«Τρέχω για να δίνω και να παίρνω αγάπη»

Με τον κ. Στέλιο πρωτοσυναντηθήκαμε πριν από μερικά χρόνια στον Ημιμαραθώνιο της Αθήνας. Πρωτάρα δρομέας εγώ, δεν τον ήξερα. Θυμάμαι όμως πόσο τον θαύμασα όταν βρεθήκαμε να τρέχουμε δίπλα δίπλα. «Είστε μεγάλη έμπνευση, κύριε» του είπα κι εκείνος χαμογελώντας πλατιά απάντησε: «Να ‘σαι καλά, παιδί μου. Καλό αγώνα!». Με αυτό το στιγμιότυπο ξεκίνησε η κουβέντα μας όταν πριν από λίγες εβδομάδες πήγα στην περιοχή «Βρανάς» του Μαραθώνα και με μεγάλη χαρά τον γνώρισα προσωπικά.

Ετών 88 σήμερα, έχει στα πόδια του δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, αγώνες σε 22 χώρες, οκτώ πανελλήνια ρεκόρ και σημαντικές διακρίσεις (σε διάφορες ηλικιακές κατηγορίες και αποστάσεις): τρεις φορές πρώτος στον Μαραθώνιο της Αθήνας (Μ60-70), δεύτερος στον Μαραθώνιο Σμύρνης 2014 (Μ80-85), τρίτος στον Ημιμαραθώνιο Βουδαπέστης 2014 (Μ80-85) κ.τ.λ. Επάξια λοιπόν βρίσκεται στη λίστα των καλύτερων ελλήνων βετεράνων μαραθωνοδρόμων όλων των εποχών (5:27:05) και στις καρδιές μας!

Το μικρό «μουσείο»

Με υποδέχτηκε κομψός και χαμογελαστός στο «μουσείο» του: ένα δωμάτιο γεμάτο μετάλλια, κύπελλα, διπλώματα, πλακέτες, αποκόμματα εφημερίδων και πάρα πολλές φωτογραφίες. Τα αναμνηστικά των σπουδαίων αθλητικών του επιτευγμάτων, δρομικών και ποδοσφαιρικών, αφού αγαπούσε το ποδόσφαιρο από παιδί και αργότερα υπήρξε ποδοσφαιριστής της Νίκης Πλάκας και του Αρίωνα Αγίου Αρτεμίου. Με το τρέξιμο ασχολήθηκε μάλλον από… σπόντα. «Ημουν 59 χρόνων όταν ένας γείτονας-δρομέας πρότεινε να δοκιμάσω τις αντοχές μου. Ετρεξα 5.000 μ. στον στίβο του Αγίου Κοσμά, με χρονομέτρησε και ενθουσιάστηκε: «Βρε, εσύ είσαι πρωταθλητής!» μου είπε.

Κι από τότε τρέχει! Συμμετέχει κατά μέσο όρο σε 20 αγώνες τον χρόνο (Ελλάδα και εξωτερικό), όμως ξεχωρίζει την αυθεντική διαδρομή. «Κανένας μαραθώνιος δεν συγκρίνεται με της Αθήνας που εκτός από την ιστορία του, προσφέρει τον τερματισμό στον “ναό”: το Καλλιμάρμαρο Στάδιο! Εκεί με περιμένουν κάθε χρόνο οι εγγονοί μου, οπότε ανυπομονώ διπλά! Εφόσον με περιμένουν, πρέπει να τερματίσω! Στο 25ο χιλιόμετρο βρίσκεται πάντα η γυναίκα μου και ο γιος μου που με ενθαρρύνουν αλλά και όλος ο κόσμος με γνωρίζει πια, φωνάζουν το όνομά μου και με χειροκροτούν. Η χαρά μου είναι απερίγραπτη! Παίρνω πολλή δύναμη και έτσι ξεχνιέμαι στη διαδρομή. Παλαιότερα κυνηγούσα τους καλούς χρόνους (σ.σ. έχει κάνει στον Μαραθώνιο 3:12). Μετά τα 80, στόχος μου είναι να τερματίζω. Δόξα τω Θεώ, όσο έχω δυνάμεις δεν θα σταματήσω να τρέχω τον Μαραθώνιο της Αθήνας!».

Αρχοντιά 88 καρατίων

Ηρεμος, γλυκύτατος, ο κ. Στέλιος εκπέμπει θετική ενέργεια και αρχοντιά 88 καρατίων. Τα μάτια του λάμπουν τρυφερά όταν αναφέρεται στους αγαπημένους του. Τη γυναίκα του, τη Ζωή, «είναι σπουδαία γυναίκα, το νούμερο Ενα. Σπάνιος άνθρωπος, άξια και αγωνίστρια», τον γιο του, τη νύφη του και φυσικά τα εγγόνια του. «Τους χαίρομαι και με χαίρονται. Με θαυμάζουν κι εγώ τους καμαρώνω. Ο Στέλιος παίζει ποδόσφαιρο κι ο Γιώργος είναι δρομέας!».

