

Δεν μπορώ να φανταστώ τι ευεργετικό είχε αυτό που μου περιγράφετε.

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γινόταν στο Fnac. Για να παρουσιαστώ εκεί θα έπρεπε να φροντίσω λίγο τον εαυτό μου. Είχα πάρει βάρος και δεν μου έμπαιναν τα ρούχα μου. Δεν αποφάσιζα να πάω όμως ούτε για ψώνια ούτε για κομμωτήριο. Στην ουσία, δεν ήθελα να πάω στην παρουσίαση. Αφού είδε ότι με τον ήρεμο τρόπο δεν με έπειθε, αγρίεψε και μου είπε με φωνή στεντόρεια: «Αν δεν σηκωθείς τώρα, θα βάλω φωτιά στο κρεβάτι, σ’ το ορκίζομαι». Πραγματικά φοβήθηκα τότε γιατί ένιωσα ότι το εννοούσε. Οταν πήγα στην παρουσίαση με ρώτησαν «θα επιστρέψεις, Λένα;». Τους το υποσχέθηκα, αλλά στην ουσία η Βίκυ με οδήγησε σε αυτή την έξοδο. Με έβγαλε ξανά στο φως. Αυτή η βραδιά ήταν η δεύτερη γέννησή μου. Και την οφείλω σε εκείνη. Δυστυχώς την έχασα γιατί έφυγε από τη ζωή πριν από τρία χρόνια από καρκίνο, στα 66 της.

Προλάβατε να της ανταποδώσετε την αγάπη που σας έδωσε;

Ελπίζω. Την ανέβασα να τραγουδήσει στο Ηρώδειο το 2008. Τότε έλεγαν πολλοί «μόνο η Πλάτωνος θ’ ανέβαζε την οικιακή βοηθό της να τραγουδήσει». Είπε ένα τραγούδι από την πατρίδα της, το οποίο έλεγε μεταξύ άλλων: «Ακόμη και αν πεθάνω, αστέρι μου λαμπερό, θα σε βλέπω και θα σου στέλνω την αγάπη».