Λαμπρινές μνήμες

Μεγάλη Εβδομάδα. Αγρυπνίες στην εκκλησία του χωριού. Με τα κριτσόνια στα χέρια όλα τα παιδιά για να φύγουν τα κακά πνεύματα. Αντηχούσαν σ’ όλο το χωριό. Και για Πάσχα ή Λαμπρή στη Λευκάδα.

Μέχρι που επιστρέψαμε. Οπότε οι αγρυπνίες συνεχίσθηκαν στην ενορία μας. Στον Αγιο Νικόλα. Μαζί με τα ξαδέλφια μου, τον Νίκο και τον Τάκη. Καθόμασταν έξω από το ιερό στα σκαλοπατάκια. Ο Νίκος σοβαρός από μικρός, ήταν και παπαδοπαίδι. Κρατούσε και τον σταυρό. Τη Μεγάλη Πέμπτη με τα δώδεκα Ευαγγέλια το ξενυχτούσαμε και τα μετράγαμε ένα προς ένα.

Και τότε αισθανόμασταν πλήρεις αγαλλίασης, ευδαίμονες. Μερικές φορές ο παπα-Σπύρος μας έβαζε να κρατάμε τα μανουάλια. Προσπαθούσαμε να μείνουμε σοβαροί.

Τη Μεγάλη Παρασκευή όλα ήταν μαγευτικά, υπέροχα και αληθινά. Η περιφορά όλων των επιταφίων με τελευταία τη Μητρόπολή μας, με συνοδεία τη Φιλαρμονική Λευκάδος,  μιας εκ των αρχαιοτέρων, στον λυπητερό ρυθμό της ημέρας και με τη συνοδεία χορωδιών που έψελναν αυτά τα αριστουργήματα, τους θεόπνευστους ύμνους. Και ο λαός, άλλοι ακολουθούσαν τον δικό τους επιτάφιο και άλλοι στα πεζοδρόμια, με κεριά στο χέρι, συμμετείχαν στο θείο δράμα.

Το Μεγάλο Σάββατο έπρεπε να κοιμηθούμε, θέλαμε δεν θέλαμε γιατί το βράδυ θα ‘πρεπε να ξενυχτήσουμε λόγω της Ανάστασης. Ο νους όμως ήταν έξω, στα σοκάκια που είχαν ξεχυθεί τα άλλα παιδιά, φώναζαν και πέταγαν ήδη στρακαστρούκες για προθέρμανση. Δεν μπορούσαμε όμως να μας κρατήσουν για πολύ μέσα. Ξεχυνόμασταν έξω με τα άλλα παιδιά, τους γείτονες. Τον Μάκη, τον Κούντο, τον Λουκά, τον Κώστα, τα Σκεπεταράκια. Εκεί να δεις τι γινόταν. Τι πειράγματα, τι σταυρώματα, τι χαχανητά. Δεν υπήρχε στενό που να αφήναμε αλώβητο. Κάποτε έπρεπε να συμμαζευτούμε για να πάμε στην εκκλησία. Πλησίαζε η Ανάσταση του Κυρίου. Επρεπε να πλυθούμε, να φρεσκαριστούμε, να είμαστε καθαροί στο σώμα και στην ψυχή. Και να έφθασε η ώρα. Από κάθε εκκλησία, με το «δεύτε λάβετε φως» έπεφταν τα αστροπελέκια, οι βροντές αντηχούσαν σ’ όλη την πόλη και το «Χριστός Ανέστη» μας αγκάλιαζε όλους με αγάπη, αδελφοσύνη, αγνότητα καρδιάς. Ημασταν μικρά αλλά μας έμενε μια γλύκα προσμονής, όλες αυτές τις άγιες μέρες. Και όπως συνήθως με το που παίρναμε τη φλόγα και μετά τις απαραίτητες ευχές με το «Χριστός Ανέστη», πλημμύριζαν οι δρόμοι από ανθρώπους με τα κεριά που φρόντιζαν, πριν μπουν στο σπίτι, να σταυρώσουν την είσοδο του σπιτιού.

Η επόμενη μέρα, η Λαμπρή έδινε μήνυμα ευφρόσυνο και ευωδιαστό σ’ όλη τη χώρα.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος ΔΣΑ