Τυχερά εγγόνια, με τέτοιον παππού-πηγή έμπνευσης αλλά και ανεξάντλητων ιστοριών. Η συζήτησή μας επιστρέφει συχνά στο παρελθόν. Στα παιδικά του χρόνια, σε εικόνες που τον σημάδεψαν και τον θωράκισαν σωματικά και ψυχικά. Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά, όλη του η ζωή, δρόμος. «Θυμάμαι στην Κατοχή, περπατούσα από τον Ασπρόπυργο που μέναμε τότε, μέχρι ένα φουρνάρικο στον Αγιο Αρτέμιο και πάλι πίσω, για να πάρω μπομπότα, το ψωμί της εβδομάδας. Για να ζήσουμε, φτιάχναμε με τους γονείς μου κάρβουνο στο βουνό στο Πικέρμι και το κουβαλούσαμε με καρότσια μέχρι έναν έμπορο στο Παγκράτι. Εχω ζήσει δύσκολες καταστάσεις, ο πόλεμος έφερε δυστυχίες. Πιστεύω πως χάρη σε αυτές έχω σκληραγωγηθεί. Κάνω εξετάσεις κάθε έξι μήνες και είμαι υγιέστατος. Δεν κουράζομαι ποτέ! Τρέχω Μαραθώνιο και την άλλη μέρα είμαι πάνω στα δέντρα και κατεβάζω ελιές. Κινούμαι διαρκώς. Ξυπνάω, πίνω τσάι του βουνού, τρώω αβγά από τις κοτούλες μου, τις φροντίζω, μετά μαγειρεύω. Να, σήμερα θα βάλω φακές. Δεν παίρνουμε ποτέ φαγητό απ’ έξω. Θέλουμε να ξέρουμε τι τρώμε. Και το απόγευμα προπόνηση. Τρέχω ένα δεκάρι κάθε Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή και τις Κυριακές, με τους φίλους από τον σύλλογό μου, τον “Τελμησσό” Νέας Μάκρης, συμμετέχουμε σε αγώνες. Αλλά και τις μέρες που δεν τρέχω, πάω στην παραλία να περπατήσω, να χαρώ τη φύση. Ζωή για μένα σημαίνει: να χαίρεσαι τη φύση και να αγαπάς!».

Ολοι είμαστε περαστικοί

Επτά λέξεις – όλη του η κοσμοθεωρία. Ο κ. Στέλιος από επιλογή ζει σχεδόν ασκητικά, σε αγροτικό περιβάλλον, μακριά από τη βουή της πόλης. Ανάμεσα στα λιόδεντρά του και με ανοιχτό ορίζοντα γύρω του. Από τις δύο οικίες που έχει στο κτήμα του, επέλεξε την «παράγκα του Καραγκιόζη» όπως τη λέει: το μικρό, δίχωρο σπιτάκι που έχτισαν εκείνος και η γυναίκα του, με τα χέρια τους. Πεντακάθαρο, τακτοποιημένο, με τα απολύτως απαραίτητα. «Το τοπίο εδώ είναι παράδεισος για μένα. Εχει πολλή ησυχία, ηρεμία. Μέρα-νύχτα ακούω τα πουλιά. Η φύση και οι άνθρωποι είναι η αγάπη μου. Κι όταν τρέχω, νιώθω ένα με τη φύση. Αλλά και με τους ανθρώπους, αφού το τρέξιμο είναι ένας τρόπος να δώσω και να πάρω αγάπη, μια αγάπη πολύ αυθεντική. Ξέρεις τι αγάπη και σεβασμό έχω για τον συνάνθρωπό μου; Δεν έχω μίσος για κανέναν. Κι αν κάποιος δεν μου αρέσει, απλά δεν κάνω παρέα μαζί του. Εχει τον δικό του τρόπο σκέψης… Αλλωστε, είμαστε περαστικοί σε αυτόν τον κόσμο. Ας χαρούμε όσο βρισκόμαστε εδώ. Τη φύση, τον ουρανό, τα δάση, τη θάλασσα, τους ανθρώπους, το τρέξιμο, την κάθε στιγμή. Ακόμη και τις δυσκολίες που έρχονται να τις ζούμε και να λέμε: αύριο θα ξημερώσει άλλη μέρα. Περνούν γρήγορα τα χρόνια, δεν πιστεύω πως έχω φτάσει 88… Χαίρομαι που η ζωή μου ανανεώνεται κάθε μέρα!».

Τον ευχαρίστησα συγκινημένη για το μάθημα ζωής και τα συναισθήματα που δεν χωρούν σε λέξεις. Και κρατώ σφιχτά στο μυαλό μου την εικόνα: να με αποχαιρετά σφίγγοντας τη γροθιά του και λέγοντας «Παιδί μου, Αγάπη και Καλή δύναμη!».